Schouderblad

          
En het leven kabbelt voort. Dit klinkt saai, maar is het zeker niet.! Er gebeurt namelijk van alles. Zowel in positieve als in min of meer negatieve zin. Thuis, met onze jongens, binnen onze (sociale) omgeving, op m'n werk en.....in Europa. Allemaal zaken die de Ten Voordetjes in meer en mindere mate behoorlijk bezig houden. We vervelen ons geen minuut. Ik denk dat het bij u niet anders is. Misschien is de bovengenoemde volgorde bij u anders of zitten er andere zaken bij. Maar het zal ongetwijfeld herkenbaar zijn.
Maar, wij voelen ons gelukkig uitstekend en daardoor kunnen wij ons binnen deze 'hectiek van de dag' goed handhaven.

En zo is het deze maand alweer een jaar geleden dat ik m'n 2e autologe stamceltherapie heb ondergaan. Ik schrijf hier 'alwéér', maar ik kan beter zeggen 'slechts' een jaar. Want ik wil vanzelfsprekend nog vele jaren verder.
Afgaand op hoe ik mij het afgelopen jaar heb gevoeld en nog steeds voel, gaat het uitstekend en gaan die jaren zeker lukken. De laatste bloeduitslagen kwamen daarmee ook overeen. Maar toch maak ik mij enigszins zorgen.

De laatste weken voel ik een pijnlijke plek in de omgeving van m'n rechterschouderblad. 't Is maar een klein plekje, maar als ik er op druk veroorzaakt dat grote pijn. Tijdens sommige bewegingen met m'n rechterarm voel ik ongeveer dezelfde stekende pijn. Niet fijn. Ik houd namelijk helemaal niet van pijn!
Onder non-kahleromstandigheden denk je hierbij aan een of andere onschuldige ontsteking of een spierpijntje. Maar ja, ik heb kahler. En dan kan het zomaar een kahlerhaard zijn.
Sinds deze week heb ik de indruk dat het euvel iets afneemt en hoop ik natuurlijk dat het geen kahlerhaard is. Ik wacht nog even de uitslag van m'n gisteren (26/10) ondergane bloedonderzoek af. Misschien geeft die aanleiding om die plek nader te laten onderzoeken. Volgende week weet ik daarover meer.
En als de pijnlijke plek niet binnen redelijke termijn verdwijnt............dan is het ook duidelijk!
    
   

Wordfeud

                     
Nou Ten Voorde Dat werd toch ook wel weer hoog tijd met die blog. Tjonge zeg. D'r zit ruim 16 dagen tussen. Dat zijn we niet gewend. Hoe zit dat?!
Ja sorry. Wordfeud is de schuldige!
Word wat?? WORD-FEUD!..Scrabble op je smartphone. Dé apps-hit van dit moment. Het woordje 'Word' kan ik nog wel snappen. Maar 'feud'.......??
Wikipedia geeft aan dat het 'onenigheid' betekent. Nou, dat herken ik niet tijdens zo'n spelletje. Het gedraagt zich nogal sympathiek zo'n wordfeud spelletje. Ze hadden het beter 'Wordbattle' kunnen noemen. Dat komt dichter in de buurt van het feitelijke spelletje.
 
Maar, het maakt ook niet uit welke naam het draagt. Het is een leuk, maar erg verslavend spelletje. Sinds kort heb ik het, net als de meeste smartphone-bezitters, op m'n Iphone staan. En ik doe het met 7 tegelijk.
5 bekende- en 2 onbekende feudcontacten(leuk feud-woord trouwens). Die 2 onbekenden kwam ik tegen in de dark-room van de digitale feudwereld :) Van de een heb ik gewonnen en van de ander ....verloren verdorie :(
Mijn eerste Wordfeud-woord typte ik bij een vrouwelijke tegenspeler: 'SLET' maakte ik. Zie links op de foto. Een leuke binnenkomer. Ten Voorde doet ook mee :):) Het leverde slechts 6 punten op. Geen wonder dat ik die partij uiteindelijk heb verloren. Als je met scheldwoorden begint, zijn je winstkansen kennelijk gering. En terecht natuurlijk!

En wat is nu eigenlijk het werkwoord voor Wordfeud? Wordfeuden of Feuden?  Ik denk het eerste, anders krijg je alleen maar spraakverwarringen.
Stel je voor dat ik tegen Marlies zeg: "Nou Marlies, ik heb gisteravond een heerlijk potje ge-feud met Marianne. Tjonge, die kan het ook goed zeg! "
Nou, dat klinkt als porno! Volgens mij verlangt Marlies dan toch wel even nadere uitleg......
Laten we het dan toch maar 'word-feuden' noemen.

Maar gelukkig, Marlies feud zelf ook! En Jasper :):) Bij ons dus drie verslaafde wordfeuders.
Dus, als je een smartphone- of tabletbezitter bent, dan is dit spel een echte aanrader.
Nee helaas. Op de pc doet'ie het (nog) niet.
Hé, ik hoor m'n telefoon weer gaan. Ik moet even weer wordfeuden.
      

Uitslag en Dazenval

                   
Uitslag:
Natuurlijk begin ik met het belangrijkste en dat is de uitslag van de M-proteïnen. Ik hoefde namelijk niet, zoals ik in m'n vorige blog schreef, tot maandag a.s  (3/10) te wachten. Gisteren bleek het al bekend te zijn. En ook deze keer was de uitslag uitsteekbaar: 1, einz, one, uno! Het M-proteïne staat nu dus al enkele maanden op 1. Dat is perfect. In mijn situatie kan het eigenlijk niet beter. Oké, een volledige remissie is de ultieme wens van elke kahlerpatiënt, maar dat zal ik waarschijnlijk nooit halen. Maar dit is ook prima. Hopelijk kan ik dit nog een poosje volhouden.

Dazenval:
Een wat?? Een dazenval?? Ik ken wel een muizenval, knieval, haaruitval en een waterval, maar van een dazenval had ik nog niet gehoord.
Laat dat nou het apparaat zijn waarover ik het in m'n vorige blog had. Een val voor dazen dus.

Wat een mug voor de mens is, is de daas voor paarden. Dazen, ook wel paardenvliegen genoemd, zijn vervelende steekvliegen. De daas heeft bloed nodig om zich te kunnen voortplanten. En paardenbloed vinden die beesten kennelijk erg lekker. Alleen vrouwtjes-dazen steken. Net als bij muggen. Door het paardenbloed, waar die vrouwtjesdazen zich mee voeden,  krijgen ze voldoende energie om eieren te leggen.
Maar die dazen zijn nogal opdringerige types. Vooral in deze tijd (september/oktober) zijn die stekende vampieren actief. Regelmatig wordt een paard door een zwerm van dazen belaagd. Die worden er soms helemaal daas...eeeh gek van. Wegrennen heeft geen zin, want een daas kan tot 25km/u vliegen en is bijzonder wendbaar. Daarbij kan een paard zich alleen met z'n staart tegen dazen verdedigen. Maar dat bestrijkt niet z'n hele lichaam, als'ie al een staart heeft! En daarbij heeft een paard ook niet de beschikking over een elektrieke dazenmepper.

Maar waar paarden wel over kunnen beschikken is een dazenval. Een bijzonder slimme oplossing tegen dazen. Dit apparaat werkt als volgt:
De door de wind bewegende zwarte (skippy)bol bootst de wiegende kont van een paard na. Een daas heet niet voor niets 'daas ', want dat stomme beest ziet die bol aan voor een paardenkont. Zij vliegt naar de bol en prikt er, op zoek naar een lekker slokje paardenbloed, meteen in. Onmiddellijk heeft de daas in de gaten dat zij is gefopt en vliegt weer weg, op zoek naar een echte paardenkont  Maar dan komt de grote vervolgtruc!

Een daas kan uitsluitend opwaarts wegvliegen. Geen idee waarom dat zo is. Het beest kan nu eenmaal niet anders. Zij vliegt dus omhoog en belandt dan in de witte puntmuts-truc. De daas vliegt verder omhoog en komt uiteindelijk boven in die muts uit. Het letterlijke eindpunt voor de daas. Naar beneden kan zij niet en verder omhoog ook niet.
Maar, zij is gelukkig niet alleen. Ze kan nog ongeveer 1 dag gezellig keuvelen met soortgenoten om vervolgens tengevolge van voedselgebrek met zes pootjes in de lucht naar de dazenhemel te gaan.
Haar begrafenis was bij het ontwerp van de val al geregeld, want in de punt van die muts zit een speciaal opvangbakje voor dazenlijkjes.

Dus, als u zo'n dazenval ziet, dan lopen er ook paarden in de buurt.
Het mysterie is nu dus opgelost. Hopelijk kunt u weer rustig slapen :)
 

Prik- en APDdag en zwarte bol met witte puntmuts

   
Prik- en APDdag:  
Vandaag, 26/9, was het weer prik- en APDdag. Prikken voor de bloedwaarden w.o. het M-proteïne en APD voor de maandelijkse ondersteuning van mijn chassis. Nou, met m'n chassis zit het volgens mij nog prima.
Zaterdag jl. kwamen we terug uit Vorden en was ik druk bezig om onze kleren e.d. weer uit de caravan te slepen. Tijdens dergelijke klusjes houd ik van enig tempo en 'rende' ik de caravan in en uit.
Hoe sneller de caravan leeg en schoon is, hoe eerder het ding weer naar de stalling kan.
Tja, en soms gaan dingen mis. In mijn geval was dat het binnengaan van de caravan. Ik bukte niet goed en knalde vervolgens met mijn volledige gewicht (102 kg ) tegen de bovenzijde van de deuropening van de caravan. Tjonge zeg, ik voelde het in m'n nek kraken en de caravan schudde ervan. Ik schrok en baalde behoorlijk van deze stommiteit. Ik had m'n nek wel kunnen breken!
Om deze frustratie met o.a. Marlies te delen heb ik vervolgens nog wat krachtwoorden van uiteenlopende aard geroepen die normaal gesproken niet in mijn vocabulair voorkomen.
Maar u ziet aan deze blog. M'n hoofd zit er nog op en de schade lijkt erg beperkt. En misschien wel dankzij die APD heb ik kennelijk nog een harde kop :)

De bloedwaarden (HB en Leucocyten e.d.) waren gelukkig uitstekend en maandag 3 oktober hoor ik de stand van het M-proteïne. Altijd weer spannend.

Zwarte bol met witte puntmuts:
Inmiddels weet u dat wij graag fietstochten maken. Nee, ik ga het nu niet weer hebben over een of andere fietstocht. Ik heb nu vaak genoeg verteld dat Nederland een prachtig (fiets)land is. Nee, ik wil iets anders vertellen.
Tijdens deze tochten zagen wij regelmatig zwarte bollen met daarboven een witte puntmuts in weilanden hangen. We dachten dat het speelgoed voor koeien of paarden betrof. Daar hoor je de laatste tijd in de media steeds meer over. Zoals speelgoed voor varkens. Dan vervelen die speklappen zich niet zo. Maar, is dat met die zwarte skippybollen ook het geval?
In de omgeving van Vorden zijn ze kennelijk dol op die zwarte bol, want daar zagen wij na elke kilometer er wel eentje in een weiland hangen.
En hebt u dat nu ook? Als je eenmaal iets vreemds is opgevallen, wil je ook weten wat het is. Anders blijft het je bezighouden.

Daarom speurde ik al enige tijd naar een gelegenheid om het mysterie van die bollen op te lossen. Gelukkig trof ik tijdens een van onze fietstochten de eigenaar van zo'n bol op een stilstaande trekker.
Zo'n stilstaande trekker is belangrijk, want veel van die eigenaren zitten namelijk op rijdende trekkers. Je kunt dan gerust een hand opsteken om aan te geven dat je iets wilt vragen, maar ze zwaaien allemaal vriendelijk terug en rijden door. Maar nu had ik met die stilstaande trekker dus een mooie gelegenheid om mijn vragen over die bollen te stellen.
"Bent u de trotse bezitter van zo'n zwarte bol met daarboven een witte puntmuts?", vroeg ik de trekkermeneer.
De alleraardigste trekkermeneer vond het kennelijk een leuke vraag en vertelde mij uitgebreid wat voor een apparaat dat is.

Oeps, ik zie dat het alweer 00.11 uur is. Ruimschoots bedtijd!
In de volgende blog maak ik m'n verhaal af.
Welterusten !
   

Mug

    
Als u de vorige twee blogs hebt gelezen, weet u dat wij er weer even een aantal dagen tussenuit zijn. Onze sleurhut hebben wij op een leuke camping in Vorden geparkeerd. Slechts 45 minuutjes van ons huis. Vandaag, zondag 18/9, was het een beetje nattig, maar de afgelopen week was het alleszins redelijk. Weinig vocht en nog een acceptabele temperatuur. Voor de komende week zijn de weersverwachtingen hoopgevend. Uitstekend voor fiets- en wandelactiviteiten. We blijven dus nog even staan :)

Naast de vakantie-inspanningen, is het natuurlijk ook de bedoeling dat je geestelijk en lichamelijk ontspant. Daar is een vakantie ook primair voor bedoeld. Even een paar dagen, weken of voor ernstige mazzelkonten één of meer maanden uit de dagelijkse sleur en beslommeringen. Genieten van een mooie omgeving en als het even meezit ook van mooi weer. Heerlijk!
Wij dus ook. Geen weken, maar zoals gezegd enkele dagen.
Zo kunnen wij intens genieten van de meest simpele dingen zoals een mooie fietstocht. Wat dat betreft is Nederland ideaal. Het is relatief vlak en dat is voor ons als 'niet-elektrieke fietsers' niet onbelangrijk. Een heuveltje is geen probleem, maar vooral Marlies vindt bergopwaarts fietsen niet fijn. Dan krijgt ze veel last van haar borst- en schouderspieren.
Maar gelukkig ligt Nederland vol met goed berijdbare fietspaden en zijn er buiten Limburg weinig heuvels.
Wandelen doen we ook graag. En ook voor wandelaars is het in Nederland goed geregeld. Wandelpaden en -routes zat. Dus wat ontspannen en genieten betreft kunnen wij in Nederland letterlijk en figuurlijk goed uit de voeten :)

Maar waar ik ook intens van kan genieten is.......een dooie mug! En nog mooier:.... twee of meer dooie muggen! Met name van muggen die kort voor hun overlijden nog in onze slaapkamer of caravan vlogen. Van die muggenlijkjes kan ik heel erg genieten!

Zo was ik vannacht, nou ik kan beter zeggen vanmorgen zeer vroeg, ook weer intens gelukkig. Pas tegen het ochtendgloren had ik die verschrikkelijke 3-lettermug eindelijk te pakken.
Kort na het te bed gaan begon de ellende. U kent het ongetwijfeld. Je doet het licht uit en daar komt de eerste nachtrust-terrorist. Slaan heeft geen zin, want je raakt die krengen toch niet. Daarom dacht ik het goed aan te pakken door meteen de elektrische vliegenmepper (de uitvinding van de eeuw!) te gebruiken.
 Maar waar ik ook keek en zocht: geen mug te bekennen. Na een intensieve jacht van ongeveer een half uur vond ik het welletjes en ben ik toch maar gaan slapen.

Omstreeks 04.00 uur werd ik wakker. Ik liep naar de toiletruimte en deed daar de lamp aan. En wat zag ik daar op het plafond zitten?!..... Juist. DE MUG!!!.
Ik werd bijna lyrisch van geluk. Ik pakte meteen de mepper en wat ik toen zag was prachtig. Wat een mooi gezicht is dat toch zo'n knetterende en fonkende mug in het raster van de elektrische mepper.

Ik ging met 6 muggenbulten naar bed en heb er nu 4 bij, maar ik heb daarna toch heerlijk geslapen.
Marlies trouwens ook. Ze heeft vanavond heerlijk voor ons gekookt. :)
En de fietstocht voor morgen ligt al klaar :) :)
           
    

Vorden

          

Vorden vrijdag 16 september 2011 te 14.30 uur
     

Bahama's of Vorden

                     
Het is zondagmiddag 11 september. Marlies zit rustig de puzzels van ons dagblad in te vullen. Ik lees m'n favoriete weekblad en op de achtergrond klinken de rustgevende klanken van Accuradio Smooth Jazz. Een of ander internet radiostation. 'k Heb sinds enkele maanden een nieuw audio-speeltje waarmee wij ook alle internet-radiostations via onze muziekinstallatie kunnen beluisteren. De keuze aan muziekgenres die door die radiostations via internet worden aangeboden is bijna onbeperkt. Best leuk :)

Maar tijdens het lezen dwalen m'n gedachten af. Ik heb het weekblad nog wel in de leesstand voor me en kijk naar het artikel, maar lees het niet meer. Het lijkt alsof ik me opeens realiseer dat wij onze tijd eigenlijk een beetje zitten te verprutsen. Zitten we hier gezapig op de bank de brave burger uit te hangen, terwijl de klok de juist voor ons kostbare tijd wegtikt. Op de bank zitten puzzelen en weekbladen lezen kan altijd nog.! We moeten eruit! Uit het leven halen wat er in zit!!.
Ik spring meteen op en roep met luide stem tegen m'n lieve Marlies:

"MARLIES! WE ZIJN HARTSTIKKE GEK DAT WE HIER NOG ZITTEN. WE KUNNEN ONZE TIJD VEEL BETER BESTEDEN. WE GAAN ERUIT. WE HEBBEN HAAST...GENIETEN!! WE PLUNDEREN ONZE SPAARREKENING. BOEKEN EEN NAZOMER-CRUISE , EEN HEERLIJKE ALL INCLUSIVE RONDREIS ROND DE BAHAMA'S OF ........IETS ANDERS MOOIS. ...MARLIES KOM OP. GENIETEN NU HET NOG KAN!!!.....MARLIEEEES, ACTIE!!!".

Marlies kijkt opmerkelijk beheerst schuin over haar leesbril en hoort mij gelaten aan. Terwijl ik in al m'n enthousiasme m'n verhaal doe, zie ik haar kalme reactie en raak ik teleurgesteld dat zij niet óók enthousiast wordt.

" MARLIES! WAAROM ZEG JE NIETS!! DIT MOETEN WE DOEN NU WE HET NOG KUNNEN. DAT IS TOCH PRACHTIG??...........TOCH?", roep ik in een poging Marlies 'wakker' te schudden.
Maar het lukt niet. Marlies blijft rustig en kijkt mij met een glimlach aan. Ja, dat weer wél :)
Ik besluit om maar weer te gaan zitten.

Vervolgens zegt Marlies: "Ja hoor. Jij weer met je fantastische ideeën. Die medicijnen van jou hebben soms rare bijwerkingen. Dit kan helemaal niet, als ik dat al zou willen! We hebben net afgesproken met je broer en zus en gaan gewoon met ons zessen naar Vorden enkele dagen kamperen. Jij met je Bahama's.......VORDEN zul je bedoelen".

"Oh ja, dat is waar ook. Vorden. Ook leuk !! :) ".
Als het weer meezit gaan we 10 tot 14 dagen. 

Carpe Diem :):)             
                       

Strenge eindredacteur en een tijdje niets

      
Strenge eindredacteur:      
Dat is nou toch ook wat! :(
Zondagavond (4/9) had ik na enkele uren intensief typ- en denkwerk eindelijk de concepttekst voor m'n blog klaar. Zoals gebruikelijk moest m'n eindredacteur (Marlies) nog even de eventuele taal- en typefouten wegwerken en een nieuwe blog was weer geboren.................Maar wat gebeurde er???! MARLIES KEURDE M'N HELE BLOG AF!!!
"Veel te ingewikkeld en het slaat nergens op", was haar snoeiharde commentaar !!!
Tjonge zeg. Wat zullen we nu krijgen?  Zo streng had ik haar nog niet meegemaakt. Een paar uren noeste arbeid zomaar in de digitale prullenbak.
Vanaf het begin van mijn blogcarrière is Marlies mijn eindredacteur. Wij hebben afgesproken dat zij mijn blogs kritisch controleert op fouten en leesbaarheid.
Als blogger ben je snel geneigd om over je gemaakte fouten heen te lezen en  de 'leesbaarheid' enigszins uit het oog te verliezen. Marlies waakt ervoor dat het een leesbaar verhaal zonder storende taal- en typefouten wordt.
Maar dat zij het nu met dit commentaar naar de prullenbak verwijst, had ik nog niet eerder meegemaakt.

Eerlijk gezegd was het ook wel een beetje een vreemd verhaal. Ik had me voorgenomen om eens een gek verhaal te schrijven. Leek me leuk :)
De aanleiding was de verhuizing van m'n behandelende witte jas van de kelder naar de 1e etage in het ziekenhuis. Geen opzienbarend feit natuurlijk, maar daar ging het in die blog ook niet om.
Dit ziekenhuis zit eigenlijk vreemd in elkaar, want feitelijk zit'ie nu niet op de 1e, maar op de 2e etage. De kelder wordt in dit ziekenhuis als etage - 1( min 1) aangeduid, terwijl het de begane grond is. Er zitten namelijk ramen in die uitkijken op straatniveau, zoals je dat, kijkend uit de kamer van een gewone-mensen-huis, ook gewend bent. Nou, dat is volgens mij geen kelder of een heel erg ondiepe. Toch ?!
Nou ja, ik maakte er in m'n verhaal opzettelijk een ingewikkelde spraakverwarring van. Nou, dat is kennelijk goed gelukt, want Marlies snapte er geen hout meer van. Ze zag kennelijk door de etages het ziekenhuis niet meer. Afgekeurd dus.

Een tijdje niets:
Nou ja, nu rest mij verder niets anders dan over het bezoek, dinsdag 30/8)  aan m'n arts te schrijven.
Het betrof een controleconsult in verband met m'n revlimid-kuur. De periode voorafgaand aan deze kuur was er een lichte daling van m'n bloedwaarden te zien. Het vermoeden was dat dit door de thalidomide was veroorzaakt.

Zoals u zich misschien nog kunt herinneren gebruikte ik dit middel de eerste helft van dit jaar als onderhoudsmedicijn. Maar tengevolge van de optredende neuropathie mocht ik deze pillen niet meer gebruiken. O.a. daarom schreef m'n arts mij een kuur revlimid voor.
Na de switch naar lenalidomide (revlimid) waren we benieuwd hoe de bloedwaarden er na deze kuur voor zouden staan.
Dat bleek prima te zijn! Het m-proteïne staat nog steeds op 1 en de bloedwaarden zijn weer gestegen naar normale waarden. Uitsteekbaar dus :)

Gezien deze uitslag hebben we besloten om voorlopig geen medicatie te gebruiken en elke maand doormiddel van een bloedonderzoek de peilstok even in Ten Voorde te steken.
Hoewel ik het nu dus een tijd zonder stok moet doen om die kahler in z'n hok te houden, ben ik toch blij met deze beslissing.
Elke maand zonder medicijnen is meegenomen. En daarmee heb ik dan ook geen last van de grote en kleine bijwerkingen die deze gifpillen veroorzaken.
Even een poosje gifvrij :)
  
  

Bedankt en 90

            
Om te beginnen wil ik m'n trouwe lezers bedanken. Want jullie zorgen er tenslotte voor dat ik m'n blogs blijf produceren. Geen lezers, geen blogs. 't Heeft weinig zin om stukjes te schrijven als niemand ze leest. Dat voelt als een theatervoorstelling zonder publiek. U begrijpt wel wat ik bedoel. Maar gelukkig is dat in mijn geval niet zo. Ik ervaar het zelfs als een grote eer dat ik een behoorlijk aantal trouwe lezers heb. Per week wordt mijn blog gemiddeld 450 keer bezocht. Als daarvan een derde individuele bezoekers/lezers zijn, dat wil zeggen lezers die minimaal eenmaal per week mijn blog bezoeken, dan is dat nog een behoorlijk aantal van 150.!
Nou, daar doe ik het graag voor :)

En natuurlijk doe ik het ook een deel voor mijzelf. Ik vind het een leuke bezigheid en het helpt mij om mijn gedachten over met name mijn aandoening, goed op een rij te zetten en 'van mij af te schrijven'. Een beetje therapie dus. Dat werkt goed en houdt mij in balans.

Ook krijg ik regelmatig reacties op mijn blogjes. Zowel via de reactiemogelijkheid van de betreffende blog alsmede via mail (janenmarliestenvoorde@hotmail.com) en in persoon door lezers in mijn omgeving. Hartstikke leuk natuurlijk !
Dus ook als u reageert en daarbij alleen uw naam vermeldt, waardoor ik niet rechtstreeks kan reageren, ben ik u er bijzonder dankbaar voor!!.....Dat u dat dus even weet! :)

Tja, en verder. Verder gaat het eigenlijk nog steeds bijzonder goed. Zo voel ik mij tenminste. Ik heb het gevoel dat de revlimid goed z'n werk doet en kahler in z'n hok houdt. En m'n neuropathie valt tot nu toe gelukkig mee. Ik heb het gevoel dat het is gestabiliseerd. Als het niet verergert, vind ik het prima. Daar valt mee te leven :)
Dinsdag 30/8 word ik weer bij m'n hematoloog verwacht en bespreken we hoe we verder gaan.
Ik houd u op de hoogte.

Voor Mark zit met ingang van maandag zijn vakantie er (ook) op. De afgelopen week had hij nog vakantie. Morgenvroeg gaat ook bij hem de wekker weer en moet hij aantreden bij zijn werkgever. Jasper heeft er al een week zeer vroeg opstaan (05.45 uur!) opzitten. Ja, dat viel'em wel een beetje tegen na 4 weken uitslapen. Wat kan de-grote-mensen-wereld toch hard zijn, maar daar wordt'ie een grote jongen van :):)

Hieperdepiep

En met m'n moeder gaat het ook goed.....

"Met je moeder??. Je hebt het nooit over je moeder. Is er dan iets bijzonders met je moeder??".
Ja, er is iets bijzonders. Na het bezoek aan m'n hematoloog is m'n moeder jarig. Dinsdag wordt zij 90 jaren! 90!!
Dat is een gezegende leeftijd en ze is, afgezien van enkele fysieke ongemakken, nog goed gezond.
We hopen dat haar nog enkele jaren in gezondheid is gegund.

Ze is wel een beetje vergeetachtig. Haar korte termijn-geheugen heeft haar leeftijd helaas niet ongeschonden gehaald. Dat mag ook als je 90 bent. Dat is, hoe gek het ook klinkt, in haar situatie enigszins een zegen. Daardoor vergeet zij steeds dat twee van haar zonen ziek zijn. We verzwijgen het niet, maar vinden het wel een prettige gedachte dat zij er zich, tengevolge van haar vergeetachtigheid, geen zorgen over maakt. In haar situatie dus: 'wat niet weet, wat niet deert'.

Mooi laten zo. We doen alleen leuke dingen waar ze vrolijk van wordt. Alleen......... die leuke dingen  vergeet ze daarna helaas ook :(
                

Vakantieblog: dag 15 (slot)

    
Hè, vakantiedag 15 ??? Moet dat geen 14 zijn? Neen, gisteren was dag 14. De dag dat wij op de camping de boel bij elkaar pakten en weer richting Enschede zijn getogen.
De jongens vertrokken rond 14.00 uur en wij een uurtje later. Volgens onze elektronische wegwijsMiep zouden we rond 18.00 uur de poorten van Enschede weer binnenrijden, maar dat bleek toch iets later te worden. 19.30 uur!!! Oorzaak: files.
Tjonge zeg, Vooral rond Rotterdam was het hopeloos. Zonder aanrijdingen is het daar al druk, maar juist op het moment dat wij wilden passeren, vonden enkele brokkenmakers het nodig om tegen elkaar te botsen. Gevolg: nog langere files.

Maar, daarnaast was het ook wel een beetje onze eigen schuld. Onze wegwijsMiep is uitgerust met TMC (traffic message channel). TMC geeft actuele verkeersinformatie door aan de wegwijsMiep die zo nodig een alternatieve route adviseert wanneer er verkeershinder, bijvoorbeeld........files, op de te volgen route te verwachten is. Dat deed Miep ook keurig. Wij volgden haar adviezen keurig op en zagen dat wij via een andere dan gebruikelijke route Rotterdam passeerden. Tot zover niets aan de hand. Bijna iedereen stond in de file, behalve de Ten Voordetjes. Die tuften lekker door :)

Toen kwamen we op de A27 en reden in de richting van de afslag naar de A28. Of beter gezegd: we reden op de A27 richting Almere en zagen de afslag naar de A28 richting Hengelo(O). En Hengelo(O) ligt dichtbij Enschede en die kant moesten we dus op!
Maar, wegwijsMiep adviseerde ons op de A27 richting Almere te blijven rijden. "Nou, dat heeft die Miep niet goed!", riepen we in koor! "We moeten echt richting Hengelo(O). Dat gaan we dus maar doen". Zo gezegd, zo gedaan................FOOOOOOUT!!!
Miep had gelijk, want 2 minuten nadat we de A28 waren opgereden konden we keurig aansluiten in een dikke file. Snotver! "Eigen schuld, dikke bult", riep Miep ons nog even via de speakers toe.
En toen werd het dus 19.30 uur :(

Maar, het thuisfront, in de personen van m'n schoonmoeder, zwager en schoonzus, hadden voor ons gekookt. We konden zo aanschuiven. Inclusief onze jongens en hun vrienden hebben we onze vakantie die avond, vanzelfsprekend onder het genot van ontspannend vocht, uitgebreid geëvalueerd. Conclusie: Ondanks het wat tegenvallende weer vond iedereen het een bijzonder geslaagde vakantie! De jongens hebben zich uitstekend vermaakt en wij.........wij misschien nog wel meer. Wij hebben twee weken intensief met onze jongens kunnen optrekken. Los van de dagelijkse sleur en verplichtingen. Voor ouders met een goede verstandhouding met hun kinderen is dat natuurlijk altijd leuk en waardevol. Maar voor mij/ons, als kahlerpatiënt, gaat dat gevoel een dimensie verder. Dat begrijpt u ongetwijfeld. Mijn toekomst is hoogst onzeker en het kan zomaar de laatste vakantie samen met onze jongens zijn! Het weekeinde fietsen en deze vakantie. Dat pakt mr. kahler mij niet meer af! Lekker puh!

Er werd tot laat in de avond geëvalueerd. Te laat voor vakantieblog 14.
Vandaar dus deze blog nr. 15, de laatste (zomer)vakantieblog 2011.

'Proost!!' op een bijzonder geslaagde vakantie

    

Vakantieblog: dag 13

   
Gisteren was het, zoals ik in de vorige blog schreef, voor ons een lees- en zondag. Of is het zonnedag. Nou ja, u begrijpt het wel. Om van de zon te genieten dus. Tenminste, voor zover die er was. Dat wisselt de laatste tijd nogal. Dat hebben we vandaag ook weer gemerkt.

Ondanks de weersvoorspelling leek het 's middags mooi wandelweer te worden. Daarom hadden we besloten om een rondwandeling in Veere te gaan lopen. Een beschreven wandeling van 7,5 km waarbij historische en andere bezienswaardigheden in Veere werden toegelicht. Veere is op zich al een mooi en karakteristiek havenstadje om te bezoeken en met een nadere uitleg erbij steek je er ook nog iets van op.

Nadat we onze koffie op de Markt hadden gedronken en ongeveer een half uur met onze voettocht onderweg waren, zagen we de spelbreker uit het zuiden naderen: donkergrijze wolken kwamen gevaarlijk in onze richting schuiven. "Als we verder lopen, houden we het niet droog", merkte ik naar Marlies op. Voor Marlies was dat ook duidelijk. Daarom hebben we onze tocht maar afgebroken.

Jammer natuurlijk, maar we hadden geen zin om in de regen te sjokken.....Wie wel??
Veere is niet groot, dus we waren gelukkig niet ver van onze auto verwijderd. We zaten er nog maar net in en ja hoor, daar kwam het hemelwater. 
Drie kwartier later zaten we weer achter onze boeken onder de luifel van onze caravan. Glaasje erbij. Ook leuk :)

De wandelroute loopt (vanzelfsprekend) langs het Veerse Meer en langs de 'Campveerse Toren'. Een voormalige stadsherberg, welke nog steeds een horecafunctie heeft. Marlies loopt over de aanlegsteiger.

PS: Morgen de laatste blog, want dan gaan we alweer terug naar ons mooie Twente.
         

Vakantieblog: dag 12

   
Het is net na drieën. De jongens doen een middagje Vlissingen, we hebben zojuist samen de boel aan kant gemaakt en nu ligt Marlies heerlijk van haar welverdiende zonnestralen te genieten. Heb ik mooi tijd voor deze blog.

Mede in verband met al die nattigheid en die harde wind zijn we nog niet veel op pad geweest. Maar gisteren hadden beide natuurelementen kennelijk even pauze. Mooi fietsweer was het. En dat hebben we dus gedaan. Een tochtje van ongeveer 20 km langs de kust. Kopje koffie bij een leuke strandtent, daarna nog even een korte strandwandeling. Helemaal top. Het zijn de simpelste dingen waar je het meest van kunt genieten !
En vandaag hebben we weer een zon- en leesdag. Heerlijk :)

Als het niet te hard waait, is het heerlijk fietsen in Zeeland

 

Vakantieblog: dag 11

    
Hoe is het mogelijk! Heb ik het tijdens onze vakantie zo druk, dat ik geen tijd meer heb om een blog te schrijven! 't Is nu 6 minuten voor middernacht en ik ben nog maar bij regel 2. Dat gaat vandaag dus niet meer lukken.
Over 6 minuten ben ik dus te laat voor de blog van 16 augustus.
Ik ga ook niet vals spelen door er morgenvroeg rap eentje te schrijven en net te doen alsof ik'em vandaag heb gemaakt. Dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Nu nog 4 minuten!!
Potverdorie. Maak ik ook nog enkele typfouten. Duurt het nog langer om zelfs dit stukje foutloos te tikken.
Nog een minuut. Ik moet nu snel afronden, anders haal ik de deadline niet!

Nou, welterusten voor straks en tot morgen. 
  

Vakantieblog: dag 10

             
08.30 uur: koffie en de ochtendkrant.
10.00 uur  douchen
11.00 uur  gezamenlijke brunch
12.00 uur  boodschappen bij Appie Hein. Jongens gaan naar strand
14.00 uur  heerlijk in de zon met boek
15.00 uur  onverminderd heerlijk in de zon met boek
16.00 uur  het boek boeit en de zon schijnt nog steeds :)
17.00 uur  jongens komen terug van strand, tijd voor een glaasje
18.00 uur  BBQ
19.00 uur  Nog steeds BBQ. We gebruiken zo'n wegwerpgeval.Waardeloos! Veel rook, weinig hitte.
20.00 uur  jongens gaan nog even naar een strandtent. Voor ons koffie en journaal
21.00 uur  deze blog geschreven
22.00 uur  nog niet zeker. Boek of tv
23.00 uur  oogjes dicht en snaveltjes toe
       

Vakantieblog: dag 9

          
't Is vandaag, of beter gezegd, het wás vandaag zondag 14 augustus. De dag zit er bijna op. 't Is bijna 22.00 uur. Ik type nog even m'n blog voor vandaag, drink er een kop koffie bij en dan verder in m'n hopelijk nog spannend wordende boek. Ik lees 'De Oversteek' van Justin Cronin. "Fantastisch. Hét boek van deze zomer!" roept een recensent van de GPD met gele letters onder op de kaft. Ik hoop dat'ie gelijk krijgt, want tot nu toe pakt het me nog niet echt. 't Is trouwens een dikke pil van 993 pagina's. Als het inderdaad een spannend boek wordt, kom ik nog vakantiedagen te kort om het uit te lezen!!  'k Ben nu bij het moment dat Amy bij het klooster wordt opgehaald....
  
Verder was het een mooie dag met regelmatig wat zon en een goede temperatuur. Hè, hè, het begint er eindelijk een beetje op te lijken.
En, zoals ik al vaker heb opgemerkt, is de sfeer uitermate goed.  De jongens en Naomi ouwehoeren er wat af. Prachtig!!
Dat begint al bij de gezamenlijke brunch ergens tussen 11.00 uur en 12.00 uur. Dan rollen de moppen en 'sterke' verhalen van de vorige stapavond over tafel en zitten ze elkaar op allerlei manieren de gek aan te steken.
En dat doet ons weer terugdenken aan de tijd toen wij zo oud waren. Mooi man!!
                                      

Elke morgen starten we met een gezamenlijke brunch

                                                         

Vakantieblog: dag 8

               
Regen, regen, heel veel regen vandaag. De champignons groeien inmiddels door het tenttapijt in onze voortent. Lekker met biefstuk :):)
Volgens buienradar is het omstreeks 14.30 uur afgelopen, maar dan zit de dag er alweer bijna op.
Maarrrr, volgende week kunnen we eindelijk de regenjassen en paraplu's opbergen, want dan breekt de zomer flink door. Kunnen we hopelijk toch nog enkele dagen de zonnebril dragen.

Gisteren arriveerden Bas en Peter, twee vrienden van Mark&Jasper. Zij gaan volgende week samen met ons ook van het mooie weer genieten. Wij zijn nu dus met een groep van 7. Hartstikke gezellie natuurlijk :)

Tja, wat doe je dan als het, zoals vandaag, enorm plenst!!
Dat is niet zo moeilijk. Met je eigen smartphone, ieder voor zich, hetzelfde spelletje zitten doen.
Gezelliiiig :)
    

V.l.n.r. Jasper, Bas, Peter, Naomi en Mark

    
En vanavond te 18.45 uur met elkaar in het campingcafé natuurlijk kijken naar Twente - AZ! Dat zijn mooie momenten met die knapen. :):) Ik schat 2-1 voor Twente.......natuurlijk!
                  

Vakantieblog: dag 7

   
"Hé pap, zal ik jouw nagels ook even doen? ". vroeg Mark.
Mark was juist bezig om de teennagels van Marlies te lakken. Kort daarvoor zag hij z'n vriendin bezig met de lakstift en Mark leek het wel leuk om het bij z'n moeder te doen. Marlies heeft nooit gelakte nagels.
Mark verwachtte dat ik nadrukkelijk afwijzend zou reageren, maar dat deed ik niet!
"Tuurlijk, Leuk !! Ik dacht, wat kan het schelen. Ik zit op een camping en ik ben hier nobody. Gelakte nagels of niet. Onze vakantie zal er niet door veranderen. Als je schoenen draagt, ziet niemand het.
Maar dat is nu juist 'het probleem'! VOORAL TIJDENS VAKANTIES DRAAG IK SANDALEN!!
Marlies en Jasper gaven onmiddellijk aan dat zij niet meer naast of in mijn buurt gezien willen worden, zolang ik met m'n gelakte nagels in m'n sandalen blijf lopen! En nog opvallend rood ook.
        
Ach, wat maakt het uit. Het staat wel grappig :)  't Zijn maar een paar gekleurde nageltjes.
     

    

Vakantieblog: dag 6

               
Ja, de nachtrust was uitstekend! Ook Marlies heeft inmiddels haar draai gevonden. Die zit 's morgens steeds later aan de koffie :)
En de jongens (Naomi, de vriendin van Mark daarbij meegerekend) bevalt het slapen op een luchtbed kennelijk ook steeds beter, want bij hen komt er pas na 11.00 uur geluid uit hun tent.

Gisteren kwam er plots een familiedelegatie uit het hoge Noorden naar Zierikzee. Samen met de in Zierikzee en omgeving wonende familie en wij, de Ten Voordetjes, vormden wij een groep van totaal 14 personen. En met dit hele zooitje zaten wij, gelijk zoals je in die Italiaanse maffia-films ook vaak ziet, in een Italiaans restaurant te eten en door elkaar te praten. Heerlijk en gezellig natuurlijk :)
Nee, we hebben geen snode maffia-plannen gesmeed en er is niemand geliquideerd. We hebben zelfs de rekening keurig betaald :)

Vandaag, 11/8, niet veel gedaan. Fietsen is in verband met de harde wind geen pretje, dus dat stellen we nog even uit en wandelen.........ook niet echt.
M'n opkomende sensorische neuropathie tengevolge van die revlimid lijkt zich te stabiliseren. Het wordt, tot nu toe, in ieder geval niet erger. Nog even de komende dagen afwachten, maar er is weer hoop :):)
En verder vandaag: koffie, lezen en onze Groningse familie uitgezwaaid. Heerlijk rustig. We vermaken ons tot nu toe prima :)
 

Vakantieblog: dag 5

          
Beste lezers,

Vandaag komt er geen vakantieblog. We zijn zojuist terug van een etentje met een grote groep familie en het is nu te laat om nog een blog te schrijven. 'k Ben moe, slik zo meteen m'n pilleke en kruip heerlijk ín m'n mandje. Morgen weer een dag en dan heb ik er de hele dag tijd voor.

Welterusten voor straks en tot morgen :):)
 

Vakantieblog: dag 4

Vandaag was het in drie opzichten een wisselende dag. Het weer is het eerste opzicht, maar daarover wil ik het eigenlijk niet meer hebben. Dat is nog steeds geen zomervakantie-weer. Te koud en te nat.
Enorm drie letters-weer!!
 
Het tweede opzicht betreft onze jongens. Ze houden zowel onze als hun eigen moed erin door onverstoord positief te blijven en voor de nodige humor te zorgen :) Schatten zijn het!! Marlies en ik zijn bijzonder blij dat ze bij ons zijn.
  
Het derde opzicht betreft m'n kahler. Nou, eigenlijk m'n revlimid-kuur.Thalidomide veroorzaakte behoorlijke neuropathie in m'n onderbenen en voeten, maar die revlimid laat zich ook niet onbetuigd.
Het is (nog) niet zo hevig als bij die Thalidomide, maar ik ben ook nog maar net met die dure pillen begonnen.
Vandaag heb ik een flink stuk gelopen en het was duidelijk te merken dat ook die revlimid bij mij neuropathie veroorzaakt. Ik had al het gevoel alsof ik met opgekrulde sokken liep. Daar zijn nu kussentjes bijgekomen. Dat moet niet gekker worden, want dan valt ook die revlimid af.

Tja, en wat dan??
Ik zal het vanzelfsprekend met m'n arts moeten bespreken, maar ik heb het idee dat dan een allogene stamceltherapie steeds dichterbij komt. En of ik daar nu blij mee moet zijn??!...............
'k Had vandaag dus niet zo'n vrolijke dag. :(

Vakantieblog: dag 3

                             
Vandaag hield 'het weer' niet over. Bewolkt met zo nu en dan zon. Gelukkig was het overwegend droog, dus dat viel niet tegen. We zijn al blij als het niet regent.

En vandaag was het ook het moment van de boodschappen. U hebt hoogstwaarschijnlijk zelf al eens ervaren hoe dat gaat in toeristische plaatsen zoals in Zierikzee. Je bent echt niet de enige die dan op maandag de caravankoelkast leeg heeft en boodschappen gaat doen. En dan is het ook nog zo'n grijze dag als vandaag waar in verband met het weer een andere activiteit niet zo voor de hand ligt. Het doen van boodschappen is dan al gauw een welkom en nuttig uitje.

Wij dus ook. Wij kozen voor Appie Hein. En inderdaad, op de parkeerplaats was bijna geen plek te vinden. Dat was voor ons al een serieus teken dat er vermoedelijk lange rijen voor de kassa's zouden staan..
Dat bleek inderdaad het geval, maar........niet voor de Ten Voordetjes :)
Wij hoefden na onze shoptour niet aan te sluiten en konden zonder oponthoud met een volle kar de winkel verlaten.

Wat was het geval:
In deze AH-winkel kun je gebruik maken van een zogenaamde zelf-scanner.  Een leuk en handig nieuwtje voor het snel en eenvoudig doen van je boodschappen. Dat hebben we in Enschede nog niet. Aan het begin van je shoptour log je in met je bonuskaart van AH. Daarna krijg je door een oplichtende rode lamp één van de handscanners, die op een groot display staan uitgestald, toegewezen. Dat ding neem je mee de winkel in. Vervolgens pak je de artikelen die je nodig hebt. Elk artikel is voorzien van een streepjescode en die scan je stuk voor stuk met die handscanner. Op die handscanner kun je vervolgens zien wat je hebt gekocht, wat het kost en wat het tussentijdse saldo is van je tot dusver gedane boodschappen. Hartstikke handig. 

De nieuwe cassière

Oeps, heb je een foutje gemaakt en een verkeerd artikel gescand?! Geen probleem. Het apparaat voorziet erin om dat artikel eenvoudig weer uit de scanner te knikkeren.
Aan het eind van de shoptour konden we, zoals gezegd, de rijen wachtenden bij de reguliere kassa's passeren en liepen we naar de afrekenunit voor de zelfscanners. Daar was ruimte zat, want het merendeel van de shoppers maakte geen gebruik van deze faciliteit. Oorzaak (ons) onbekend, maar ik vermoed schroom voor het apparaat. Het lijkt ingewikkeld en het wijkt nogal af van het traditionele winkelen. Dan laten veel mensen het al gauw staan.
Nou, wij dus niet. Met als resultaat dat wij niet in de rij hoefden aan te sluiten :)

Bij de afrekenunit konden we onze boodschappen in de kar laten liggen, veegden we nog een keer met onze bonuskaart langs een elektrisch oog en konden we met een pinapparaat afrekenen. Klaar waren de Ten Voordetjes. Makkelijk zat :)

Dit wordt dus de nieuwe manier van boodschappen doen. Handig, snel en klantvriendelijk, maar het gaat natuurlijk wel ten koste van cassières. Die heb je met dit systeem niet of minder nodig.
Maar voor ons kwam het in deze door toeristen druk bezochte super wel goed uit. Konden we na het boodschappen weer sneller onder onze luifel gaan zitten om......... van de regen te genieten :):)
            

Vakantieblog: dag 2

                                 
"En?? hebben de Ten Voordetjes de 1ste nacht goed geslapen in de caravan??".
Ik als een marmot en Marlies had wat meer moeite met de 1e nacht. Maar, vandaag hadden we toch niets op het programma staan, dus we konden de ogen sluiten wanneer we wilden.
En dat hebben we gedaan :)........ Heerlijk in de zon!
Ja, tussen de soms pittige buien was er vandaag ook behoorlijk wat ruimte voor de zon.
Tja, als je dan zo'n dag heerlijk hebt zitten lezen en luieren, maak je verder natuurlijk niet zoveel mee.

Hoewel?!. Aan het begin van de avond verscheen opeens de familie duck weer op ons veld. Net als vorig jaar waggelt de familie duck kennelijk nog steeds langs de kampeervelden om hun kostje bij elkaar te scharrelen.
En bijzonder lucratief, want ook bij ons werd hen door Mark een restantje stokbrood gevoerd. Volgens mij gaat het mede hierdoor erg goed met moeder duck, want ze had zes jonge duckjes bij zich.

Jaaa, dat was erg spannend vandaag. En dan is onze vakantie nog maar net begonnen!
We zien nu al uit naar morgen :):)
              
         

Vakantieblog: dag 1

                             
Vandaag, 6/8,  zijn we omstreeks 11.30 uur richting Zeeland vertrokken. Wij waren duidelijk niet de enige vakantiegangers die hun caravan naar een camping sleepten. Hele colonnes caravanners verplaatsten zich van huis naar camping of andersom. Maar desondanks was het goed te doen en hebben we zelfs niet in de file gestaan. En ondanks de regenvoorspelling bleef het zelfs droog onderweg.

We zijn inmiddels op regen voorbereid

Dat laatste is toch enigszins opmerkelijk, want als we met onze jongens op zomervakantie gaan, begint het al te regenen op het moment dat wij in de auto stappen.
Daarbij hadden wij zelfs dubbel geluk, want nu begon het pas te plenzen nadat wij onze caravan en de jongens hun tent hadden geïnstalleerd. Maar onmiddellijk daarna was het ook flink raak! Een fiks en lang durend gordijn van regen kwam naar beneden. Ja hoor. De vakantie van de Ten Voordetjes is begonnen! :(

Maar, volgens de weersverwachting is de regenkans in Zeeland de komende dagen beperkt. Morgen en na dinsdag a.s is beter weer voorspeld. Niks aan de hand dus... :)
                                 
           

Gesprek met de hematoloog en vakantie

      
Gesprek met de hematoloog:
Afgelopen maandag 1/8 had ik een gesprek met m'n behandelend hematoloog. De aanleiding voor dit gesprek was de plotseling toenemende neuropathie tengevolge van het gebruik van thalidomide. 't Is mooi spul die softenon. Het is bijzonder effectief tegen multi myeloom, maar die bijwerkingen kunnen vervelend uitpakken. Neuropathie in veel gevallen. Tja, dan zit er meestal niets anders op dan stoppen met dit middel.
Bij de hematoloog bleek daarnaast dat die thalidomide toch ook de andere bloedonderdelen had aangetast. O.a. mijn hb-gehalte liep geleidelijk terug. 't Is nog niet dramatisch, ik zit nog ruim boven de 8, maar er is een dalende lijn zichtbaar. Ik zat op 9,2 en nu op 8,4.
Ik dacht dat alleen m'n M-proteïne daalde, maar de overige bloedonderdelen dus ook :(
Kijk, dat moeten we natuurlijk niet hebben.

Dat vond m'n medicijnman ook. Maar, daarnaast was hij gezien m'n bloedwaarden niet gerust over de latente situatie van mijn kahler. Volgens de laatste meting staat het M-proteïne op 1, maar m'n arts verwacht dat het niet lang zal duren dat die waarde weer zal gaan stijgen. Daar schrok ik toch wel even van kan ik u zeggen. Ik voel mij namelijk uitstekend en dacht juist dat het hartstikke goed ging.
Door deze opmerking van m'n arts werd 'het zwaard van Damocles' weer even flink opgepoetst en de realiteit van deze kut-ziekte weer goed zichtbaar. Dat was weer even slikken voor de Ten Voordetjes.

Op basis van mijn specifieke ziektebeeld besloot m'n arts mij een kuur Revlimid voor te schrijven. Ja, het mag weer wat kosten!....Hiermee wordt m'n kahler weer een fikse tik om de oren gegeven, in de hoop dat'ie zich nog een behoorlijke tijd koest houdt. Een voordeel van dit middel is, dat het minder neuropathie veroorzaakt............maar helemaal zeker is dat niet. Even afwachten dus.
Vanavond slik ik m'n 2e tablet!

Vakantie:
Ja, daar waren Marlies en ik al aan toe, maar na het bovenstaande helemaal! Ik heb een behoorlijk drukke maar boeiende periode op m'n werk achter de rug en was wel toe aan wat rust. Even geen hectiek! Ik had inmiddels 4 weken overuren opgebouwd, dus hoog tiet veur een pauze :)

En dat gaan wij (weer) in Zeeland samen met onze jongens doen, want zij vinden het nog steeds leuk om samen met ons op vakantie te gaan. Opnieuw hartstikke leuk natuurlijk. Morgen trekt de karavaan richting Schouwen-Duiveland.
Ja, dan start ik ook met een vakantieblog. Ik probeer elke dag een stukje te schrijven.

Tot morgen :):)
     

LF4b met Mark&Jasper

                                                                 
Zoals ik in m'n vorige blog al aankondigde heb ik afgelopen weekeinde ( 29 t'm 31 juli) met m'n  jongens Mark&Jasper een groot deel van de LF4b (een prachtige fietsroute van Enschede naar Den Haag) gefietst. Voor fietsliefhebbers een echte aanrader!

Vooral de Veluwe is prachtig!

Omstreeks 09.30 uur zijn wij vanuit ons huis in Enschede gestart en na anderhalf uur de route trouw te hebben gevolgd........... fietsten we nog steeds in de gemeente Enschede!!
Onze gemeente heeft kennelijk een groot grondgebied en daarbij werd er geen enkel mooi stukje natuur overgeslagen om te laten zien. Mark&Jasper begonnen zich al zorgen te maken: "Als dit al anderhalf uur duurt, komen we vandaag dan nog wel aan bij ons logeeradres in Vorden?? ", vroeg Jasper bezorgd. Nou, dat bleek gelukkig mee te vallen.
Maar niet alleen in Enschede was de natuur en het (boeren)landschap mooi. De hele route was prachtig. Ik heb het al vaker in m'n blog gezegd. Nederland is een prachtig land. Prachtige natuur, maar ook de verschillende landschappen, dorpjes, eigenlijk alles wat je langs deze en andere fietsroutes tegenkomt. En niet te vergeten ook de mensen die je overal ontmoet. Hartstikke leuk en vriendelijk allemaal.
Mark en Jasper waren echt enthousiast over al dat moois. Ze waren verbaasd van zichzelf dat het  fietsen hen, ondanks de behoorlijke afstanden, eigenlijk geen moeite kostte. Het viel hen mee.
 "Goh, ik heb niet het gevoel dat we al 45 kilometer hebben gefietst. Ik ben nog helemaal niet moe. D'r mag nog wel 45 kilometer bij!", merkte Mark onderweg op.
"Nou, dat komt dan goed uit, want morgen heb ik 90 km gepland ", antwoordde ik jolig :)

Na een dag fietsen een vers getapt pilsje bij De Slof. Heerlijk!

We fietsten van Enschede via Boekelo, Haaksbergen, Buurse, over de prachtige Lochemse berg naar ons 1e reisdoel in Vorden. Daar kwamen we omstreeks 17.15 uur aan. Na een verfrissende douche hebben we heerlijk gegeten in eetcafé  'De Slof '. In dit restaurant moet je wel even opletten. Als je uiensoep bestelt, begrijpen ze hoogstwaarschijnlijk dat je tomatensoep bedoelt!......Gelukkig vond ik die soep ook lekker :)

De 2e dag was het voor Mark&Jasper even wennen aan het fietszadel. Maar na enkele kilometers waren de pijnscheuten rond hun kringspieren verdwenen en kon het echte fietsen beginnen. We hadden 90 km inclusief de Veluwe en Arnhem voor de boeg. Kent u de Veluwe en Arnhem ?? Vast wel ! Per rijwiel is het regelmatig behoorlijk pittig met al die bulten. We moesten om de haverklap terugschakelen naar de laagste versnelling en het liefst naar min 1 om nog vooruit te komen. Vooral Mark vond dit een bijzonder 'leuk' traject. Met name in Arnhem heb ik behoorlijk wat vieze woordjes van hem bijgeleerd :):)
Na ruim 90 km en al die hellingen kwamen we behoorlijk gaar maar voldaan aan bij ons 2e adres in het gehucht Achterberg vlakbij Rhenen.
Dit adres kon niet beter, want het betrof een mini-camping met een kantine en een heuse bar! Ze hadden helaas geen Grolsch, maar na zo'n intensieve fietstocht waren we niet meer zo kritisch en smaakte de blonde schuimkraag van een vers getapte 'Hertog Jan' ook prima :)

De laatste dag wilden we omstreeks het middaguur Utrecht halen om ons daar door Marlies en de vriendin van Mark (Naomi) te laten ophalen. Toch nog een LF-afstand van ruim 55 kilometer.
De bipsen van de jongens begonnen al behoorlijk te verkleuren, maar ze gaven geen krimp.!!

Toch nog een behoorlijk afstand in 2 1/2 dag

In plaats daarvan letten ze constant goed op hun vader of die wel mee kon komen: inhouden, omkijken, bewust naast mij fietsen, regelmatig vragen of het nog wel ging, handen op m'n rug, enz.
Deze blijken van zorg voor hun vader vond ik erg aandoenlijk en zorgzaam. Het bevestigde nogmaals de onderlinge goede band. Een rijk bezit en een onvergetelijke ervaring!

Na een mooie tocht over o.a. de Utrechtse Heuvelrug arriveerden we via onze route bij het parkcafé Buiten, dat pal naast het Wilhelminapark in Utrecht ligt. Een gezellig en smakelijk adres om op de komst van onze 'taxi' te wachten.

En ondanks het soms afzien, vonden Mark en Jasper het een mooie ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is. We hebben afgesproken dat we, als ik volgend jaar nog zo fit ben, samen weer gaan fietsen. Maar dan een andere route..........."MET MINDER BULTEN", riep Mark :):)

Eindelijk en nog steeds op 1

                             
Vanwege het slechte weer hebben we het uitgesteld. Na 4 weken regende het nog steeds en hebben we het opnieuw uitgesteld. Maar nu gaat het toch echt gebeuren. Vanaf woensdag a.s. wordt het droger en keert de zomer geleidelijk terug. Daarom hoeven we het niet nóg een keer uit te stellen en kan ik vrijdag a.s. (29/7) eindelijk met m'n jongens beginnen aan de driedaagse fietstocht richting Den Haag.
We gaan de LF4b-route fietsen. Dat is een lange afstand fietsroute door het midden van Nederland. Dwars door ons mooie Twente, de Veluwe, de Utrechtse Heuvelrug en nog veel meer moois. Ik heb de route al verschillende keren gefietst en het blijft prachtig. We starten vanaf ons huis en fietsen vervolgens naar ons 1e overnachtingsadres in Vorden. Dan hebben we er ongeveer 75 km op zitten en is het na een verkwikkende douche hoog tiet veur een pilske en een lekker hapske. De volgende dag fietsen we naar Rhenen en daarna via Utrecht richting Den Haag.

Ik voel me uitstekend en heb er enorm veel zin in. Een paar dagen alleen met m'n jongens. Als vader en kahler-patiënt is dat een belangrijk moment! Vanzelfsprekend worden er foto's gemaakt en schrijf ik er naderhand een blog over!

En vandaag (25/7) ontving ik ook nog een goede bloeduitslag. Het M-proteïne staat voor de derde keer op rij nog steeds op 1. Ondanks dat ik al 4 weken het onderhoudsmedicijn thalidomide niet meer slik! Mooi toch?!
  

Krekel

                          
Enkele maanden geleden (12/5) schreef ik over een hitsige groene kikker die met zijn irritante gekwaak zo tekeer ging dat hij 's nachts niet alleen ons, maar ook onze buren de nachtrust verstoorde. Als u wilt, kunt u die blog (nogmaals) lezen door hier te klikken.

Nou, dat was wat. En het bleek nog niet zo simpel om die hitsige Kermit te pakken te krijgen. Uiteindelijk is het toch gelukt en hebben we Kermit levenslang verbannen naar een verwegvijver aan de rand van Enschede.
Heerlijk, eindelijk (nacht)rust.............

Maar, sinds kort zit er in de tuin van onze buren een andere plaaggeest. EEN KREKEL!!
En niet zomaar een krekeltje. Nee, volgens Marlies is het een behoorlijk grote. Marlies zegt dat ook deze krekel zich, net als die kikker, niet aan de geldende geluidsbepalingen houdt. Ook hét krekelt  bijna 24 uren per dag. Marlies vindt het vooral 's nachts irritant. Ze kan er moeilijk door in slaap komen. Fijn die natuur. Echt genieten!!

Ik noem hier telkens Marlies, want ik heb er geen last van. Nee, het is niet zo dat ik het geluid van een krekel goed kan verdragen. Ik kan het krekelbeest namelijk niet horen! Voor zover ik kan nagaan hoor ik alle geluiden, maar de krekelsound niet! Ook niet een beetje. He-le-maal niets!

Vorige week zondag, 10/7, liepen we over de Posbank en kwamen we over een veld met honderden luid krekelende krekels.
"Moet je die krekels eens horen", zei Marlies tegen mij.
"Welke krekels ? Ik hoor geen krekels",  antwoordde ik verbaasd.
"HOOR JE GEEN KREKELS???" Nou, dan ben je behoorlijk doof zeg!", reageerde Marlies.
Op dat moment besefte ik dat die thalidomide bij mij niet alleen toenemende neuropathie heeft veroorzaakt, maar hoogstwaarschijnlijk ook een deel van m'n gehoorzenuw heeft aangetast.
Vóór het gebruik van die thalidomide hoorde ik ze namelijk wel! Nu dus helemaal niet meer. Precies voor de geluidstrillingen van de krekelsound is mijn gehoorzenuw ongevoelig geworden. Zo dood als een pier.

Dat is natuurlijk niet zo mooi, maar het komt nu wel goed van pas. Ik slaap als een roos. Wat mij betreft mag die krekel blijven zitten.

Marlies slaapt nu met gele oordopjes. :):)
          

Stoppen met thalidomide en Bretels,

             
Stoppen met thalidomide:
"Stoppen met dat spul", kreeg ik via mijn contactpersoon op het ziekenhuis als resoluut advies van mijn hematoloog te horen. De neuropathie zal bij het blijven gebruiken van thalidomide toenemen, met alle nare gevolgen van dien. Het is daarbij niet ondenkbaar dat er uitval van het een en ander optreedt. Tja, daar zit ik natuurlijk niet op te wachten.
Zoals ik in mijn vorige blog al aangaf, kreeg ik toenemende last van neuropathie in mijn voeten. Nog geen overmatige last en m'n voeten doen het nog uitstekend, maar het moet niet gekker worden.
Maar...... wat nu?!
M'n kahler reageerde goed op die softenon, want dat is de oorspronkelijke merknaam van dat spul. Die vervelende ziekte schrok er behoorlijk van en hield zich behoorlijk gedeisd. Het M-proteïne was bij de laatste meting gedaald tot slechts 1.
Maar nu ik het niet meer mag slikken voel ik mij niet gerust. Ik heb het gevoel geen stok meer te hebben om kahler in z'n hok te houden.
Maandagmorgen 1/8 ga ik op audiëntie bij m'n behandelend geneesheer. Dan hoor ik nader.

Bretels:
Mensen die mij (fysiek) kennen weten dat ik de uitstraling heb van een adonis, dat wordt geaccentueerd door een bourgondische welving ter hoogte van de navel. Ik heb dus enig overgewicht. Niet veel, maar ik kan het niet verbergen.........als ik dat al zou willen.
Vraag: Zit ik ermee?!
Antwoord: Neen, in het geheel niet!
Vraag: Vormt het geen bedreiging voor de rest van je gezondheid?
Antwoord: Ook niet.
Neen, m'n arts vindt het geen probleem en daarmee ik ook niet. "Het kan je nog van pas komen als je (weer) in therapie moet. Dan heb je enige reserve". Was zijn ludieke reactie.
Ik heb kahler, maar daarnaast ben ik zo gezond als nieuwe haring. Het leven biedt tenslotte meer dan alleen de verantwoorde schijf van vijf en het slijten van m'n loopschoenen. Zo nu en dan een goed glas zorgvuldig geperste Merlot-druif is ook niet verkeerd. Als die schijf en dat glas in een goede mix gebeurt, wordt dit verantwoord genieten genoemd. Zo doen wij het al jaren.

Tot voor kort droeg ik broekriemen. Dat ging me steeds meer tegenstaan, want die dingen deden bij mij namelijk niet waarvoor ze bedoeld waren, namelijk: m'n broek op z'n plaats houden. Gatsie. Om de haverklap moest ik de handel corrigeren. Daar had ik onlangs geen zin meer in. Weg met de broekriem.
M'n oudste broertje Hans liep al jaren met bretels. Wij hebben veel overeenkomsten. Hij heeft ook zo'n onweerstaanbaar adonis-figuur en past de hierboven genoemde verantwoorde mix ook al jaren naar eigen inzicht toe. Echt broers dus :) 
Hij is er erg tevreden over z'n elastische textieltjes en zelfs Jort Kelder is er helemaal aan verslingerd. En die Jort trekt niet zomaar wat aan! Dus moet het wel goed bevallen.

Sinds een paar dagen draag ik ze ook! Nou mensen, het is werkelijk i-de-aal. Niets knelt meer, ze doen uitstekend hun werk en het draagcomfort is perfect! Helemaal goed. ....Dat ik daar niet eerder op ben gekomen. Maar ja, dat is niet zo bijzonder. Dat heb je wel met meer dingen.
Ik ben helemaal om en voor de rest van m'n bestaan draag ik dus bretels. Heerlijk!

Zondag jl (10/7) tijdens een wandeling met onze goede vrienden op de Posbank. Helemaal top die bretels :)

Uitgesteld, neuropathie en heftige week

                    
Uitgesteld en neuropathie
Trouwe lezers verwachten hoogstwaarschijnlijk dat deze blog zal gaan over het in m'n vorige blog aangekondigde fietsavontuur met Mark&Jasper. Maar helaas, we hebben dit in verband met de slechte weersvoorspelling uitgesteld. Met name voor vrijdag 24/6 en de daarop volgende zaterdag vonden wij de voorspellingen te slecht. En dat bleek ook. Veel buien, koud en harde wind. Ik vond het risico van een verregende fietstocht te groot. We hebben besloten om in het weekeinde van 22/7 een nieuwe poging te proberen. We hebben er alledrie veel zin in!

En hoe is het verder?
Met onze gezondheid gaat het gelukkig onverminderd goed. Wij voelen ons prima en spijs en drank smaken uitstekend. Dat is veelal een goede graadmeter.
Wel ben ik, in verband met toenemende neurothapie aan m'n voeten, tijdelijk gestopt met het onderhoudsmedicijn Thalidomide. De neuropathie veroorzaakte een toenemend 'opgekrulde sok-gevoel' aan m'n voetzolen. Ik had dat gevoel al enigszins in m'n linker maat 46, maar het begon nu behoorlijk toe te nemen en daarbij kreeg ik het nu ook in m'n rechter voet. Het is niet pijnlijk. Alleen dat rare gevoel. Gelukkig is de voetfunctie niet aangetast en kan ik dus normaal blijven lopen.
Komende week even met m'n contactpersoon op het hospitaal (Tineke Duyts) overleggen hoe we nu verder gaan.

Heftige week:
Hoe ontspannen het bovenstaande ook klinkt, we zitten in een heftige tijd!
Gisteren kregen we bericht dat de oudste broer van Marlies (Frank) is overleden. 60 is'ie geworden.

Frank. 3 juli 2010

Frank was al enkele maanden ernstig ziek. Maar ondanks die situatie slaagde hij er samen met z'n artsen in om nog zaken te ondernemen en enigszins van het leven te 'genieten'. Maar hij kon helaas niet voorkomen dat het elke maand iets minder ging, met z'n overlijden als uiteindelijk resultaat.

Doodgaan hoort bij het leven. Maar als het één van de ouders, broer of zus betreft, heeft het toch een behoorlijke impact. De vader van Marlies was in 1982 al overleden. Nu moet de moeder van Marlies ook haar oudste zoon missen. Zo hoort dat eigenlijk niet te gaan. Kinderen dienen hun ouders te overleven! Helaas is het Frank niet gelukt..
                 
En daar bleef het deze week niet bij.
Vrijdag 1/7 kregen Mark&Jasper te horen dat een goede vriend van hen uit het leven is gestapt. Ogenschijnlijk zonder enige aanleiding had hij hiertoe besloten. Onbegrijpelijk! Althans, niemand in z'n directe omgeving had dit zien aankomen en kunnen ook nu nog steeds geen signalen bedenken die daar enigszins op duiden.
Nou, dan is zo'n bericht een emotionele klap van jewelste kan ik u zeggen!. Mark&Jasper zijn er, begrijpelijk, kapot van!
Maar wij ook!. We kennen hem goed. We zagen en spraken hem regelmatig. Een grote vent met het hart op de goede plek. Een bijzonder sociale en attente jongen. Hij heeft een tijdje gewerkt bij ons favoriete café in Enschede. Als wij bij mooi weer plaatsnamen op het terras, kwam Peter (want zo heet'ie) met onze gebruikelijke drankjes al aanlopen. Als hij dienst had hoefden wij geen bestelling te plaatsen. Peter wist wat wij dronken en bracht het uit eigen beweging naar ons toe. Het eerste rondje was steevast van hem. `Proost!` zei hij dan met een brede glimlach. Dat was Peter!
Je kunt je niet voorstellen dat zo´n jongen het niet meer ziet zitten.
22 jaar en dan zo'n onomkeerbaar besluit. Welke nood heeft hem daartoe gebracht? Verschrikkelijk!
Hopelijk komt daar binnenkort een antwoord op. Ik hoop het vooral voor z'n ouders, zus en vriendin.
             

Deze keer met Mark&Jasper

                                    
Trouwe lezers van deze blog hebben mijn blogs, in 2009 en 2010, gelezen waarin ik schreef over de fietstochten die ik samen met m'n fietsmaat Han heb gefietst. Als mr. kahler niet in de weg zit probeer ik die, wat het aantal dagen betreft, korte maar prachtige fietsuitstapjes elk jaar te doen. Dat deed ik al ruim voor de diagnose in februari 2006 en dat probeer ik nu nog steeds te doen. Heerlijk is dat. Nederland is een prachtig (fiets)land en juist op de fiets kom je via de landelijke fietsroutes (LF-routes) langs de mooiste plekjes.
Overnachten doen we bij adressen die zijn aangesloten bij de stichting 'Vrienden op de Fiets' . Dat zijn alleraardigste mensen (particulieren) die ruimte over hebben en het leuk vinden om, tegen een zeer redelijke vergoeding, fietsers en wandelaars logies met ontbijt aan te bieden.
Zeer aanbevelenswaardig! Het voordeel van die adressen is, dat je geen tent en kampeerspullen hoeft mee te slepen. Als je het op de kampeermethode doet, moet je na een dag fietsen ook nog je tentje opzetten en inrichten. De echte bikkels gaan dan, zittend op hun hurken of gewoon op de grond, ook nog hun eigen potje koken. Lekker primitief. Vinden ze leuk!.........Nee, dat gepruts lijkt me niets. Dat gaat bij die Vrienden-op-de-fiets adressen toch wel iets anders:
Je arriveert, geeft de gastvrouw of -heer een hand, even een kop koffie of thee, dan lekker douchen en een schone onderbroek, vervolgens een goed glas en wat knagerij in een eetcafé en uiteindelijk lekker slapen in een schoon en keurig opgemaakt bed. Klaar is Kees! De volgende morgen lekker genieten van een gedekte tafel met een vier sterren-ontbijt en je fietst weer fris, fruitig en voldaan naar het volgende adres. Het leven is verrukkelijk!

Volgend weekeinde is het weer zover. De planning is dat we vrijdag 24/6 rond 09.00 uur vertrekken en via de LF4b in de richting van Den Haag fietsen. We proberen in drie dagen dit einddoel te bereiken.
Maar deze keer is het anders. Ik ga niet met m'n fietsmaat Han fietsen, maar met m'n fantastische jongens Mark(20) en Jasper(19)! Jaaa, wat dacht u daarvan ?! Prachtig toch ?!
Ik had begin dit jaar met Han al plannen gemaakt om deze maand weer te gaan fietsen. Toen ik dat aan Jasper vertelde, merkte hij meteen op dat hij dat ook wel (weer) een keertje wilde doen. In 2004 was ik met hen (toen respectievelijk (13 en 12 jr) al een keer van Enschede naar Biddinghuizen (Six Flags) gefietst. Dat vonden ze toen een prachtige ervaring. Vooral de eindbestemming, Six Flags, vonden ze top :)
Op de foto hiernaast zijn wij onderweg daar naartoe.
Dat Jasper nu aangaf nog wel een keer zo'n fietstocht te willen maken, was vanzelfsprekend niet tegen dovemansoren gezegd!
Als je vader van twee formidabele zoons bent, kahler hebt en nog in goede conditie verkeert, moet je zo'n aanbieding niet uitstellen! Voor kahlerpatiënten is 'volgend jaar' een lange en onzekere periode.
Nu typ ik een blog, maar volgend jaar kan het maar zo zijn dat ik in poedervorm onder een deksel zit!

Toen Mark ook enthousiast bleek, was ik snel om en heb ik besloten om de plannen te wijzigen. Volgend weekeinde gaan we dus met ons drieën fietsen. M'n fietsmaat Han had vanzelfsprekend alle begrip. Het jaar is nog niet voorbij en in september/oktober kan het ook prachtig fietsweer zijn.

Maar ja, ik kijk tijdens het typen naar buiten en zie dat het behoorlijk vochtig is. Bij u zal het niet veel anders zijn denk ik. Dit weertype moeten we tijdens ons fietsavontuur natuurlijk niet hebben. Wind, kou, een lekke band of zelfs twee lekke banden houden ons niet tegen. Ook niet leuk, maar daar kun je, na een plakpauze, wel om fietsen. Maar regen is een ramp! In de vorige fietsblogs heb ik die ervaringen beschreven. Gatver.
Hoe nodig al die regen nu ook is, als de Ten Voordetjes gaan fietsen moet de kraan maar even dicht. Het liefst van vrijdag 24/6 te 09.00 uur tot zondag 26/6 te 18.00 uur. Potdicht als het kan!

Nou ja, we zullen zien hoe het gaat worden. Desnoods stellen we het een paar weken uit.
MAAR AFSTELLEN ZEKER NIET!!! Ík ga met Mark&Jasper fietsen. Dat zeker!

V.l.n.r.: Jasper(19), Jan(53) en Mark(20)

                    

192 bijzondere dagen

           
De dag dat ik deze blog typ is het dinsdag 31 mei 2011. Het is een bijzondere dag, want het is de ‘Werelddag zonder tabak’…….Nee, ik wist het ook niet. Toen ik deze blog ging schrijven keek ik, vanzelfsprekend i.v.m met het onderwerp,  of er die dag toevallig ook iets bijzonders was. En ja hoor, de ‘Dag zonder tabak’ dus. Gisteren was het de ‘Dag van het park’ en eergisteren (29/5) waren er zelfs twee bijzondere ‘Dagen’ tegelijk!  De ‘Dag van de bouw’  en de ‘Dag van het aangespannen paard’ Dus twee ‘Dagen’ binnen 24 uren.  
Tjonge zeg! Er gaat geen dag voorbij of er is wel iets bijzonders dat voor die dag voor extra aandacht naar voren wordt geschoven. Ik hoor het bijna dagelijks via de autoradio als ik ‘s morgens naar m’n werk rijd.
“Goedemorgen luisteraars.  Let op! Vandaag is het de Dag van de Coach’of ‘Appelplukdag”, roept Sander de Heer dan op radio 2. Volgens mij is dat echt iets van de laatste tijd, want in mijn jeugd kan ik mij dat soort dagen niet herinneren. Toen hadden we dat volgens mij niet. Toen waren er de christelijke feestdagen zoals 1e en 2e kerstdag, Pinksteren e.d. Daarbij nog Nieuwjaarsdag en Koninginnedag en dat was het wel zo'n beetje. Toen klonk het woord 'Ramadan' nog als geweldsdelict (ramme- dan). Maar als islamitische vastenmaand had ik er nog nooit van gehoord.

Maar tegenwoordig zijn alle dagen van het jaar volgeboekt met zaken die graag mijn en uw aandacht willen. Het is niet meer bij te houden. Zo is er op 25 september de ‘Dag van de doven’.......de wat???...DE DAG VAN DE DOVEN!!! ......ooh, van de doven. Ik verstond g'loven. De ‘Dag van de g'loven’. Nee, die dag hebben we al gehad. Dat was 16 januari. Toen was het de ‘Dag van de Religie’.

Wat dacht u dan van 4 februari? Toen was het ‘Warme truiendag’. En op 14 februari jl was het niet alleen Valentijnsdag, maar was het ook de ‘Week van de nestkast’. Dat u dat maar even weet! Volgens mij hadden ze die week beter in april of mei kunnen plannen. Bij ons zit  in februari nog niets in de nestkastjes.  Ja, spinnen en oorkruipers, maar geen broedende vogels!
En 6 mei! Dat was de ‘Anti-dieet dag’. Dat is het voor mij elke dag! En in de week van 3 september moet ik ervoor zorgen dat ik weer een blog schrijf, want dan is het de ‘Week van het schrijven’. 

Op de lijst die ik daarvoor heb geraadpleegd telde ik 192 bijzondere dagen. Daarbij zag ik dat er nog een aantal ontbraken, waaronder mijn verjaardag 2 november !! Dan is het namelijk ‘Allerzielen’. Dat is het feest van alle zielen.
Wie bedenkt zoiets eigenlijk?  Bij welke loket moet je zijn om een bijzondere dag aan te vragen?  

“Goedemorgen mevrouw, ik ben voorzitter van de ‘Vereniging tegen de lekkende inlegkruisjes’ en wil graag een dag uitroepen voor dit vervelende probleem”. Mag ik een aanvraagformulier van u?”

Waar is dat loket? ‘k Heb geen idee hoe dat in z’n werk gaat. ‘Heb op internet even gezocht, maar kon er niets over vinden. Voor de liefhebbers zijn er nog 173 dagen over. Dus er is nog ruimte zat voor de ‘Dag van de kahlerpatiënt’! Ideetje ??
Wat zeg ik?! Er is zelfs ruimte voor een hele week !!

De dag dat ik deze blog publiceer is het ‘Hemelvaartsdag’. Daar maken wij een fietsdag van. Het is namelijk prachtig weer! J

En dan overlijdt Willem Duys ook nog..... Op Hemelvaartsdag.....toepasselijker kun je volgens mij niet overlijden.! Het blijft een showbizzman die Willem!