Kassel, 4, Wat een rust.

Kassel:
We waren er nog nooit geweest. Wel langs, op weg naar verder gelegen oorden. Het is een relatief grote stad. Iets groter dan Enschede. Je kunt het ook zien aan de zwervers en andere drop-outs. Hoe meer er daar van zijn, hoe groter de stad vaak is. Het is misschien een rare vergelijking, maar het valt ons elke keer weer op. Zeker als toerist. Zitten we na een fikse stadswandeling door Kassel in een restaurant lekker warm en riant te genieten van onze bestelling, zien we aan de overkant van de straat een vrouw, gewikkeld in een vieze deken, tegen de gevel van een winkel liggen. Naast haar zien we een grote tas staan met kennelijk haar volledige bezit. Daar woont zij kennelijk. Dàt is haar woning! Weinig vaste (geld)lasten in ieder geval. Goedkoper kun je niet wonen, maar het contrast besef je wel.
Dan smaakt de caffee und kuchen toch net iets anders moet ik u zeggen. Heel triest!

Wat ook erg triest was, was het weer. Bij aankomst leek het mee te vallen. Het was grijs, maar droog. Maar de volgende dag was het nog grijzer en regen, heel veel regen. Wanneer je zo'n tripje in februari boekt, weet je dat het geen korte mouwen-weer zal zijn. Maar we gokten op droog weer.
We wilden juist gaan wandelen in het schlosspark Wilhelshöhe, maar dat zagen wij met die regen niet zitten. Tja, daar zaten we dan op onze hotelkamer... Was jetzt !
Ruim 25 jaren getrouwd - hotelkamer. We wisten allebei dat wij ons vermaak daar ook niet meer moesten zoeken....
Daarbij was het maar een korte trip. De volgende dag zouden we alweer zuruck nach hause gehen. En verder vonden wij het aanbod in Kassel nogal mager. Het nabij gelegen 'Museum fur Sepulkralkultur' (een museum van o.a. begrafeniscultuur) leek ons ook geen inspirerend alternatief.

Een half uur later hadden we ons bij het hotel uitgecheckt en wees een zachte vrouwenstem met Belgisch accent ons de terugweg naar huis.
Konden we 's avonds getuige zijn van de onvoorstelbare vergissing van Sven en z'n coach!.....Vreselijk, wat een enorme teleurstelling!

4:
Donderdag (25/2) was de uitslag van m'n tweemaandelijkse bloedonderzoek weer bekend. Het viel mee en enigszins tegen.
De bloedwaarden van o.a. het HB-gehalte, de cyten en de beide waarden van het cholesterol (wat een rotwoord. Ik neig er steeds toe om chlorestorol te schrijven. Maar het is natuurlijk helemaal geen chloor-estorol. Met de nadruk op chloor. Stel je voor zeg!) .
Maar die waarden waren allemaal uitstekend. Zelfs de waarden van dat akelige woord!
Alleen de M-proteïne was (weer) iets gestegen . Van 3 naar 4. Het is nog niet alarmerend, maar in relatie tot mijn al geruime tijd lagere waarden, is dit dus een duidelijke stijging.
Er wordt door m'n medicijnman nog niets ondernomen. Ook niet wanneer het verder stijgt van 4 naar 5 of zelfs 6.
Pas wanneer ik ben gearriveerd bij 9 á 10, wordt ingrijpen overwogen.
Op zich nog niets aan de hand dus, maar wanneer dit het begin van een gestage stijging is, is dit wel een teken dat mr. kahler zich actiever begint te roeren.
In verband hiermee wordt mijn bloed nu maandelijks onderzocht.

Wat een rust:
Het is Krokusvakantie. Hoewel, die zit er bijna op. 'k Kan beter zeggen: het WAS krokusvakantie.
Voor veel ouders is het tijdens zo'n vakantie dan gedaan met de rust. Voor menig ouder een stressvolle periode. Bij ons nu niet meer. Jasper had deze week z'n eigen Winterspelen in Oostenrijk (zie foto) en Mark woonde samen met z'n vriendin in het huis van z'n eveneens op wintersport zijnde zwager en tante. Even het samenwonen oefenen.
Wij konden dus een weekje snuffelen aan de langzaam dichterbij komende kinderloze periode: het moment dat onze jongens het huis zullen verlaten.
Vinden wij dat erg? Helemaal niet! Heerlijk zelfs. Mits ze natuurlijk op een sociaal gezonde wijze het ouderlijk huis verlaten met de bedoeling om in positieve zin aan hun eigen toekomst te gaan werken. Dat wel !

Maar, wat een rust zeg!
Geen rondslingerende kleren en schoolspullen, geen onafgesloten tandpasta-tubes en gelpotten, geen gezucht en gemopper meer over school en huiswerk, niet meer uit hun bedden hoeven sleuren. Kortom: geen opvoedverantwoordelijkheden meer en veeeeeel minder wassen en strijken HEERLIJK ! Lege-nest-syndroom??? Wij niet! :)
Wij houden enorm veel van onze jongens, maar vinden het prima wanneer zij hun eigen weg zullen gaan. Dat biedt ons allen ook weer nieuwe mogelijkheden.
Mark en Jasper kunnen dan meer hun eigen gang gaan en wij ook :)

Spannend boek

Zie de foto hier rechts. Zo zit Marlies al ruim anderhalve week. Bijna roerloos. Zo nu en dan beweegt haar hand en duwt ze langzaam met een paar vingers een bladzijde naar links. Vervolgens beweegt haar hoofd naar rechts om het onmiskenbaar spannende verhaal op de verse pagina te vervolgen. Niets is voor Marlies nu belangrijker. Mark en Jasper zoeken zelf hun eten bij elkaar en wassen en strijken al uit pure nood zelf hun kleren. Angstig hebben ze mij gevraagd of mams misschien psychische hulp nodig heeft. Ik heb hen gerustgesteld dat, wanneer het boek uit is, het vanzelf over gaat. "Ja, dat zei je bij de eerste twee boeken ook, maar ze blijft gewoon doorlezen. Er is niets veranderd!!". Inderdaad! De jongens hebben gelijk. Die verrekte serie van Stieg Larsson bestaat uit drie dikke pillen.

Ik heb Marlies al ruim anderhalve week niet meer gesproken. Het heeft ook geen zin om haar aan te spreken. Het enige antwoord dat ik, na minimaal twee dringende verzoeken om haar aandacht, krijg is: "Eeh, zei je wat? ".

Bij voorbeeld als ik van m'n werk kom. Daar gebeurt altijd wel wat en dat wil ik graag met haar delen. Lijkt me logisch. Juist daarom hebben we 25 jaren geleden voor elkaar gekozen. We konden goed met elkaar praten. Normaal gesproken heeft Marlies de thee dan al klaar staan en kletsen we gezellig over m'n werk, onze jongens, een stevige roddel of iets anders.

Maar dit gebruikelijke tafereel is al anderhalve week verleden tijd.

De oorzaak? Het Larsson virus.!

Ik begin al behoorlijk op de titel van het eerste boek te lijken: 'MANNEN DIE VROUWEN HATEN'!!.

In het begin had ik het nog niet zo in de gaten. Ik kwam van mijn werk en zag dat er nog geen thee klaar stond. Nu, achteraf weet ik dat dit al het eerste signaal was, maar heb dat toen vanzelfsprekend niet als zodanig geïnterpreteerd. Tuurlijk niet. Dat is ook geen probleem. Een keer geen thee klaar. Dan zet ik het zelf toch even?!

De thee was klaar en we zaten 'gezellig' in de woonkamer. Ik zag dat Marlies het boek voor zich had. Maar desondanks was ik in de veronderstelling dat zij aandacht aan mij schonk. Ik begin tegen haar een vurig verhaal over iets dat mij erg bezig hield. Het duurde zeker 10 tot 15 minuten. Ik weet nog precies hoe ik begon. "Marlies, nu moet je toch eens horen!".

Normaal gesproken gaat ze dan op het puntje van de stoel zitten, om met haar volledige aandacht mijn verhaal aan te horen. Beter kun je het als echtgenoot niet hebben! Maar deze keer liep het anders!

Ik kijk haar na mijn betoog in afwachting van een reactie vragend aan.... Maar die kwam niet. Het duurde even......Kennelijk door de plotselinge stilte kijkt ze op en vroeg vervolgens op quasi belangstellende toon : "Eeh, wat zei je ook alweer?!"......

Het moet toch niet gekker worden zeg!

Morgen gaan we voor een korte trip naar Kassel. Ik heb op het nippertje de reisvoorwaarden aangepast. STIEG LARSSON GAAT NIET MEE!!

Marlies ging er gelukkig mee akkoord, maar het kostte wel ons halve servies! :(

Vervolg op 'krak'

Vanmorgen werd ik vroeg gebeld door mijn contactpersoon op het MST. De röntgenfoto's waren bekeken. Er waren gelukkig geen afwijkingen te zien. Alles zag er normaal uit!
Toch wel een opluchting moet ik zeggen.

Ondanks dat het met mij tot heden goed blijft gaan, kan ik mij niet veroorloven om dergelijke signalen te negeren. Ondanks dat het zo goed gaat, blijft het onverminderd spannend. Misschien juist omdat het zo goed gaat.
Ik begrijp dat dit niet vrolijk overkomt. Het is echter geen blijk van een pessimistische gedachte, maar van een realitische. Een zodanige realiteit dat vanaf de diagnose in 2006 een deel van mijn doen en laten van alle dag er door wordt bepaalt!

Maar oké. Geen breuk en/of kahlerhaard dus. Hoogstwaarschijnlijk een kneuzing, want ik voel die plek nog steeds. Laten we het daar maar op houden. Een kneuzing.

Vrijdag (19/2) weer een groot bloedonderzoek....

Sven, Vogels bijvoeren en Krak

Sven:

Hebt u gisteravond (13/2) ook zo genoten van Sven? Of had u een steek en een slok op? Want voor schaatsminnende en tevens fanatieke koldermennekes en -vrouwkes was het misschien moeilijk kiezen. Of Sven of de jolijt van het carnaval.

Wij hoefden in ieder geval niet te kiezen. Wij zaten vanaf 21.00 uur voor de buis te wachten op Sven.

Tjonge, het werd nog spannend ook toen die kleine Koreaan met die kleine beentjes op de kleinste maat klapschaatsen op slechts 2 seconden afstand van Sven bleef. En toen moesten de andere serieuze concurrenten nog komen!

Dat het kennelijk moeilijk schaatsen was, was wel te zien aan Bob de Jong. Die viel ronduit tegen. En dat bleek gelukkig ook bij de anderen het geval. Sven is duidelijk de beste!

Maar, wat ik ook mooi vond, ontroerend zelfs, was zijn run naar z'n ouders. Onmiddellijk nadat duidelijk was dat hij z'n begeerde gouden plak had gewonnen, rende hij met z'n gespierde lange benen in slechts een paar stappen naar z'n ouders op de tribune. 'k Kan me helemaal voorstellen dat je het dan als ouders niet droog houdt. Prachtig en aandoenlijk tegelijk !

Dinsdag 23/2 de 10 kilometer. Ik hoef u niet te vertellen wat wij dan aan het doen zijn. :)

Vogels bijvoeren:
Alle natuurclubs adviseerden eensluidend om tijdens deze aanhoudende winter ook aan de vogels te denken. Die hebben het met deze lange vorstperiode extra moeilijk. Dat ging ons natuurlijk aan het hart en daarom hebben wij bij de eerste serieuze vorst vetbollen en pinda's in onze tuin opgehangen. Zie rode pijltjes op de foto. Voor de vogels een lekkernij en voor ons leuk om naar al die fladderende veren te kijken... Dachten wij.

Alles hangt keurig aan de balken van de pergola achter in onze tuin.

Maar, wat schetst onze verbazing....Tot aan vandaag hebben we geen enkele vogel in onze tuin zien landen. Aan de ongeschonden status van de pinda's en bollen te zien, heeft geen enkele vogel zelfs de geringe moeite genomen om alleen maar te proeven.

Hoe is dat mogelijk. In de tuinen van onze buren moeten ze zelfs nummertjes trekken om aan de vetbollen te kunnen hangen, maar onze bollen zonder wachtlijst laten ze ongemoeid.
Katten zouden de oorzaak kunnen zijn, maar die hebben we in onze achtertuin al tijden niet meer gezien. Vreemd! Wie het weet mag het zeggen.

't Zijn wel bollen van de Aldi......Misschien is dat het.

Krak:
Vorige week zat ik enigszins onderuit gezakt op een eetkamerstoel in onze keuken. Ik leunde daarbij met m'n linkerzij op de rand van de rugleuning. Opeens voelde ik dat er iets knakte. Een rib zo te voelen. Het leek alsof ergens onder m'n linker schouderblad zo'n ding brak. Er verschoof in ieder geval iets. De pijn die volgde was niet intens. Een beetje zeurende en soms iets stekende pijn. De plek bleef tot vandaag gevoelig. Wanneer ik gewoon loop, zit of andere normale bewegingen doe, voel ik zelfs helemaal niets. Ook niet tijdens het slapen wanneer ik op m'n linkerzij lig.

Toch vertrouw ik het niet. Het is bekend dat kahler de botstructuur kan aantasten. Niet zelden wordt de diagnose kahler pas vastgesteld wanneer er bij iemand pardoes een bot breekt. Vaak blijkt dan dat die persoon al geruime tijd kahler heeft.

Nu maak ik mij niet meteen ernstige zorgen. Het zal hoogstwaarschijnlijk wel meevallen. Maar negeren lijkt mij ook geen slimme beslissing. Het is natuurlijk mogelijk dat er inderdaad een rib is gebroken. In dat geval is de kans groot dat een zgn kahlerhaard (= kahlertumor in het beenmerg) de oorzaak is. En als dat het geval is, is actie in de vorm van therapie, bestralingen of medicijnen vanzelfsprekend noodzakelijk.

Maar, zover is het nu nog niet. Morgen weet ik hoogstwaarschijnlijk meer, want dan word ik bij de röntgenzuster op het MST verwacht. Daarna zien we wel weer verder.

Wordt vervolgd.

Stand van zaken en 21 jaren geleden

Stand van zaken:

Hoe gaat het met de gezondheid van de ten Voordetjes. Nou, daar kan ik kort over zijn: prima!

De situatie is (gelukkig) al geruime tijd ongewijzigd. We voelen ons goed en dat is vaak een goede graadmeter. Hoewel..bij kahler niet altijd, want dat is een sluipend monster. Die pakt het vaak geleidelijk aan. Wanneer je het gaat merken is'ie alweer geruime tijd actief. Eind deze maand wordt de peilstok weer in mr. kahler gestoken en weet ik (een week daarna) hoe het ermee gesteld is.

En met Marlies is het, zoals gezegd, naar omstandigheden dus ook goed. Ze voelt zich goed, slaapt goed en snurkt zelfs niet. Kun je nagaan :)

Jasper is elke dag en avond druk bezig met z'n examen. Zijn enthousiastme daarin is wisselend......zeer wisselend zelfs. Hij moet er mentaal steeds meer moeite voor doen om zich ertoe te zetten. 't Is maar goed dat het eind enigszins in zicht is!

En dan onze Mark. Die jongen heeft het met deze winter mooi voor elkaar. Hij is al vanaf medio december 2009 vrij! Onwerkbaar weer. De branche waar hij werkt, de hoveniers, hebben het daar tegenover een stuk minder getroffen. Geen werk betekent geen inkomsten en dat moet dus niet te lang duren. Het is in deze branche normaal dat er in de winter enkele weken onwerkbaar weer is, maar zo'n lange tijd zoals nu het geval is, is uitzonderlijk. Ook wat ons betreft is het nu mooi geweest met koning winter. Opzouten! ......Maar dat is dus het probleem.......het zout is op!

21 jaar geleden:

21 jaar geleden gingen Marlies en ik (nog kinderloos) op vakantie naar Frankrijk. Naar de camping La Source in het kleine dorpje Les salles sur Verdon om precies te zijn. We waren daar al vaker geweest en het beviel ons prima. Toen was het nog redelijk rustig en de camping was ideaal gesitueerd. Pal tegen het dorp en pal aan de oever van een groot stuwmeer. Toen het stuwmeer werd gebouwd lag het dorpje in de weg. Daar moest het meer komen. En dat meer kwam er dus ook, met als gevolg dat het oorspronkelijke dorp nu op de bodem van dat meer staat. Les salles sous Verdon dus. Vervolgens is het op de huidige locatie, op de oever van het meer, herbouwd. Du pain et du grande vin op loopafstand evenals het strand(je).

Niet alleen wij vonden het een heerlijk vakantieoord. Gonne, Rob-Jan, Paulien en Jeroen vonden dat ook. We stonden met onze tenten (toevallig) naast elkaar, maar we kenden elkaar onderling niet. Gonne en Rob-Jan??....Nooit van gehoord. Jeroen en Paulien?? Geen idee!

Maar daar kwam al snel een eind aan. Ach, je weet hoe dat gaat: "Morgeuu buur. Goeie reis gehad?" Vervolgens ontstaat er een praatje. Het praatje gaat over in een gesprek. Jeroen en Paulien kwam erbij staan en namen ook deel aan het gesprek. Het klikte meteen tussen ons, met als gevolg dat we de rest van de vakantie intensief met elkaar hebben opgetrokken. Overdag op safari in de omgeving en 's-avond feest. Kramp in de kaken van het lachen. Een vakantie om nooit te vergeten. En dat deden we dus ook niet!

Waarom schrijf ik dit.

Nou, afgelopen december waren wij kerstkaarten aan het schrijven...... Ja, ik weet het! In een van m'n vorige blogs schreef ik dat ik het sturen van kerstkaarten in bepaalde situaties onzin vind, maar deze situatie valt daarbuiten.....dus.

Toen we de adressen opzochten kwamen we die van Gonne en Rob Jan tegen. We hadden elkaar kort na die vakantie nog wel een keer gezien, maar dat was toch ook alweer ruim 17 á 18 jaren geleden. 'Goh, hoe zou het toch met hen zijn?', vroegen we ons af.

Kort na het versturen van de kaart ontvingen we een mail van.......Gonne en Rob-Jan. Ook zij waren vanwege de kerstkaart nieuwsgierig geworden. Daarbij hadden ze onze blog ontdekt en waren ze extra benieuwd hoe het met ons was.

Zaterdag 6/2 zijn we naar Limburg (want daar wonen ze) gereden. Een pokke-eind vanuit Twente, maar meer dan de moeite waard. Alsof er geen 21 jaren tussen hadden gezeten. Het klikte meteen weer en we pakten de 'vakantiedraad' meteen weer op. Nu zijn wij natuurlijk ook er-rug fijne mensen. Dat scheelt :)

Na zo'n lange tijd nog zoveel herkenning. Dat vonden wij toch wel bijzonder.

Binnenkort hopen wij hen onze gezellige stad Enschede te mogen laten zien. Wij hebben ook terrassen. Meer dan één zelfs! :)

Van Jeroen en Paulien hadden we geen adres en hebben we na die vakantie nooit meer ontmoet.

V.l.n.r: Paulien, Jan, Jeroen, Marlies, Gonne en Rob-Jan.
1989 op het enige terras in Les salles sur Verdon.

.

Waterleiding

"Nee hè! Potverdikkeme nog aan toe. ALWEER!!".
Sta ik dinsdagmorgen 26/1 op het punt om m'n shakespier een flinke douchebeurt te geven, komt er geen drup water uit de kraan. In ontwikkelingsgebieden kan ik me zoiets voorstellen, maar bij ons in Twente zijn we dat niet gewend.

Het had in de nacht van 25 op 26 januari flink gevroren en daar kon een deel van onze waterleiding kennelijk opnieuw niet tegen. Deze was ALWEER bevroren. Ja, alweer, want in december had het ook stevig gevroren en werd de waterleiding ook al getroffen door een infarct. De eerste keer. Een vervelende gewaarwording. Ik heb toen meteen nog blootliggende leidingen van een isolatiejas voorzien, maar het probleem zat kennelijk toch op een andere plek. Een terzakekundige buurman heeft ons toen prima geholpen.
Nu wilde ik de hulp van deze handige noaber natuurlijk weer inroepen, maar ik kreeg de slaperige stem van z'n vrouw aan de telefoon. "Oeps, heb ik je wakker gebeld"?"....Ja dus.
Haar man had de bedstede al verlaten en vervolgens heerlijk warm gedouched! Sommige mensen hebben nog een baan en werken gewoon. Lastig is dat soms :)

Tja, dan toch maar een installateur bellen. Die hebben een speciaal ontdooiapparaat waarmee het euvel binnen enkele minuten is verholpen.
Na enkele telefoonrondes langs verschillende installateurs bleek dat niet alleen wij kampten met een bevriezingsprobleem. Sommige -teurs konden pas de volgende dag komen!
Nee, zolang gaat ten Voorde natuurlijk niet in z'n, inmiddels weer aangetrokken, plakkende onderbroek rondlopen.
Uiteindelijk kreeg ik een -teur te pakken die dezelfde morgen al langs kon komen. Toen de monteur kort na het telefoontje was gearriveerd was het probleem binnen 15 minuten en € 75,- lichter weer opgelost.

Ik koop ook zo'n apparaat.......Dat verdient lekker!

Autokraak en giro 555

Autokraak:
Vandaag, 21/1, stond ik vroeg op om naar m'n werk te gaan. Omstreeks 07.00 uur stond ik gedouched en met keurig gekamde haartjes m'n brood te smeren toen de voordeurbel ging. Dat vond ik vreemd, want wij zijn niet gewend dat er zo vroeg bij ons wordt aangebeld. 12 uren later zou beter passen, maar 07.00 uur 's-morgens is toch wel wat vroeg. Dan moet er dus iets aan de hand zijn. En dat was het ook!
Onze trouwe krantenbezorger had aangebeld. Of Mark ook thuis was. "Ja, die is thuis. Die ligt nog in bed", was mijn enigszins verbaasde antwoord.
"Nou, er is in z'n auto ingebroken", vertelde de krantenjongen met een bedrukte stem en een duidelijk bezorgde blik. Hij kende Mark en wist daardoor welke auto van hem was.
"Potverdorie, wat zeg je me nu!", reageerde ik geschrokken. "INGEBROKEN?!", sprak ik nogmaals verbaasd en met enige stemverheffing.
De attente krantenjongen vertelde nogmaals wat hij had gezien. De ruit van het portier aan de bijrijderskant was vernield en de autoradio was eruit gejat. De klassieke autoradiodiefstal dus.
Ik bedankte de krantenjongen en heb vervolgens Mark geïnformeerd.

Meestal duurt het enige tijd om hem wakker te krijgen, maar deze keer ging het opmerkelijk snel. Mark sprong uit z'n bed en reageerde vervolgens nogal heftig. Hij gebruikte daarbij woorden die wij hem in onze opvoeding pertinent niet hebben geleerd! Het was een mix van Engels en Nederlands vocabulair. Nadrukkelijk ongeschikt om in deze blog te herhalen. Daarbij wenste hij de dader ook nog vreselijke dingen toe die hij (of zij), wanneer daar gevolg aan gegeven zou worden, zeker niet zou overleven.
Het is dus maar goed dat die betreffende dader niet bij Mark z'n auto is blijven wachten, want dan had Mark naast het gebroken glas ook de restanten van die dader moeten opruimen.

Maar, het blijft een zeer vervelende ervaring. Misschien bent u ook eens slachtoffer geweest van een misdrijf en kent u het gevoel. Een gevoel van machteloosheid met daarbij de grote frustratie dat er lieden zijn die niet van andermans spullen kunnen afblijven......De ratten!
Gelukkig had Mark een goede autoverzekering afgesloten, met als resultaat dat vanavond alles alweer in oude glorie was hersteld. Zo snel alweer?! Ja, zo snel alweer.......Voorgeschoten. De verzekering betaalt later.

Giro 555:
Vandaag stond helemaal in het teken van de onbeschrijfelijke ramp in Haïti. Ik hoef daarover niet verder uit te wijden. U kunt het niet gemist hebben.
Daarbij is het niet de eerste keer dat er naar aanleiding van zo'n vreselijke gebeurtenis een grote geldinzamelactie wordt gehouden. Ook tijdens de tsunami-ramp werd opgeroepen om een donatie te doen op giro 555. Logisch natuurlijk. Want er is veel geld nodig om hulp te kunnen bieden. Tot zover vind ik het nuttig en logisch.
Maar, naast dat gironummer heb je ook nog een telefoonpanel. Als je er naartoe belt krijg je een bekende Nederlander aan de telefoon en kun je aan hem of haar toezeggen dat je geld overmaakt naar giro 555..........Ik begrijp daar he-le-maal niets van.

"Hallo meneer de bekende Nederlander. Gerrit oet Tjalk hier. Goh, wat leuk dat ik u aan de telefoon krijg". En vervolgens doet Gerrit een toezegging voor een donatie.

Dat iemand beslist om geld te doneren, kan ik begrijpen. Maar waarom belt iemand daarvoor naar een telefoonpanel ?! Dat is toch onzin?! Om geld over te maken heb je toch geen telefoonpanel en al helemaal geen bekende Nederlander nodig!. Dat lukt toch prima met een overschrijfkaart of via internet?!
Of vinden al die bellers het belangrijker om met een BN'er te beppen inplaats van gewoon anoniem geld over te maken.
Nee, ik snap die bellers echt niet.............Maar dat kan natuurlijk ook aan mij liggen.

Maar goed. Als u nog geld kunt missen......giro 555. Gewoon thuis even een bedrag invullen, giro
555 ten gunste van de samenwerkende hulporganisaties Den Haag erop en klaar is Kees.

Koken en betalen

U hebt het zelf gezien. En hoogstwaarschijnlijk hebt u er net zoveel van genoten als wij: het prachtige Nederlandse winterlandschap. Prachtig, hoe alles egaal bedekt was met een witte isolatiedeken van sneeuw, om maar even in termen van de huidige isolatiehype te spreken.

Maar als het, zoals vandaag zondag 17/1, dooit en regent, is er geen bal meer aan. Wat een pokkeweer zeg! Dit weertype motiveert niet tot veel activiteit. 'k Heb nog niet gedouched en loop nog in m'n zgn. huispak. Nou ja, ik loop niet. Ik zit natuurlijk achter m'n pc. Al lopend een blog typen is behoorlijk lastig. Daarbij is het draadje van het toetsenbord ook te kort.

Ik zit dus in m'n huispak. Een ruim zittend zwart trainingspak zonder ritsen. Heerlijk! Vandaag geen haast en alle tijd voor..........o.a. deze blog en...........vakantieplannen maken!
Als je daar mee bezig bent, wordt het vanzelf een beetje voorjaar. En daarbij, de voorpret van de vakantieplanning is bijna net zo leuk als de vakantie zelf. :)

De zomervakantie hebben we al geregeld. Dat wordt, net als vorig jaar, weer Zeeland. Renesse om precies te zijn. Dat beviel ons vorig jaar goed. En ook dit jaar willen onze jongens weer met ons mee...Hoewel.....! Eigenlijk is het andersom!

Natuurlijk vinden wij het leuk dat Mark en Jasper ook dit jaar weer met ons op vakantie willen. Maar, juist daarom hebben wij onze zomervakantie zowel qua bestemming als tijd (midden in het hoogseizoen) op hen afgestemd.
Dus, eigenlijk is het zo dat Mark en Jasper op vakantie gaan en WIJ mee mogen om......TE KOKEN EN ALLES TE BETALEN!!

Potverdorie! Nu ik dit zo schrijf kom ik er pas achter dat Mark en Jasper het slim hebben aangepakt. Zij hebben ons behoorlijk bij de neus, die slimmerikken! Zij een heerlijk ontspannen all-inclusive vakantie en wij mogen koken, alles op orde houden en als klap op de vuurpijl ook nog alles betalen!!!

Mar-lieees?!.......MARLIEEEEES! LUISTER 'ES. HIER KLOPT IETS NIET!!

Sneeuw, Kerstverlichting en Uitslag

Sneeuw:
Het jaar kon bijna niet beter beginnen. Tjonge, wat kan de natuur toch mooi zijn met al dat gekristalliseerde water.
De klimaattop is duidelijk niet voor niets geweest. Het resultaat is nu al meteen te voelen en te zien :)
Eergisteren (zondag 3/1) was het zwart van de wandelaars in de hagelwitte sneeuw. Gisteren 4/1 niet. Daarom zijn wij gisteren gegaan. Heerlijk rustig en prachtige plaatjes.

Kerstverlichting:
En de kerstdagen lijken alweer ver weg. We kijken weken van tevoren naar de feestdagen uit en maken allerlei fantastische plannen. En voor je't in de gaten hebt, is het alweer voorbij. De meeste mensen hebben de versieringen al weer opgeborgen. Zo hier en daar zie ik nog een verdwaalde boom in een huiskamer staan. Maar ook die zullen deze week aan de straat worden gezet of, in geval het een kunstboom betreft, in een doos verdwijnen.

Ook wij hebben de kerstspullen alweer opgeborgen. De meeste versiering was eenvoudig en snel op te bergen. Maar het ontmantelen van onze kunstboom bleek dit jaar toch tegen te vallen.
Dat kwam omdat we deze keer de verlichting er op een andere manier wilden uithalen. We dachten slim te zijn door de boom helemaal uit elkaar te halen, waardoor de verlichting uiteindelijk over zou blijven en dan eenvoudiger op te rollen zou zijn.


Het klopte. De verlichting bleef als laatste over.....Maarrr, die lag nu in een kluwen op de grond. Het waren ook nog twee aparte strengen. Helemaal door elkaar.
Marlies deed nog een serieuze poging om het geheel te ontwarren, maar dat heeft ze na een half uur prutsen toch maar gestaakt. De verwijderingsbijdrage is bij aanschaf al betaald en daar gaan wij nu gebruik van maken! Fot'er met (weg ermee). Kerst 2010 zien we wel weer verder.

Uitslag:
Maar nu toch het belangrijkste van alles. De status quo van m'n kahler oftewel de uitslag van m'n tweemaandelijkse onderzoek.
Het valt mij op dat ik elke keer, wanneer ik voor die uitslag naar het ziekenhuis moet bellen, zenuwachtiger word. Ik heb het gevoel dat de inmiddels vertrouwde stabiele uitslag niet meer zo vanzelfsprekend is. Het gaat al vanaf m'n stamceltherapie (dec. 2006) goed en ik voel mij ook uitstekend. Nergens last van. Maar juist daardoor word ik steeds zenuwachtiger. Het is onvermijdelijk dat de ziekte vroeg of laat in progressie weer zal toeslaan. Die zekerheid, in combinatie met het onbekende moment wanneer dat zal gebeuren, maakt mij zenuwachtig. Zenuwachtig was ik voor deze uitslag en hoogstwaarschijnlijk zal ik zenuwachtiger zijn voor de uitslagen die nog zullen komen.

Vergelijk mijn gevoel met dat van een kandidaat in een tv-quiz waarmee hij/zij een groot geldbedrag kan winnen. In het begin zijn de vragen simpel en het te winnen geldbedrag is nog beperkt. Ook de spanning is nog relatief gering. Maar, wanneer het te winnen cq 'te verliezen' geldbedrag hoger wordt, neemt de spanning bij elke nieuwe vraag flink toe. Je ziet bij elke nieuwe vraag de spanning en onzekerheid bij de kandidaat toenemen. Hij/zij begint zelfs door die spanning te zweten.....Nou, dat gevoel dus.
Er is wel een belangrijk verschil.....Bij mij en al m'n lotgenoten is het niet 'slechts een spelletje'!!

Maar goed. De uitslag dus. Nou, die was gelukkig weer prima. M'n M-proteïne staat nog steeds op 3.
Dit, terwijl het gemeten is met een nieuw en nauwkeuriger apparaat. Dit ding meet beter, waardoor de uitslagen in de meeste gevallen hoger uitvallen. Maar bij mij nog steeds 3. Zeer stabiel dus.
Daarnaast is, op mijn verzoek, ook het cholesterol gemeten. Dat stond helaas niet op 3, maar viel wat hoger uit dan ik in het verleden gewend was. Namelijk 6,3!
Nog net binnen de normale waarden, maar aan de hoge kant. Dat gaan we vanaf nu dus ook in de gaten houden.
Straks bezwijk ik niet aan kahler, maar aan een hart- of herseninfarct. Zo'n spelbreker wil ik natuurlijk niet zijn! :)

Het jaar zit er bijna op

Nog een paar uren te gaan en dan drinken wij ons jaarlijkse glaasje champagne......Oké, twee glaasjes :)
Gezien het almaar stijgende verkoopvolume van dat spuitwater, zijn wij zeker niet de enigen. 't Heeft ook wel wat zo'n glaasje champagne bij speciale gelegenheden zoals oud&nieuw. Liefhebbers van die bubbeltjesdrank vinden het een goddelijke goedje. Wij vinden het zeker niet vies. Best wel lekker zelfs. Maar toch drinken wij het uitsluitend na de klok van 12 op oudejaarsavond. Een traditie bij de ten Voordetjes. En ach, voor 't geld hoef je het niet te laten. Bij de Aldi verkopen ze 't ook.........Goedkoper kan niet. :)

En tijdens het heffen van de glaasjes prikwijn, kijken we met ons gezin terug op een gezegend jaar. Een jaar waarin wij geen medische 'avonturen' hoefden te beleven. Alles leek normaal te gaan. Wij zijn zelfs allebei geen dag ziek geweest. En dat voor een kahler- en borstkankerpatiënt! Mr. kahler hield zich het hele jaar mooi koest en stabiel.
Ook met Marlies ging het (vanzelfsprekend relatief gezien) dus goed. De pijn bij haar borststreek is dragelijk. Helaas is haar verkoudheid en gesnotter nog niet voorbij, maar daar bleef het gelukkig ook bij.

En dan staan we alweer aan het begin van een nieuw jaar. Hoe zal 2010 er voor ons uitzien? Kunnen we deze situatie handhaven?! Blijft mr. kahler zich koest houden? Zal Jasper slagen en z'n Havo-diploma halen?! Wat er ook gebeurt. Het wordt ongetwijfeld weer een spannend jaar. Maar geldt dat in meer en mindere mate niet voor de meesten van ons?! Heeft niet elk huis z'n kruis ?!

Maar u begrijpt dat ik vooral denk aan m'n lotgenoten. De kahler- en soortgelijke patiënten. Die lopen namelijk niet alleen nu, maar elke dag over ijs. IJs met wakken wel te verstaan! Het vervelende is dat wij niet weten waar die wakken zitten en ze ook nog eens niet kunnen zien! Elk moment kunnen we door het ijs zakken. Het went eigenlijk nooit om met die dagelijkse onzekerheid te moeten omgaan.
Het is dus te hopen dat het flink gaat vriezen :)

En, zoals bij velen gebruikelijk is, hebben wij ook voornemens voor het komende jaar. Zeer goede voornemens zelfs!.......We gaan er o.a. vaker op uit.
We slepen eerst Jasper over de examenstreep en daarna trekken we onze caravan uit de stalling om vervolgens mooie kampeerplekjes te gaan ontdekken.

Carpe Diem!

Kerstkaarten

Na vandaag nog een dag te gaan en dan is het alweer 1e kerstdag. Gezellige dagen vanuit een leuke traditie en de daarbij horende rituelen.
Een van die rituelen is het sturen van wenskaarten. Wij hebben er ongeveer 65 verstuurd. Ik verbaas me elk jaar weer over dit aantal. En het gekke is, elk jaar worden het er meer! Het is natuurlijk leuk om je familie, vrienden, buren en kennissen fijne feestdagen te wensen en om kaarten te ontvangen. Vooral voor de geadresseerden die niet in de buurt wonen en je dus niet regelmatig ziet, is het sturen van een kaartje een leuke oplossing om je wensen over te brengen.

Maar de buren......die stuur je toch geen kaart?! Die zie je bijna elke dag en dan is er toch voldoende gelegenheid om ze even de hand te schudden, een praatje te maken en ze fijne feestdagen te wensen?!
Ja, die krijgen ook een kaart! Soms zie ik de buurmannen en -vrouwen door onze straat rennen om elkaar via een kaartje fijne feestdagen te wensen. En,.... ook wij doen mee aan dat ritueel. Ook wij rennen door onze straat! Elk jaar kijk ik weer opnieuw naar die waanzin en zie ik mijzelf daar ook weer aan meedoen! Ik kan er maar niet aan wennen.
Kennelijk is het ook voor ons moeilijk om daar toch eens een fikse streep door te zetten en het op de meer persoonlijke manier te doen.
Maar nee, elk jaar weer bezorgen ook wij weer bij de meeste buren een kerstkaart. Wel een zelf gemaakte met een door mijn voormalige buurman Edwin gemaakte prachtige foto van ons gezin erop. Dat wel! :)
En dan zetten wij onze naam er ook nog bij: 'Fijne feestdagen. De ten Voordetjes'.... ALSOF ONZE BUREN ONS OP DIE FOTO NIET HERKENNEN.
"Goh, Gerrit. Wie zijn dat toch. heb je die lui wel eens gezien?!. Die hebben ons een kaart gestuurd!", vraagt onze overbuurvrouw aan haar man Gerrit.

En wat ook altijd weer leuk is, is het ontvangen van een kerstkaart van iemand die wij zijn vergeten. Potverdorie, dat kan natuurlijk niet. Dat wij wel van hen, maar zij niet van ons een kaart ontvangen.
Dus, rap nog even een kaartje opgesnord en het adres, die je in dat soort situaties natuurlijk niet in je adresboek hebt staan en dus op het internet moet opzoeken, erop geschreven. En dan de voornamen van hem en haar. Het is wel zo leuk om ze met hun voornamen aan te spreken. Verrek, hoe heten ze ook alweer. Ons kennen ze kennelijk nog wel bij onze voornamen , maar hoe heten zij ook alweer?! Geen idee! Nou, dan noemen we ze gewoon de familie X of Y. En hupsakee, naar hen ook een kaart.

Wat houden we met elkaar toch rare rituelen in stand. Vertonen alleen Nederlanders dit gedrag of doen ze dat in andere culturen ook?........Geen idee, maar ik vermoed van wel.

En voor u als lezer die van ons geen kaart heeft gehad:

Bijzonder fijne feestdagen en een zo gezond mogelijk 2010!

V.l.n.r. Marlies, Jan, Jasper, Mark en Naomi

En wat het koken op 1e en 2e kerstdag betreft, zoals ik dat in onze vorige blog beschreef............ 'k Heb de menu's al twee keer doorgenomen. Dat wordt dus 2 x koken voor Janneman. Het is 2009 en met dit politieke klimaat had ik het kunnen weten. Ahmed en Aad blijven gewoon zitten. Net zo makkelijk :)

Familieberichten en loterijtje

Familieberichten:
Nog een paar weken en het jaar zit er alweer op. Het gaat ook als een speer zeg! Deze week ontdekte ik nog kerstverlichting van vorig jaar dat in een verscholen plekje in onze woonkamer lag! Nu is het alweer zover om het weer te gebruiken in plaats van op te ruimen.

Ook is het alweer exact drie jaren geleden dat ik m'n stamceltherapie in het MST (ziekenhuis in Enschede) onderging en dat ik deze blog begon. Alweer 3 jaren geleden! En gelukkig gaat het nog steeds goed. Ik heb op dit moment wel last van een vervelende kriebelhoest. Dat gaat soms zo heftig dat het lijkt alsof het uit m'n tenen moet komen. Marlies vertrouwt het daardoor niet meer. Ze loopt nu constant met haar GSM in haar hand om direct 112 te kunnen bellen voor het geval ik in zo'n hoestbui blijf hangen.
Gelukkig veroorzaken die hoestbuien geen navelbreuken meer. Daar zijn nu dranghekken geplaatst, waardoor er tijdens zo'n hoestbui geen darmdelen meer eng naar buiten puilen.
Er-rug vervelend die kriebelhoest. Zowel voor mij als de mensen in mijn omgeving. Ik slik daarom codeïne. Dat helpt redelijk goed.

En met Marlies en de jongens? Hoe het daarmee gaat?
Gelukkig ook bijzonder uitsteekbaar.

Marlies heeft helaas nog steeds last van een chronische lijkende verkoudheid. "Nee, mevrouw. Het is geen allergie of iets dergelijks", zegt haar KNO-arts telkens. Maar wat is het dan wél!
Marlies loopt er al drie jaar mee en haar neus ook. Die loopt maar door! De tissues worden bij ons inmiddels per pakketpost bezorgd. Dat is toch niet goed.
Marlies is op een mogelijke allergie gestest, maar daar kwam niets uit. We blijven zoeken naar een oplossing.
Verder gaat het, in relatie tot de situatie vóór de operaties in Groningen, goed.

Mark, Jasper en Jelle:
Ik begin even met Jelle. Jelle heeft ons verlaten. Niet met ruzie ofzo en we hebben hem er ook niet uitgeknikkerd, maar gewoon omdat hij andere woonruimte heeft gevonden. Jelle woont nu in een studentenhuis elders in Enschede. Dat was ook conform de afspraak. Jelle woonde bij ons om van daaruit uit te zien naar geschikte woonruimte. Dat is dus gelukt :)

En Jasper. Jasper ploetert voort met de voorbereidingen voor zijn havo-examen. Voor hem gaat het jaar juist veeeeel te langzaam. Het kan hem allemaal niet snel genoeg gaan. Weg van die middelbare school en weg met dat bijna dagelijkse commentaar van z'n ouders: "Jasper jongen, doe nu even iets aan je huiswerk. Hoe staat het met je werkstuk. Doe nu eerst wat aan de woordjes Engels en ga dan MSN-nen ", enz.
Wat dat betreft zijn wij het helemaal met Jasper eens. Het kan ons niet snel genoeg gaan. Hopelijk kunnen we die periode dan afsluiten en krijgen we eindelijk onze welverdiende rust. Heeeeerlijk lijkt ons dat!
Ik heb al drie vlaggen bijbesteld, want als Jasper voor z'n havo slaagt, steek ik aan alle zijden van ons huis een vlag uit. Dát is voor ons pas een feestdag! :)

En dan onze Mark:
Ik was deze week al van plan om iets over ons gezin te schrijven. Het was alweer verschillende blogs geleden dat ik dat had gedaan. Over de anderen is altijd wel wat te schrijven. Maar over Mark wist ik eigenlijk geen nieuwtjes. Die jongen past goed op, werkt hard, slaapt goed en eet keurig z'n bord leeg. Tja, dan houdt het zo'n beetje op.......Tot gisteren!

We hadden het al een paar keren horen en zien rommelen, maar gisteren werd het Naomi kennelijk teveel en maakte zij de verkering uit. Dat had Mark duidelijk niet verwacht, want het kwam, pats boem, hard bij hem aan. "Is het echt uit Mark? ", vroeg wij hem. "Ja, Paps en Mams. Ik denk het wel", antwoordde Mark met een voor die stemming gebruikelijk gezicht.
Tja, dan sta je als ouders ook in zo'n situatie machteloos. We konden alleen begrip en troost bieden. En dat hebben we vanzelfsprekend ook gedaan. We aten in plaats van vis, chinees. Daar is'ie gek op.
En onmiddellijk na z'n mededeling dacht ik natuurlijk: " YES!!!, toch nog iets voor m'n blog", maar dat heb ik maar niet laten blijken......
Na de chinees kreeg Mark een SMS-je en zagen wij hem vervolgens als een speer richting het huis van Naomi rennen. Naomi woont namelijk dicht bij ons, enkele huizen verderop. Lekker makkelijk...........was dat.
Achteraf bleek hij inderdaad bij haar te zijn geweest, maar het leverde helaas geen positief resultaat op. "Maar, ze fietst vanavond wel met mij vanuit de binnenstad weer naar haar huis", merkte Mark nog even op...
Vanmorgen bleek echter dat Naomi helemaal niet naar haar huis was gefietst!

Ze was naar ONS HUIS gefietst. Het stel had het conflict alweer bijgelegd en HET WAS ALWEER DIK AAN!!
Als ik achterom kijk zie ik ze op de bank zitten. Niet naast elkaar........op elkaar! Weer STAPELverliefd dus :)

Loterijtje:
Kijkt u ook zo uit naar aanstaande donderdag ?!
Wij enorm. Want dan wordt de uitslag van de gemeenteraadsvergadering in Rotterdam over de strandrellen verwacht en daar hangt weer vanaf wie er op 1e en 2e kerstdag bij ons kookt! Marlies of ik. Wij hebben namelijk een familieloterijtje opgezet. Leek ons leuk :)

Als Aboutaleb wordt afgezet, kook ik en als'ie toch in de functie van burgemeester het jaar 2010 haalt, kookt Marlies.
Het was nog behoorlijk 'knokken' voor de keuze 'Aboutaleb wordt afgezet'. Die wilde Marlies namelijk ook. Marlies kookt al bijna elke dag en zij wil ook wel eens een keer rust. Maar, zij stemde in met dit loterijtje, dus dan geldt dat niet.
Om die keuze te mogen hebben, moesten we zelfs eerst een lucifertje trekken. Wie de langste trok, mocht de keuze van het vertrek hebben. En, u raadt het al, dat was ik dus :)

Ik heb Marlies wel weer getroost met Aadje Meiboom. Ik heb haar beloofd dat, wanneer hij aanblijft, ik op 2e kerstdag zal koken!
Nou, u weet het nu dus al: Marlies kookt op beide dagen :)

Dat wordt smullen, want Marlies kan heerlijk koken!
Hoewel.....de gemeenteraad gaat niet over de rechtspositie van een korpschef. Dus dat wordt nog spannend!

Ramses Shaffy: Laat me / Vivre

Geluid hard aanzetten

Prachtig!

Sinterklaas bestaat niet & declaraties

Sinterklaas bestaat niet:
Ik denk dat ik een jaar of 6 á 7 was toen ik enigszins begon te twijfelen aan de hippische kunsten van de Goedheiligman. Ik vond het bijzonder knap dat hij met z'n schimmel over al die puntdaken galoppeerde. Als ik 's-avonds in bed lag hoorde ik nooit een harde gil of een stevige vloek, eeeh kreet, gevolgd door een enorme klap wat dan zou aangeven dat de lieve Sint met schimmel en al van het dak was gesodemieterd. Ook hoorde ik nooit vreemde geluiden van een door de schoorsteen kruipende zwarte Piet.
Toch lag er regelmatig een cadeautje in de vorm van lekkers in m'n schoen en was de winterwortel verdwenen..... Hij moest dus wel bestaan. Hoe kon dat anders?!
Ik was de jongste van een gezin van vijf kinderen. Ik vermoed dat ze met z'n allen erg hebben genoten van mijn rotsvaste geloof in de Goedheiligman.
Maar, zoals ik al aangaf, begon ik geleidelijk aan te twijfelen aan de echtheid van de Lieve Sint. Uiteindelijk had ik het, net als elk kind van mijn leeftijd, door dat het allemaal flauwekul was. Een jaarlijks terugkerend sprookje. Toen het ook nog door m'n ouders werd bevestigd was het definitief: Sinterklaas bestaat niet!

Natuurlijk was dat voor mij een enorme teleurstelling. Mijn geloof in de Goedheiligman was oprecht en ik kreeg daarbij ook nog regelmatig cadeautjes en snoep! Nou, dan geloof je als kind graag!
Maar, de vanzelfsprekend goed bedoelde mededeling van m'n lieve en zorgzame ouders confronteerde mij met de harde realiteit. Weg droom!

Deze situatie was voor mij extra wrang omdat wij destijds een behoorlijk streng gereformeerd gezin vormden en ik dus in nóg een GoedHeiligman geloofde. Voor die GoedHeiligman gingen wij elke zondag tweemaal naar de kerk. Maar het grote verschil was dat ik deze GoedHeiligman nooit zag en Hij gaf zeker geen snoep en cadeautjes. Zijn 'zwarte piet' op de kansel dreigde zelfs met hel en verdoemenis als je stout was of het waagde aan Hem te twijfelen.
Ik werd er bang van.

En uitgerekend in die Heilgman moest ik wel blijven geloven. Nou, dan raak je als kind van 6 toch behoorlijk in de war kan ik u verzekeren. Ik probeerde nog enige twijfel te zaaien door de vergelijking te maken met de onmogelijkheid dat Sinterklaas op z'n schimmel over de daken galoppeert met dezelfde onmogelijkheid dat Hij over het water kon lopen. Maar die poging heeft het tot heden niet gehaald.........geloof ik :)

Inmiddels ben ik 52 en kahlerpatiënt. Welke Sinterklaas heeft die kahler in mijn schoen gedaan?! Ik vermoed geen van beiden.

Nu geloof ik in een heel andere GoedHeiligman. Zijn naam is Dr. de Groot. Hij draagt geen mijter, maar een witte jas en is hematoloog in het Medisch Spectrum Twente in Enschede. Deze GoedHeiligman is driedimensionaal, geeft bij vragen direct duidelijk antwoord en geneest niet door gebed, maar door het verstrekken van medicijnen en therapieën.

En er is nog een voordeel. Zijn boodschap is niet bedoeld voor het hiernamaals, maar voor het heden! Niet onbelangrijk moet ik zeggen :)

Declaraties:
Er is landelijk veel commotie over het declaratiegedrag van een groep waarvan je het eigenlijk niet verwacht. De korpschefs van de landelijke bromsnorbrigades. Dat zijn toch de heren en dames waarvan je als burger maximale onkreukbaarheid en rechte ruggen verwacht. Maar kennelijk maakt geld ook deze lieden week. Op zich natuurlijk niet zo verwonderlijk. Het blijven tenslotte mensen.
In ons Twentse dagblad las ik o.a. de naam van het voormalige opperhoofd van het Twentse korps dhr. Deelman. In het artikel las ik dat hij kaas en sigaren bij de Aldi had gekocht als........relatiegeschenk!
Hij kocht kaas en sigaren bij de Aldi om er vervolgens iemand mee te plezieren. Want dat is de bedoeling van een relatiegeschenk. Kaas en sigaren van de Aldi........als RELATIEGESCHENK !! Hoe verzin je het!

Ik heb niets tegen de Aldi. Wij doen er wekelijks boodschappen. Het toiletpapier is lekker zacht en het bleekwater bleekt perfect en (het belangrijkste) het is lekker goedkoop! Goedkoper kan niet.
Dat geldt dus ook voor die kaas en die sigaren. Goedkoper kan niet. Deelman kreeg in 2008 € 4760,14 representatietoelage en kocht voor misschien € 0'14 kaas en sigaren bij de Aldi. De rest ( plus ook nog € 4907,33 voor werving & behoud!) stak hij dus .......in de achterzak van z'n politiepantalon??

Stel je voor, je bent de ontvanger van dat relatiegeschenk. Dan twijfel je toch enigszins aan de bedoelingen van de gever?? Dat is toch een regelrechte belediging??
Daarbij hoop ik voor hem dat hij voor het inpakken de prijsjes van de verpakking heeft gepeuterd, anders ligt het er wel heel erg dik op!
Als je iemand iets geeft, dan geef je toch minstens iets dat je eventueel ook voor jezelf zou hebben gekocht. Dat mag toch iets kosten?!
Bij het kopen van een relatiegeschenk of cadeautje denk ik toch echt niet meteen aan de Aldi.
Maar ja, ik ben natuurlijk ook geen korpschef :)

18

Zaterdag, zondag en zelfs vandaag kreeg Jasper visite voor z'n verjaardag. Zaterdag kwamen al z'n kameraden op z'n 18e jaar een proost uitbrengen....en nog een keer proosten.....en nog een keer en nog een keer......hik.
Zondag kwam de familie langs. Ook hartstikke gezellie natuurlijk! :)
En vanavond nog een paar luitjes. Tjonge, de jolijt kon maar niet op.

Maar, 18 jaar is dan ook wel een mijlpaal.

LANG ZAL HIJ LEVEN!!

't Stift

Grieta Spannenburg kondigde het gisteren op radio 2 al aan. Vandaag, donderdag 19 november, zou het droog en zonnig zijn. Ideaal wandelweer. Voor ons dus een uitstekende gelegenheid om er weer eens op uit te gaan. Dat werd trouwens ook hoog tijd, want de afgelopen weken hadden we uitsluitend binnen gebivakkeerd. Enerzijds om Jasper te motiveren en te helpen in z'n strijd richting Havo-examen en anderszijds omdat het al enige tijd pokkenweer is. Wandelen in de regen is bij ons niet favoriet.

In ons Twentse dagblad werd vanmorgen paginagroot een 8,1 km lange wandelroute rond het buurtschap 't Stift ( Zie foto) beschreven. De redactrice die de wandelroute voor ons onlangs had verkend, vond het een uitermate geschikte route voor een mooie herfstwandeling.
Nou, dan moeten we dat vandaag maar'es gaan doen.

Na een eenvoudige maar overheerlijke brunch bij een plaatselijk cafe/restaurant strikten we omstreeks 12.30 uur de veters van onze wandelschoenen en zijn we de paarskleurige pijltjes van de betreffende route gaan volgen. Kort na de start liep onze wandelpoging al in de krul, want we misten het derde bordje en liepen dus kort na de start al verkeerd. Hierdoor promoveerde de wandelroute van 8,1 naar ongeveer 9,5 km :(
Terug op de route hebben we vervolgens erg genoten van de harde wind en het altijd weer prachtige Twentse landschap met de nog groene weiden, de vele bosperceeltjes met hoge essen en de prachtige houtwallen. Een prachtig typisch Twents coulissenlandschap.

We wandelen, zoals u in deze blog misschien wel hebt gelezen, wel vaker. Op zo'n doordeweekse dag als vandaag is het veelal erg rustig. Dat wandelt natuurlijk heerlijk en je hebt daardoor ook nog een redelijke kans om (groot) wild te zien.
Maar vandaag was duidelijk te merken dat over deze route een artikel in de krant had gestaan.
We kwamen ze tegemoet en we werden er zelfs door ingehaald. De abonnees die ook door het artikel waren geïnspireerd.
Bij het derde wandelkoppel maakte ik dan ook de opmerking: "Ik zie dat u ook een abonnement op de Tubantia hebt!". De mannelijke helft schoot meteen in de lach en antwoordde: "u hebt helemaal gelijk!".
Halverwege de route kwam ik ook nog een oud-collega met zijn vrouw tegen. Ook zij waren door het betreffende krantenartikel op het idee gebracht.

Zo zie je maar weer. Wandelen is niet alleen goed voor je lijf, maar ook voor de sociale contacten :)

3 en griepprik

3:
De uitslag van m'n tweemaandelijkse bloedonderzoek is weer bekend. Deze keer staat het getal van de m-proteïne (zoals u inmiddels weet is dit de mate van activiteit van mr. kahler) weer op 3. Van 2 naar 3 dus. Nog steeds stabiel laag volgens mijn contactpersoon op het ziekenhuis. Ook de overige bloedwaarden zagen er prima uit. Het komt ook overeen met hoe ik mij voel. Uitstekend! :)

Griepprik:
Van veel mensen in mijn omgeving hoor ik dat zij òf een oproep hebben gekregen voor de traditionele griepprik òf eentje voor de prik tegen de 'beruchte' Mexicaaanse variant. Ik heb geen van beide ontvangen! Natuurlijk is dat een foutje in de administratie bij mijn huisarts, maar dat vind ik niet zo'n probleem. Ik wil namelijk helemaal geen griepprik!

Ik ben inmiddels 52 en kan mij niet herinneren dat ik griep heb gehad. Ik ben buiten m'n kahler nooit echt ziek geweest. Één of twee weken met griep in bed??? Ik kan mij er niets bij voorstellen. Nooit meegemaakt.

Onlangs voelde ik mij niet helemaal fit en was ik twee dagen wat moe en hangerig. Dat was dan kennelijk mijn griep. Ik doe het dan wat rustiger aan en ga vroeg te bed. De volgende dag voel ik mij weer als vanouds.

Dus, ondanks mijn kahler zit het met mijn weerstand nog wel goed. Dat evenwicht wil ik met een griepprik niet verstoren.
Zo'n prik veroorzaakt namelijk een beetje griep om de antistoffen in het lichaam te activeren. Ik, maar geen enkele arts, kan voorspellen wat zo'n beetje griep(prik) bij mij gaat doen. Een grote kans dat het goed gaat, maar die kansberekeningen ken ik inmiddels wel. Die zijn voor mij/ons allang geen leidraad meer.

Ik ben inmiddels van alle kanten over de voors en tegens geinformeerd en heb dus besloten deze prikacties aan mij voorbij te laten gaan. Geef ze maar aan de FC-Twente selectie. Die kunnen natuurlijk niet achterblijven bij hun Almelose collega's........ :)

PC

Onlangs begaf m'n printer het. Ondanks dat ik nieuwe cartridges had geplaatst en de nodige print-herstelhandelingen had verricht, bleven de kleuren door elkaar lopen.
Oké, dan maar een nieuwe.
Deze keer werd het een zgn. Alles-in-Een-printer. Kopiëren, scannen en......printen.
Deze combinatie scheelde ook een stopcontact, want daarmee kon ik m'n inmiddels overjarige scanner (ook) aan de kant schuiven.
Nu nog even de software installeren en klaar is Kees.......

Precies volgens de instructies installeerde ik de aanstuurprogramma's. Maar ondanks verwoede pogingen en verschillende vieze woordjes lukte het niet om de printer aan de praat te krijgen. Wat wél uitstekend lukte was het instabiel maken van m'n pc-besturingsyteem. 'k Had de hele zaak in de krul. Ook dat nog!

Uiteindelijk ontdekte ik het euvel met die printer en werkt het apparaat nu uitstekend, maar de pc bleef in de war!
Om de haverklap weigerde hij dienst en verbood het besturingsysteem mij om op het WorldWideWeb te surfen.
Vandaag was ik het zat en heb ik alle software eraf geknikkerd en de besturingsoftware er weer 'nieuw' opgezet.

't Is nu 22.15 uur en de klus is zojuist geklaard.
Zoals u ziet, kan ik weer surfen op het web, maar is het inmiddels te laat voor een nieuwe blog.

Dat wordt dus weer uitstellen. :(

Confronterende realiteit

Al enige tijd volg ik de blog en had ik regelmatig mailcontact met kahler-collega Ine. In de eerste helft van oktober begon Ine aan een stamceltherapie in het MST te Enschede. Ondanks wat ongemakken verliep de therapie volgens schema. Morgen, woensdag 4/11, zat haar therapie erop en mocht ze hoogstwaarschijnlijk naar huis.
Zover is het helaas niet gekomen. Ine is gistermiddag plotseling overleden. Zomaar. Zonder thans nog duidelijke oorzaak overleden.

Heel erg jammer voor Ine. Vreselijk voor haar familie en confronterend voor mij en misschien wel meer lotgenoten. 'k Ben er kapot van! De werkelijkheid kan bijzonder confronterend zijn!
Ine is 54 jaar geworden. Natuurlijk veel te jong om nu al dood te gaan!

Ik wens haar familie en iedereen die zich hierbij betrokken voelt veel sterkte!

Kiespijn(slot) en MRI

Kiespijn(slot):
Nou, ten Voorde. Nu weten we het wel met die kiespijn. Dit is nu al de 3e keer dat je over die kies begint.
Oké, dit is dan de laatste keer. Het hoeft trouwens ook niet vaker, want het probleem is opgelost :)
Maandag jl had m'n tandarts z'n herfstvakantie erop zitten en was ik weer welkom. Op een opnieuw gemaakte röntgenfoto was te zien dat de antobiotica-kuur goed z'n werk heeft gedaan. Ik hoef gelukkig geen plaats te nemen in de stoel bij de kaakchirurg. Wel is er nog iets ontstekingrestant zichtbaar en dat wordt dinsdag 10/11 weggeboord. Heeeeerlijk dat boren....
'k Zie d'r echt naar uut :(

MRI:
Vanmorgen ( 1/11) stond een MRI-onderzoek op de agenda. Onlangs had ik behoorlijke pijn in m'n onderrug. Omdat m'n kahler-avontuur in 2006 begon met een behoorlijk grote tumor op m'n heiligbeen, was ik bang dat dit ding weer tot leven was gekomen. Om daar achter te komen is een MRI-onderzoek noodzakelijk.
Klokslag 10.30 uur lag ik in m'n boxershort op de harde plank van het MRI-apparaat. Tjonge, wat een vreselijk oncomfortabel ding is dat zeg. Waarom zijn die dingen altijd zo hard.
Kennelijk is er geen medische term voor het woord 'comfortabel' beschikbaar. De ziekenhuis-bedden en -matrassen zijn er in de loop van de jaren al stukken op vooruit gegaan. Nu de behandelapparaten nog. Waarom bedekken ze die tafels niet met tempur of zoiets. Dat ligt heel wat beter en kun je je ook beter ontspannen. Deze keer duurde het onderzoek ook nog bijna een vol uur!
Ach, op zich is zo'n onderzoek goed te doen. Ik heb het al verschillende keren ondergaan. Alleen deze keer begon m'n rechterschouder op te spelen. Ik begon onderwijl behoorlijke last te krijgen van m'n latent aanwezige muisarm. De zeurende pijn begon met de minuut toe te nemen. Het eerste kwartier van de MRI-sessie was het nog redelijk te verdragen, maar daarna begon de pijn behoorlijk toe te nemen. Tja, wat nu?!
Ik kon de sessie onderbreken door op de bel te drukken, maar dan moet deze sessie uiteindelijk toch weer vanaf het begin worden over gedaan. Moet ik nog langer op die plank liggen. Ietsje anders gaan liggen, kan niet, want ik moet juist 100% stil blijven liggen.
Uiteindelijk zag ik kans om m'n hoofd, want dat werd niet gescand, langzaam naar links te draaien. Dat hielp iets. Pfff. Kon ik het onderzoek toch nog uitzitten....eeeh -liggen en verder luisteren naar het heerlijke radioprogramma 'De Sandwich'.

En dinsdag a.s. 3/11 is het weer zover. De tweemaandelijkse kahlermeting. Ik voel me nog steeds goed, dus ik zet in op (weer) 2........minder mag ook!