Pasen en Apple

         
Pasen:
Voor velen heeft Pasen geen religieuze betekenis (meer) en is het een extra vrije dag of zelfs 2 voor bijvoorbeeld ambtenaren zoals ik en onderwijzend personeel. Die hebben ook op Goede Vrijdag vrij. Tja, verschil moet er wat mij betreft niet zijn, maar in dit geval vind ik het natuurlijk niet verkeerd :)

Een kaarsje in de vorm van een waxinelichtje á € 0,20.
Geen geld voor een Paaswens :)

Voor anderen betekent Pasen het gedenken van de opstanding van Jezus. Met daaraan voorafgaand Goede Vrijdag waarop het lijden en de kruisiging worden herdacht. Vandaar ook de vele uitvoeringen van de Matthëus Passion.

Wij kozen zondag voor een aangepaste gedenkvorm door met dit relatief mooie en zonnige weer een mooie paaswandeling te maken rond drie kloosters in de omgeving van Zenderen. Waren we toch in een religieuze omgeving en konden we tevens van het mooie weer genieten :)
De natuur was nog wat kalig, maar de overige omstandigheden maakte veel goed. Een mooie en gevarieerde wandelomgeving hebben ze daar.
Onderweg kwamen we langs een in 2009  gemaakte Mariakapel met twee fraaie glasinlood-raampjes, gevestigd op de Zenderense Esch. Op de foto zijn die raampjes helaas niet goed te zien.
Gezien onze paaswandeling was dit natuurlijk een hoogtepunt. Een mooie gelegenheid om voor al onze lotgenoten twee kaarsjes aan te steken. Eentje voor alle heren en eentje voor alle dames :)

En wat die eieren en hazen nu eigenlijk in het paasverhaal betekenen, heb ik nooit begrepen.
Wikipedia spreekt over 'een verzonnen kinderritueel met een pedagogisch karakter'. Dat is dan wel erg lang geleden! Voor zover ik mij herinner is het een door Appie Hein en de andere supers in gebruik zijnd chocoladeritueel met een uitsluitend commercieel karakter :)

Apple:
Als pc-hobbyist ben ik nogal verknocht aan pc's met besturingssystemen van Microsoft/Windows.  Op een Windows-pc kun je uiteenlopende programma's en apparaten van verschillende fabrikanten aansluiten en installeren. Terwijl bij Apple uitsluitend of zoveel mogelijk producten van Apple zelf kunnen worden gebruikt. Het is dus bij een apple-apparaat niet zo eenvoudig om er 'vreemde' apparaten op aan te sluiten en/of software op te installeren. Alles loopt via Apple. En als klap op de digitale vuurpijl ontbreekt ook nog het programma 'Flash' op elk Apple-apparaat. Hierdoor kunnen sommige websites niet worden geopend. Dat is echt zwaar k waardeloos!

Dat zijn zo'n beetje de nadelen. Maar Apple heeft ook voordelen: het werkt namelijk altijd en loopt (bijna) nooit vast! Daar is natuurlijk ook wat voor te zeggen. In de digitale wereld is niets erger dan een haperende computer! En daarbij communiceren Apple-apparaten onderling feilloos. Oké, allemaal via Apple's Itunes of ICloud, maar het werkt tenminste!
En qua vormgeving zijn Apple apparaten natuurlijk prachtig.

M'n uitermate sympathieke zwager is de trotse eigenaar van een architectenbureau. En juist in die branche wordt veelal gebruik gemaakt van Apple-computers. Ik vermoed vanwege de vormgeving, want dat is natuurlijk erg belangrijk voor architecten.
Als fervent Windowsaanhanger zat ik hem regelmatig te stangen omdat hij sommige webpagina's niet kon openen of omdat zijn Apple-pc de door mij op een usb-stick meegebrachte foto's of muziek niet wilde accepteren. "t Is inderdaad een prachtig apparaat om naar te kijken en het beeldscherm geeft mooi licht, maar daar houdt het dan zo'n beetje mee op", plaagde ik dan.
 

Leuk speeltje zo'n Ipad
en handig voor straks op de camping

Wat schetste zijn verbazing! Op Goede Vrijdag heb ik een..................Ipad gekocht! Een heuse Apple zomaar in het huis van een Microsoft-aanhanger. En daar bleef het niet bij, want kort daarvoor kreeg ik van m'n aardige werkgever ook nog een fonkelnieuwe Iphone. Twee Apple-apparaten dus. Het kan verkeren.En ik moet eerlijk bekennen. Ze werken allebei als een tierelier! Ik moet nog even wennen aan alle mogelijkheden en functies, maar dat heb ik naar verwachting binnen korte tijd 'under my knee'. Het zit allemaal logisch in elkaar en is bijzonder gebruiksvriendelijk. Ik snap het zelfs, nou dan is het simpel kan ik u vertellen! :()
De twee foto's op deze blog bijvoorbeeld. Die zijn gemaakt met m'n Ipad en Iphone.

En de nadelen? Ja, die blijven natuurlijk. Maar, het zijn 'slechts' apparaten waarop je beperkte pc-functies verricht. Daar valt mee te leven.
Het echte werk blijf ik op m'n zgn. desktop windows-pc doen, zoals het uitzetten van een fietsroute met deze bijzonder handige fiets-routeplanner.

Helaas beste bloglezers met een Apple. Voor deze routeplanner heb je flash nodig !
             

Gelukkig is er voor Apple -gebruikers op deze site een redelijk alternatief.         

Niet in april, maar in september en Dilemma

  
Niet in april, maar in september:
In de vorige blog kondigde ik een regiobijeenkomst voor de regio's Groningen/Drente en Twente/Apeldoorn aan, die op zaterdag a.s. (7 april) zou plaatsvinden. Helaas kan die bijeenkomst op deze datum, vanwege privéomstandigheden van de door ons uitgenodigde spreekster, niet doorgaan.
We hebben deze bijeenkomst in ongewijzigde vorm en locatie verschoven naar zaterdag 8 september.
Vanzelfsprekend hebben alle leden die zich hiervoor hadden opgegeven, al bericht gehad.
Indien u ook belangstelling voor deze bijeenkomst hebt en lid bent of bereid bent om lid te worden van de CMWP, dan bent u van harte welkom. Nadere informatie over deze bijeenkomst vindt u hier.

Dilemma:
Gisteren, 31/3, was het NVM Open Huizen dag. Een mooie gelegenheid om zonder afspraak eens rond te neuzen in verschillende te koop staande woningen.
Wij hebben geen serieuze plannen om te verhuizen, maar kijken kost niets en.......wie weet. Misschien zit er iets leuks tussen en komen die plannen daardoor vanzelf. Blijkt het niets te zijn, dan blijven we lekker zitten en leven we hopelijk nog lang en gelukkig :)

We waren nieuwsgierig geworden door publicaties over verschillende nieuwbouwprojecten in de wijk Roombeek. De wijk in Enschede waar in 2000 die enorme vuurwerkramp heeft plaatsgevonden. Deze wijk ligt op slechts enkele honderden meters bij ons vandaan. Dat hebben wij tijdens die ramp ook gemerkt, want de ruiten vlogen er ook bij ons uit. Tjonge, wat een enorme duizendklapper was dat zeg!
Op 13 mei a.s. is die ramp alweer 12 jaren geleden. Diegenen die sindsdien niet meer in die wijk zijn geweest, herkennen Roombeek niet meer. Er is veel in positieve zin veranderd.


Roombeek anno 2012-2015

Veel moderne architectuur is hier toegepast waarbij veel elementen van de voormalige Grolsch- en textielfabrieken zijn opgenomen. Heel mooi gedaan vinden wij.

Desondanks konden veel beschikbare appartementen, want we hebben uitsluitend naar appartementen gekeken, ons niet bekoren. Bij sommige was het woongedeelte prachtig. Ruim en licht, maar was het uitzicht belabberd en bood het balkon geen enkele privacy. Bij andere appartementen was het balkon prachtig, maar was juist het woongedeelte niet optimaal. Bijvoorbeeld slaapkamers zonder directe ventilatiemogelijkheid met de buitenlucht. Heel erg vreemd vonden we dat. Alleen dat was voor ons al voldoende reden om er verder niet over na te denken.

Na bijna twee uren verschillende appartementen te hebben bekeken, arriveerden we in het laatste appartement dat we zouden bekijken. En hier ging het net zo als in alle andere situaties als je iets zoekt. Het is altijd de laatste in de rij of de onderste van de stapel. Hier dus ook.
Het bleek een appartement dat alles in zich heeft wat wij (eventueel) zoeken: ruimte, licht, prachtig uitzicht, veel privacy (ook op het magnifieke inpandige balkon).

Tja, daar staan we dan. Wat nu!
U, onze vrienden, familie en kennissen en zeker onze buren zullen nu wel denken: "Wat zullen we nu krijgen?!. Gaan die Ten Voordetjes verhuizen???"
Nou, in die richting hebben we nog geen concrete plannen, maar het is wel iets waarover wij al enige tijd nadenken.
Al kort na mijn diagnose kahler en de derde keer borstkanker bij Marlies, hebben we regelmatig de optie 'verhuizen' met elkaar besproken.
Hoe regelen we het onderhoud e.d. van ons huis als het fysiek minder met ons gaat? En wil Marlies in ons huidige relatief grote huis blijven wonen als ik bij de hemelpoort op de bel moet drukken? Gaat Marlies dan alleen naar een appartement verhuizen of is het juist verstandig om, nu het nog bijzonder goed met ons gaat, samen te gaan ?
Tja, wat is wijsheid? We denken nog even na.

Vandaag is het ook 1 april. Over een grap gesproken.
Gisteravond waren wij bij vrienden op bezoek. Vriend Jos vertelde een bijzonder leuke mop. Daar kom't íe:

Een abonnee van een krant belt naar 'zijn' krant.
De man: "Goedendag. Met meneer Jansen. Ik wil de krant opzeggen".
De mevrouw van de krant: "Ja hoor, dat kan. Begint u maar."
                       

Lente

           
Weerman Marco Verhoef had het er vandaag in z'n weerpraatje tijdens het 8-uur journaal al over. Het is Maart met een temperatuur van eind Mei. Heerlijk was het en blijft het voorlopig ook nog zo! In het komende weekeinde komt er even een klein dipje en daarna gaat dit heerlijke lenteweer in volle glorie gewoon door. Ongetwijfeld zal u al dit moois niet zijn ontgaan.
O.a. om die verschillende seizoenen ben ik erg gehecht aan ons Nederlandje. Heerlijk die wisselingen. Elke dag dezelfde constante temperatuur van 25 graden lijkt me niets. Dat vind ik veel te eentonig en voorspelbaar. Ik vermoed dat ik het na een paar maanden wel heb gezien en met intense heimwee verlang naar een fikse herfstbui of een dag winterzon met droge vrieskou.
Maar, dat hebben we kortgeleden allemaal gehad en dan is een voorjaar zoals nu meer dan welkom. En juist deze periode. Het begin van het voorjaar vind ik de mooiste periode van de seizoenen. De voorjaarszon, de fluitende en druk in de weer nestelende vogels, het ontluikende groen en die heerlijke voorjaarsgeuren. Daar kunnen we echt van genieten.
    
Vanmorgen liep ik al vroeg naar het hospitaal voor m'n maandelijke APD-infuus en voor het aftappen van bloed voor m'n eveneens maandelijke bloedonderzoek. Het resultaat is morgenmiddag al bekend. Dat is mooi rap, want gewoonlijk duurt het namelijk 5 werkdagen. Maar m'n doortastende contactpersoon Tineke Duyts belde even naar het lab wat resulteerde in een aanmerkelijk kortere wachttijd :):)
 'k Ben benieuwd hoe het nu, na het verlagen van de concentratie revlimid, gaat. Toch wel spannend moet ik u bekennen!
 
Na het ziekenhuisbezoek hadden we verder geen afspraken of andere verplichtingen. Kwam dat even goed uit.. :):)

Die heerlijke lentezon konden we natuurlijk niet negeren!
                            

Update 23/3:
De uitslag is beter dan ooit! Het M-proteïne is minder dan 1. De laagste stand tot nu toe en ondanks de verminderde concentratie Revlimid.
Als u dit leest is de kans zeer groot dat ik weer in dezelfde stoel als hierboven zit, maar nu met een glas wijn in m'n hand om het te vieren.

Proost !   
                                     

Delft

                
We wilden niet te vroeg vertrekken. Marlies is niet zo van het vroege opstaan en haasten is op een vrije zaterdag ten strengste verboden! 09.27 uur leek ons een mooi tijdstip om in een rustige coupè van de intercity richting Delft te vertrekken. Volgens het NS-reisschema konden we tot Den Haag Centraal in die trein blijven zitten en hoefden we onderweg niet over te stappen. Lekker makkelijk! Krantje en twee bekers koffie gekocht. Marlies had haar puzzelboekje meegenomen. De Ten Voordetjes waren er helemaal klaar voor!
Klokslag 09.27 uur kwam de trein langzaam in beweging. Maar in plaats van snelheid te maken, bleef de trein langzaam rijden. Het schoot niet echt op. "Dat gaat niet goedkomen", veronderstelde ik uit enige ervaring.
En ja hoor, daar kwam de eerste mededeling van de dienstdoende conducteur.
"Vanwege een seinstoring tussen Enschede en Almelo moet u rekening houden met een vertraging van ongeveer 25 minuten".
Oké, een half uur langer dan gepland. Nou ja, als het daarbij blijft, valt het nog mee.
    
Maar,.... u voelt'em natuurlijk al aankomen.... daar bleef het niet bij, Nee, de trein zelf deed het kennelijk ook niet goed. Die moest worden vervangen. Daarom werden we door dezelfde stem verzocht in Deventer en Amersfoort over te stappen. Ja, twee keer overstappen voor een(1) defecte trein. In Amersfoort zelfs met een vertraging van bijna een uur!
Resultaat: Wij arriveerden om 13.45 uur pas in Delft! 4 uren en 15 minuten had onze heenreis geduurd.
En dan moest onze stadswandeling in Delft nog beginnen! Leuk zo'n dagje treinen :(
  
We hadden voorgenomen om na aankomst in Delft eerst te gaan lunchen. Daar waren we gezien het tijdstip ruimschoots aan toe.
Een Limburgse vriendin tipte ons op het Stads-Koffyhuis. Naast heerlijke cappuccino, zouden ze daar ook overheerlijke broodjes serveren. Ze had ze zelf (nog) niet geproefd, maar wist dat die zaak erom bekend stond. Hun broodjes waren zo lekker, dat ze er al verschillende prijzen mee hadden gewonnen.
Nou, aan de uitgestalde bekers te zien, hadden ze inderdaad behoorlijk wat prijzen binnengesleept.
Door de ramen zagen we duidelijk dat wij niet de enigen waren die zich over al dat lekkers kwamen overtuigen.. Ze hingen er zogezegd  'met de benen uit'. Propvol was het! We konden nog net een plaatsje aan de stamtafel bemachtigen.                                                               

exquise is veelal weinig voor (te) veel geld

De cappuccino smaakte heerlijk en het bestelde 'kampioensbroodje' was.... redelijk. Het zag er mooi en lekker uit, maar de smaak was niet opvallend goed of bijzonder lekker. M'n verwachtingen waren hoog gespannen en misschien wel juist daarom viel het een beetje tegen.
Wat wél bijzonder was, was de prijs van de etenswaar! Veel geld voor relatief weinig broodje. €6,75 voor een maisbroodje met rosbief en wat versiering. Daarin zijn ze zeker kampioen! 
De volgende keer wordt het Bakker Bart. Daar kost het de helft :)
           
Na de lunch hebben we Delft aan de hand van een beschreven stadswandeling verkend. Het is een prachtige en gezellige stad met veel historische panden en -wetenswaardigheden. Soms leek het wel een openlucht museum. Tijdens de wandeling liepen we ook over de Boterbrug en kwamen we langs de gedenkplaat van Antoni van Leeuwenhoek (1632-1723). Hij ontwikkelde een microscoop en ontdekte daarmee in 1674 als eerste de rode bloedcel. Knap hoor! En voor een kahlerpatiënt een leuk weetje.
            
Rond 16.45 uur vonden we het mooi geweest en stapten we weer in de trein richting ons mooie Twente. De terugweg ging gelukkig iets vlotter. Slechts 2 1/2 uur en maar een (1) keer overstappen :) :)
   

Geen onderwerp, Lotgenotencontact en Delft

                
Het is tijd voor een nieuwe blog, maar ik heb een probleem......Ik heb geen onderwerp!
Meestal heb ik wel iets te melden of een onderwerp voor een leuk verhaal. Deze keer niet. Ondanks dat ik de afgelopen dagen erg druk ben geweest met van alles en nog wat.
M'n schoonmoeder is verhuisd. Op m'n werk is het druk en is van alles gebeurd. 'k Heb de vogelhuisjes schoongemaakt en opgehangen, m'n schoenen gepoetst. Maar ik heb geen idee waar ik het nu over moet hebben. Ik had enkele ideeën, maar daarbij twijfel ik of het interessant genoeg is voor een blog. Op een kulverhaal zit u natuurlijk niet te wachten. 
                                       
Wat misschien wel interessant is, is de aanstaande lotgenotenbijeenkomst van de CMWP. Naast het bovenstaande ben ik daar namelijk ook druk mee bezig. Deze keer niet alleen voor mijn regio Twente/Apeldoorn, maar ook voor de regio Groningen/Drenthe. Deze bijeenkomst is bijzonder, omdat wij een psycho oncologisch therapeute hebben uitgenodigd die een workshop gaat verzorgen over het thema 'de partner naast de patiënt'. Als (kanker)patiënt krijg je vaak de meeste aandacht. Dat is gezien de situatie vaak ook wel begrijpelijk. Maar, hoe gaat het eigenlijk met de partner? Wordt de partner niet vergeten? Want hij of zij krijgt het tijdens het ziekteproces van de patiënt ook behoorlijk te verduren! Tijdens deze lotgenotenbijeenkomst zal deze therapeute uitgebreid ingaan op dit thema.
De bijeenkomst vindt plaats op zaterdag 7 april a.s.
    
 'k Zou zeggen: indien u lid bent van onze vereniging of bereid bent om lid te worden, bent u van harte welkom! Meer informatie over deze bijeenkomst kunt u lezen als u hier klikt.
De leden in de regio's Apeldoorn/Twente en Groningen/Drenthe, waarvoor deze bijeenkomst primair bedoeld is,  krijgen via mail of via TNT-post een uitnodiging toegestuurd.
  
En verder ? Nou, met de Ten Voordetjes blijft het verder gelukkig goed gaan. M'n sensorische neuropathie neemt niet verder toe. Het lijkt stabiel. So far so good :)
  
De komende dagen is mooi lenteweer voorspeld. Maar'es kijken of dat zaterdag 17 maart ook zo is, want dan gaan we met onze Kruidvat-treinkaartjes een cappuccino drinken in Delft. Schijnen ze lekkere cappuccino te hebben :):)
                  
                           

Weer 1, Lermoos en Rianne

           
Het is slechts 1 x per 4 jaren mogelijk om op 29 februari een blog te schrijven. Een schrikkeldag én het feitelijke begin van de meteorologische lente! Daarom leek het mij een mooi moment om weer een nieuwe blog te plaatsen.

Wat is er allemaal te melden?

Weer 1:
Nou, m'n M-proteïne is sinds de vorige meting gehalveerd. Van 2 naar (weer) 1 en de overige bloedonderdelen (HB, Leucocyten, bloedplaatjes enz.) zijn goed op peil. Dat is goed nieuws en daar ben ik vanzelfsprekend blij mee.
Daarentegen krijg ik wel toenemende last van sensorische neuropathie aan m'n voeten en onderbenen. Dat is vervelend, maar gelukkig niet pijnlijk en het veroorzaakt (nog) geen uitval van functies.
Het is een gevoel alsof ik op kussentjes of opgekrulde sokken loop. Een naar gevoel. Ik heb dit gevoel al enkele jaren, maar nu is het gevoel toegenomen. Ik vind het nog net acceptabel, maar gekker moet het niet worden!
In verband daarmee wordt de concentratie van mijn nieuwe Revlimid-kuur verlaagd van 25 naar 15 mgr. Nu is het afwachten of de neuropathie minder wordt of op z'n minst stabiliseert. Daarnaast is het natuurlijk van belang dat het, gezien de lagere concentratie, mr. kahler in z'n hok kan houden.

Links staat onze bikkel Jasper

Lermoos:                                                 
In de vorige blog schreef ik al over onze jongste zoon Jasper. Dat is een echte levensgenieter! Terwijl z'n carnavalspak nog in de wasmand ligt, zit'ie alweer in een skilift om vervolgens samen met z'n skimaat Sjoerd via de zwarte piste met hoge snelheid naar beneden te schuiven. Want skiën kan'ie als de beste.
Zoals elk jaar is Jasper in Lermoos (Oostenrijk) met een familie- en vriendengroep, waaronder z'n suikeroom en -tante weer op wintersport. Vrijdagmorgen (24/2) vertrok hij en zaterdagmorgen rond 11.00 uur stond'ie al boven op de berg voor z'n eerste afdaling.
Tjonge, wat een fantastische jeugd heeft die knaap! En dan heeft'ie ook nog enorm fijne ouders. Wat een mazzelkont. Die jongen is voor het geluk geboren! :):)
Zaterdagavond 3/3 komt hij hopelijk gezond en wel weer thuis.

Rianne:
En dan wordt Jasper niet alleen door ons verwelkomd!!
Nee, ook door Rianne!
"Rianne...?? Nee, die naam heb ik nog niet eerder in jullie blogs gelezen", zullen trouwe lezers nu misschien denken.

Commentaar overbodig :)
    

Dat klopt, want Rianne maakt sinds deze maand haar debuut bij de Ten Voordetjes.

Kort voor carnaval raakte het 'aan' tussen Jasper en Rianne. Een leuke en aardige blondine uit Lonneker. Een dorpje bij Enschede. Mooi toch :)

Ik hoop dat Rianne echte Twentse erwtensoep lust, want dat is het traditionele gerecht bij thuiskomst uit Lermoos!
              

Carnaval

                  
De hoeveelste carnavaldag is het vandaag, zondag 19/2, eigenlijk? De 2e of de 3e? 'k Heb geen idee. Wij hebben niet zoveel met carnaval. Nee, dat zeg ik verkeerd. Wij hebben helemaal NIETS met carnaval! Dat klinkt beter.
Dat wil niet zeggen dat ik carnaval afkeur of veroordeel. Helemaal niet. Ik gun diegene die er het hele jaar naar uitkijken van harte hun pleziertje. Ga lekker carnavallen zou ik zeggen!

Voor mij/ons is het elke dag carnaval of in ieder geval elke dag feest!
Na zoveel blogs over onze gezondheidssituatie begrijpt u denk ik wel waarom.
Marlies heeft na drie borstkankeroperaties en pijnlijke complicaties het geluk dat ze nu in goede gezondheid en dragelijke pijn- en overige operatierestanten nog een relatief goede kwaliteit van leven kan leiden. En ik mag na zes jaren als kahlerpatiënt ook niet klagen! We hadden het slechter kunnen treffen!

En daarom is elke dag voor ons een feestdag! Onze dagelijke outfit is ons canavalspak. Denkbeeldig dragen wij allebei een enorme steek en zingen we elke morgen: "Wij vieren feest, dus weg met de malaise. Want nu is het tijd voor de po-lo-naise Hollandaise", de caravalskraker van Arie Ribbens.
We dansen elke dag, want bij deze carnavalshit kun je niet stil blijven zitten. Goed gevonden van Arie.! Vooral de zin: "Ober?! Breng eens wat geld! Ik wil afrekenen.".  Leuk! :)
Ik heb het al verschillende keren naar een ober geroepen, maar dat heeft tot heden nog niet het gewenste resultaat opgeleverd. Misschien werkt het alleen tijdens het caranavalsweekeinde zoals nu. :)

Nee, ons zult u in de caranavalsoptocht niet tegenkomen. Zelfs niet langs de route!
Maar met onze zoon Jasper is dat duidelijk anders. Die is helemaal besmet met het carnavalsvirus. Voor hem, als knaap van 20 met een overmaat aan feest- en andere hormonen, kan ik het mij ook wel voorstellen. Samen met z'n maten helemaal uit z'n dak gaan en meezingen met Arie, DJ Maurice, De Lawineboys en andere 'artiesten'.
Kleren koopt'ie niet vaak, maar voor z'n carnavalsoutfit is'ie behoorlijk druk geweest!

Aan z'n gezicht te zien moet de stemming er nog wel inkomen :)

           

Ontstoken wortel

             
Sinds m'n vorige blog zijn we alweer 15 dagen verder en voel ik mij ook minstens 15 keer beter. Weer helemaal top. De stremming in m'n spijsverteringsorgaan is helemaal voorbij. Het GFT-verkeer heeft weer vrije doorgang. Heerlijk!
Onderwijl dreigde er ook een ontstoken wortel bij een van m'n hoektanden. Ik voelde opeens een onheilspellend bultje op m'n tandvlees. Als ik zoiets ontdek, ren ik meteen naar m'n tandarts. Als kahlerpatiënt moet je zoveel mogelijk ontstekingen proberen te voorkomen of, als je er een of meerdere hebt, er zo snel mogelijk zien af te komen. Voor gezonde mensen is een ontsteking natuurlijk niet fijn, maar bij kahlerpatiënten helemaal niet. Als het even iets minder gaat en de kahler steekt de kop weer op, heeft dat meteen invloed op je weerstand. En als je dan een ontsteking in je gebit of elders hebt wordt het er allemaal niet gezelliger op.

M'n tandarts zag het bultje op m'n tandvlees ook en op de daarna gemaakte röntgenfoto ontdekte hij inderdaad het begin van een ontstoken wortel.
"Tja, dat ziet er niet zo best uit. Het beste is om die tand eruit te halen. En de kies die ernaast zit ook, want daar zie ik ook het begin van een ontsteking", vertelde Jaap, want zo heet m'n tandarts.
Vervolgens legde hij mij uitvoerig uit dat hij de gaten in m'n gebit zou herstellen door het aanbrengen van een zgn. brug.
Toen ik aan het slot van z'n betoog vroeg wat dit allemaal zou gaan kosten, vroeg ik mij af of hij mij zag als patiënt of als een goed gevulde portemonnee.
Nu is het aanbrengen van een dubbele brug vanzelfsprekend iets bewerkelijker dan het vullen van een gaatje. En ook wat de prijs betreft, is er een duidelijk verschil. Een hangbrug in m'n bovenkaak, want dat is het, zou mij ongeveer 2500 euries exclusief zorgvergoeding gaan kosten. KASSA!

Jaap in actie bij een vorige ingreep.

Ik vroeg of een implantaat ook kon want dat is steviger en staat mooier. Je ziet dan geen verschil met een echte tand. Ja, dat kon op zich wel, maar gezien mijn aandoening en mijn maandelijkse gebruik van biofosfonaat APD, was hij terughoudend om dat toe te passen. Jaap was bang dat er onvoldoende botaangroei zou zijn om het implantaat goed te verankeren. Daarom adviseerde hij bij voorkeur een brug. En dan de prijs van zo'n implantaat Ook leuk!
Slechts € 2500 PER TAND! Dus 2 x zo duur!

Tja, wat nu? Ik heb m'n hematoloog geraadpleegd over eventuele risico's en de invloed van APD. Hij zag geen onoverkomelijke problemen.

Inmiddels ben ik enkele weken verder en...................... eet ik m'n boterhammen nog steeds met dezelfde tanden. De ontsteking is wonderwel vanzelf weer verdwenen. Althans, het bultje op m'n tandvlees zit er niet meer (misschien ook geschrokken van de prijs ) en verder heb ik geen klachten.
Ik heb besloten om nog even af te wachten. Tandjes eruit kan altijd nog. Onderwijl kan ik mooi even sparen voor de ingreep, want dat er een brug of implantaat zit aan te komen is wel zeker.
          

Buikpijn en kramp

            
"Nou meneer Ten Voorde. Er zijn geen ontstekingswaarden in uw bloed aangetroffen en niets duidt op een perforatie. Wat mij betreft mag u naar huis", zei de knappe assistent chirugie van het MST.

Pff, niks aan de hand. Gelukkig geen 2e darmperforatie of andere darmkwaal. Vrijdagmorgen 27/1 leek het even de verkeerde kant op te gaan. Maar na onderzoek door twee vrouwelijke artsen, ik tref het ook altijd :) , werd met zekerheid vastgesteld dat het gelukkig geen 'lekke band' betrof.
Misschien denkt u: "Ach, een gaatje in de darm kan niet zo erg zijn. Dat is zo weer geplakt". Nou, dat hebt u dan mooi mis kan ik u vertellen. In 2006, kort na de diagnose kahler, is mij dit namelijk overkomen. Een perforatie van de dikke darm, met een dijk van een buikvliesontsteking als gevolg. Heel erg  'au' doet dat! Vooral toen de aardige en begripvolle dokter m'n buik diep indrukte en vervolgens plots losliet....!! Het verplegend personeel heeft mij daarna van het ziekenhuisplafond geschraapt! Tjonge zeg. Nu ik er weer over schrijf, merk ik dat ik opnieuw begin te zweten. En dat met de huidige buitentemperatuur van -8 !.

Vrijdag jl. dacht ik dus dat ik opnieuw door een perforatie was getroffen.
In de nacht van donderdag op vrijdag kreeg ik enorme krampen in m'n buik. Maar daar bleef het niet bij. Achteraf bleek dat tengevolge van het euvel mijn lichaam geen vocht meer opnam. Ik kreeg dus toenemend vochttekort. Dat veroorzaakte intense krampaanvallen in al m'n spieren. Niet alleen in m'n kuiten (tengevolge van mijn medicijngebruik is dat al regelmatig het geval) maar nu bijna overal. M'n handen, vingers, voeten, tenen, rugspieren en natuurlijk in al m'n beenspieren. Tjonge, wat heeft een mens veel spieren zeg!. En dat allemaal in combinatie met die buikkrampen. Kortom: Ik was hartstikke zielig!!

Rond 02.30 uur was het tijd om de huisartenpost te raadplegen. Er naartoe gaan leek mij niet zo'n goed idee, dus werd het een 'zelf onderzoekend telefonisch consult'. De telefonische huisdokter gaf mij aan waar ik moest voelen en drukken en vroeg vervolgens wat ik voelde.
Dat leverde voor hem kennelijk geen alarmerend resultaat op en adviseerde om een verhaaltje door Marlies te laten voorlezen en daarna lekker te gaan slapen.
Zo gezegd, zo gedaan. Maar, tot irritatie van Marlies,  kon ik m'n aandacht er natuurlijk niet bijhouden. De klachten werden steeds heviger.

Vervolgens zijn wij na een telefonische aankondiging toch maar richting huisartenpost gereden. Het was inmiddels 04.45 uur. Daar werd ik onderzocht door de, zoals ik al aangaf, 1e vrouwelijke arts. Een bijzonder aardige vrouw van mijn leeftijd.  "Gelukkig. waarschijnlijk veel ervaring", dacht ik nog.
Na enige tijd keek zij bedenkelijk en gaf aan dat de geluidskwaliteit of beter gezegd het ontbreken van enige vorm van geluid in m'n darmen haar zorgen baarde. "Ik vermoed een ileus, maar ik heb geen idee wat de oorzaak daarvan is. Ik verwijs u door naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis", zei ze met een serieus gezicht.
"Pardon?! Welke li-eus hebt u gevonden?", vroeg ik haar vragend?
"Een I-LEUS! Dat is een darmverstopping. Maar de oorzaak is onduidelijk en gezien uw medische verleden vind ik het belangrijk dat een chirurg er ook even naar kijkt. Ik zal u er in een rolstoel naartoe brengen", sprak de arts vriendelijk en kordaat".
Vervolgens werd ik door de huisdokter richting spoedeisende hulp van het MST geduwd. De afstand was slechts enkele meters, want de huisartsenpost in Enschede is gevestigd in het ziekenhuis. Lekker makkelijk :)

Daar trof ik  'de Miss' van de afdeling chirurgie. Het is dat ze al aan mijn bed stond, maar anders zou je bijna iets bedenken om bij haar onder behandeling te komen.
Maar zij kon gelukkig met zekerheid vaststellen dat het geen darmperforatie betrof. Maar, wat het dan wel was, kon ook zij niet vaststellen.
Omdat mijn klachten inmiddels weer waren afgenomen, mocht ik het ziekenhuis verlaten.

Maar helaas verbeterde de situatie niet. Uiteindelijk kwamen de klachten diezelfde dag weer in alle hevigheid terug en heb ik mij toch maar weer bij m'n huisarts gemeld. Die pakte het op een andere wijze aan en goot mij vol met verschillende medicinale ontstoppers. Dat hielp !!
Na wat opstartproblemen loop ik weer kramp- en buikpijnvrij rond.
Het eten smaakt weer prima. De oorzaak is onbekend gebleven :(

Het kan verkeren :)
       

All you need is emotion

            
Ik denk dat ik maar eens een mooie brief naar dhr. R. ten B, spreekstalmeester van het prach-ti-ge programma 'All you need is emotion' van RTL 4, ga schrijven.
Ik ben al bijna 28 jaar met m'n lieve Marlies getrouwd en nu is het toch echt hoog tijd dat ik haar ga vertellen hoeveel ik van haar houd.
Dat doe ik natuurlijk niet in de beslotenheid van een romantisch diner of andere knusse gelegenheid. Ben je gek zeg! Dat is verre van 2012. Daar bereik ik toch niemand mee ?
Oké, ik bereik Marlies. Maar dat vind ik natuurlijk niet voldoende. Ik kom pas echt geloofwaardig over als ik daar gans Nederland bij betrek. En dan ga ik natuurlijk niet alleen maar vertellen dat ik heel erg veel van haar houd en dat nog vele jaren hoop te doen. Nee, dat is veel te saai. Daar moet natuurlijk wel iets bijkomen.

Dhr. R ten B

In de microfoon van dhr. R. ten B ga ik dan vertellen dat wij een moeilijke tijd hebben doorgemaakt en diepe dalen hebben gekend. Daardoor heel erg veel met onszelf bezig waren en ........hè gatsie, verder eigenlijk niets. Ja, natuurlijk kan ik uitvoerig vertellen over al onze prachtige en onvergetelijke momenten. Toppers zitten er zelfs tussen. Daar kan ik nog mooie blogs over schrijven :) Maar ik heb geen smeuïge relatie-expedities die anderen in dit programma  allemaal wel vertellen.

Het zou natuurlijk mooi in het plaatje passen als ik Marlies en kijkbuis Nederland zou kunnen vertellen dat ik al jaren een spetterende wip-relatie heb onderhouden met alle buurvrouwen in onze straat...... Nou alle? Enkele bedoel ik. Daarmee zou ik al druk genoeg zijn lijkt mij :):)
En dat ik tevens heb ontdekt dat ik de buurmannen ook wel leuk vind. En dat ik vervolgens ga vertellen dat het regelmatig is voorgekomen dat ik eerst met de buurvrouw, daarna met de buurman en zelfs met allebei tegelijk de beddensprei heb verkreukeld.
En na al deze bekentenissen vertel ik Marlies dat het toch wel een heel gedoe was en er heel erg veel vrijetijd in ging zitten. En tot slot ga ik zeggen dat het nu allemaal voorbij is, dat ik opeens heel erg braaf ben geworden en nu weer helemaal gelukkig ben met alleen Marlies.
Marlies weet natuurlijk van niets, maar ze zal het prachtig vinden. We zitten tenslotte in de show van dhr. R. ten B, dus komt het allemaal (weer) goed.
En dat dus allemaal op de tv ten aanschouwen van heel Nederland. Tjonge, wat zullen onze buren, vrienden en beide families smullen, want die wisten dit allemaal nog niet! Daar durfde ik nooit over te praten, maar op de tv is dat geen probleem.

Tjonge zeg. Stel je voor dat wij ineens in die show verschijnen. "Kijk, daar heb je Jan en Marlies!"
Als dat gebeurt, vertonen de medicijnen die ik nu slik toch behoorlijk ernstige bijwerkingen kan ik u vertellen. "onmiddellijk stoppen met die pillen", zal m'n arts roepen!

Enerzijds heeft die 'All you Need is R ten B-show' wel iets aandoenlijks. Emotie-tv is niet in alle opzichten verwerpelijk. Emotie hoort bij het leven en daar wordt soms mooie televise van gemaakt. Neem bijvoorbeeld het programma 'Spoorloos'. Dat heeft mijns inziens nog een duidelijke hulpfunctie. Het biedt mensen die op zoek zijn naar bloedverwanten vaak een laatste strohalm. Hier geen (gratis) vakantie in het vooruitzicht, maar de dierbare waar iemand al jaren naar op zoek is.
Maar ik snap echt niet hoe mensen erbij komen om hun meest intieme zaken voor een camera op te biechten met als doel om elkaar iets te vertellen. Daar hoeft toch geen camera bij. "Juist niet!,  zou ik zeggen. Dat kan toch anders en, mijns inziens, veel oprechter ?!
Dat je in je relatie tot een ander inzicht bent gekomen en, na een reeks van sexuele of andere escapades, dit ook nog gaat opbiechten en juist met dat laatste aangeeft dat je eigenlijk een grote Janlul bent, gaat een ander toch geen ene moer aan?! Toch??
En dat allemaal onder het motto: 'kijk mij eens een flinke vent zijn'. Met zo iemand wil je daarna toch niet meer op de bank zitten?

Wat wel weer mooi was, was het verhaal van het echtpaar dat tengevolge van een faillissement zowel zakelijk als prive alles was kwijtgeraakt. Daardoor waren zij niet in de gelegenheid om hun in Australië wonende zoon en kleinkinderen te bezoeken. Ook hun zoon was kennelijk financieel niet in staat om naar Nederland te komen. Naar aanleiding van een brief van een goede vriendin nam R ten B hen mee naar Australië. Marlies kwam tisseus tekort :)

En dan hebben we de programma's 'Het spijt me' van dezelfde RTL4  en 'Het familiediner' van de EO nog. Vooral van die twee programma's krijg ik spontaan jeuk aan m'n aambeien en last van migraine. En dat allebei tegelijk. Kun je nagaan! :)               
    
                  

Sneeuwruimer en brem

             
"En? Pap. Wat wil je graag voor je verjaardag? ", vroegen Mark en Jasper kort voor 2 november jl.
"Het mooiste cadeau kunnen jullie mij niet geven. Maar ik vind het al prachtig als jullie en Naomi  met ons gezellig uit gaan eten.", antwoordde ik.
"Ja oké, dat gaan we natuurlijk doen, maar we willen je ook iets geven !"

"Nou", zei ik. "Nu jullie zo aandringen. Jullie mogen me wel een elektrische sneeuwruimer geven. Die dingen zijn nu voor een paar tientjes in de aanbieding bij de Gamma."
En zo werd ik de trotse bezitter van een elektrieke sneeuwruimer. Toch nog een behoorlijk cadeau voor twee arme werk-studerende knapen.
Zo'n ding leek mij een uitkomst. Wij wonen op een hoek. Buiten een relatief mooi uitzicht, betekent dat dat wij veel trottoir hebben. Zeker drie keer zoveel als onze buren. En als je zo'n type als mij bent die z'n straatje graag aan kant heeft, is dat elke keer een behoorlijke veegklus. Vooral 's winters als er sneeuw ligt. Vorig jaar rond deze tijd heb ik behoorlijk wat kilo's sneeuw moeten ruimen om m'n burgerplicht te kunnen nakomen. Oké, m'n jongens assisteerden me regelmatig, dat scheelde.

Omdat de weermannen en -vrouwen een 'helse winter' voorspelden, dacht ik slim te zijn door die sneeuwruimer te vragen. Daarnaast had ik nieuwe winterbanden en anti-slipzolen voor onze schoenen gekocht. Verder zijn wij nog van energieleverancier geswitsched voor een lagere gasprijs. Kortom: wij waren er helemaal klaar voor. Laat die winter maar komen. De Ten Voordetjes kunnen er tegen.

Het resultaat van die voorspelling hoef ik u natuurlijk niet uit te leggen. De ruimer en de anti-slipzolen zitten nog in de verpakking en de winterbanden wachten in onze garage geduldig tot ze aan de beurt zijn. De winter is nog niet voorbij, maar ik vermoed dat het op z'n vroegst winter 2013 zal worden voordat die banden en sneeuwruimer in actie komen.
"Makkelijk hè, die ruimer", riep Mark vandaag nog plagerig.

Brem: 
Vandaag, zondag 15/1, liepen we terug naar huis na een bezoek aan onze beide moeders. We passeerden een tuin waarin een brem stond. Tot m'n verbazing begon die al te bloeien! Volgens wikipedia bloeien die struiken pas in mei/juni!
Het moet toch niet gekker worden! Straks ben ik met het ophangen van het nestkastje nog te laat.
             

Bezoek arts en PLUS Magazine

              
Bezoek arts:
Dinsdag 3 januari 2012 te 10.45 uur stonden we voor een gesprek bij m'n behandelend geneesheer gepland. Diezelfde morgen om 11.30 uur waren we al aan de beurt. Dat was snel deze keer. M'n arts is niet alleen deskundig, maar ook van het type die alle tijd neemt voor z'n patiënten. Dat waardeer ik bijzonder en daarom klaag ik er ook niet over. Maar als het opeens zo snel gaat, valt het natuurlijk op. We konden ons lunchpakket zelfs onaangeroerd weer mee naar huis nemen :)

We moesten bij onze arts zijn om te kijken hoe de 1e 3-weekse revlimidkuur was verlopen. Dat bleek positief uit te pakken. De bloeduitslagen waren goed.  't Hb en andere gehaltes waren, zoals verwacht, iets gedaald. Revlimid is een goed middel tegen kahler, maar tast niet alleen de kahlereiwitten aan. Ook de eiwitten van de andere bloedbestanddelen krijgen het te verduren. Gelukkig concentreert die revlimid zich hoofdzakelijk op de kahlereiwitten, waardoor de overige -witten de kans kregen om ruim binnen de normale waarden te blijven. Niets aan de hand dus.
Overeenkomstig die uitslag voel ik mij uitstekend. Ook niet onbelangrijk.

PLUS Magazine:
Vanmorgen, 7/1, zat er een grote envelop bij de post. Het bleek een op naam geadresseerd aanbod van het 'bejaardenblad' PLUS Magazine te zijn. Hoe komen ze eigenlijk aan mijn naam en adresgegevens?? Maar dat even terzijde.
Ik ken dat blad. M'n schoonmoeder (89 jr) is erop geabonneerd. Zij is gelukkig nog goed gezond, maar gezien haar leeftijd duidelijk bejaard. Dat zij op dat blad is geabonneerd vind ik daarom niet verwonderlijk. Eigenlijk ook wel leuk en....goedkoop. Er staan regelmatig leuke artikelen in, die wij dan gratis kunnen lezen. M'n schoonmoeder betaalt en wij lezen het blad.
Je hoort mij ook niet over m'n schoonmoeder klagen :):)

Toen ik die envelop zag, flitste het door m'n hoofd: "Wat zullen we nou krijgen! Een bejaardenblad?! EN OOK NOG OP MIJN NAAM GEADRESSEERD! Ik hoor kennelijk tot de doelgroep van dat blad ". Ik ben dus ingedeeld bij de ouderen. IK WORD AANGEMERKT ALS BEJAARDE EN DAT WIL IK HELEMAAL NIET!!!".
Gelukkig blijkt het mee te vallen. PLUS slaat op 50-plus. En dat klopt, zoals u linksboven bij mijn profiel ziet. 54 PLUS twee maanden om precies te zijn.

Ik moet natuurlijk niet schrikken of verbaasd zijn, maar juist blij dat ik die envelop heb ontvangen. Die wordt namelijk alleen naar levende personen gestuurd en in mijn geval is dat ook nog een leven met een goede kwaliteit.!!
Zo hoop ik ook nog post over de 65plus-kortingskaart voor het openbaar vervoer, een gemeentelijke taxikaart en m'n AOW, te mogen ontvangen. Heerlijk lijkt me dat!
Het gaat me niet om de korting of de uitkering. Dat ik ervoor in aanmerking kom, vind ik al mooi zat. Want dan ben ik er nog!!

Fotoshoot

              
Misschien wist u het al. Mijn hoofd prijkt niet alleen op deze weblog, maar ook op de website van de patiëntenvereniging  CMWP. Daar sta ik tussen mijn collega contactpersonen die (ook) voor deze vereniging actief zijn. Ik ben contactpersoon voor de regio Twente/Apeldoorn. Sinds 2008 doe ik dit leuke en dankbare vrijwilligerswerk. Voor veel kahler- en waldenströmpatiënten biedt deze vereniging o.a. de mogelijkheid om over je vragen en onzekerheden met een lotgenoot te kunnen spreken.
Zoals ook bij de meeste patiëntenverenigingen het geval is, onderhoudt de CMWP een innige relatie met het KWF.
En juist in verband daarmee zag ik een email met een oproep van het KWF voorbij komen. Via het CMWP werd gevraagd naar een (patiënt)figurant voor een sponsorwervingsactie. De figurant diende iets over z'n ziekte te vertellen en er zouden foto's van hem/haar worden gemaakt.

Nou, even in de huid kruipen van een tekstschrijver en heus fotomodel leek me wel wat :)
Na m'n aanmelding werd ik verzocht een stukje proza te schrijven. Dat was zo gepiept :)
En gisteren stond een fotograaf voor de deur. Die beste man was niet met alleen een fotocamera gekomen, maar ook met een volle kofferbak aan attributen, schermen en andere studiomaterialen. Hij had zelfs een assistente meegenomen. Niet zomaar even een fotootje dus.

Na de koffie werd onze woonkamer omgetoverd tot een echte fotostudio. Best leuk allemaal.
Na wat poederen van m'n glimmende neus en voorhoofd, moest ik poseren voor de beste shoot. Tjonge zeg, dat valt nog niet mee.
Ik moest in verschillende poses gaan staan. Sommige waren zodanig onhandig dat ik bijna m'n evenwicht verloor. Ik heb de foto's niet geteld, maar ik schat tussen de 50 en 75 foto's!
En dat allemaal voor één foto voor een wervingsactie in februari 2012.

Dus, als u dit fotomodel in een wervingsactie ziet! Doneren graag !! :)
   

        

Stand van zaken

    
Gisteren ben ik begonnen met de laatste week van een drie weken durende Revlimid-kuur. De aanleiding voor deze kuur, een pijnlijk kahlerhaardje op m'n rechter schouderblad, is volgens mij geheel verdwenen. Ja, nu al!
Na één week pillen was het effect al duidelijk te voelen. Van een pijnlijke en daardoor beperkt beweegbare naar een geheel pijnloze volledig functionerende rechterarm en -schouder.

Zoals ik in voorgaande blogs schreef, wil m'n arts met deze kuur tevens kijken hoe effectief revlimid bij mij is. Nou, volgens mij is die test glansrijk in positieve zin geslaagd, want het spul werkt perfect.
En met de bijwerkingen (neuropathie) valt het tot dusver reuze mee. Bij de eerste pillen had ik de indruk dat m'n neuropathie toenam. Maar kort daarop nam dat af tot een acceptabel en reeds bestaand niveau. Ik had al geruime tijd het bij lotgenoten bekende 'opgekrulde sok-gevoel' en kussentjes onder m'n voetzolen. Het is dus niet erger geworden. De functionaliteit van m'n voeten en benen is namelijk niet aangetast.

Na deze eerste kuur word ik weer bij m'n behandelend arts verwacht. In samenspraak zullen we dan bepalen wat de vervolgstappen zullen worden.

Hoe is het met Marlies?
Enkele blogs terug schreef ik over haar bijzonder pijnlijke rechterarm. Ja, ook Marlies kampt met bijna dezelfde pijnklachten. Bij haar is de oorzaak duidelijk (en gelukkig) anders.
Hoogstwaarschijnlijk zijn haar klachten het gevolg van al het onvermijdelijke operatiegegeweld tijdens de verschillende borst- en hersteloperaties. Veel spier- en overig weefsel is verwijderd en/of verplaatst en ligt daardoor niet meer op de plaats waar het eigenlijk hoort.
Vanwege deze gecompliceerde situatie is het niet zo vreemd dat deze pijnklachten optreden.
Met behulp van haar peut en pijnstillers hoopt zij het tij te keren. Heel langzaam lijkt dat te lukken.

Rest ons nog om u en uw naasten fijne Kerstdagen te wensen en een zo gezond mogelijk Nieuwjaar!

Proost! Op een zo gezond mogelijk 2012

(water met scheutje ranja....net echt)
 

              

Duur! en Kerstboomlampjes? Weg ermee!

        
Duur!:
Gisteravond was het dan zover. M'n 1ste revlimidje. Ik kan er natuurlijk nog niets van zeggen. Dat duurt enige tijd.
Wel viel het mij op dat het pilletje nog duurder is dan ik dacht. € 12902,08 voor 42 tabletten! Nee, de komma staat niet verkeerd! Bijna 13000,- euri voor twee kuren. Dat is dus €307- per tablet per dag!
Daar moest ik toch wel even van slikken.... (leuke woordspeling) Ik voel mij bijna bezwaard om het te gebruiken. Ik realiseer mij dat ik dus ook zo'n dure gast ben die bijdraagt aan de steeds hoger wordende zorgkosten.
Maar ja, ik kan er natuurlijk ook niets aan doen. 'k Ben blij dat het voor mij en andere collega-patiënten beschikbaar is. 't Is een perfect middel tegen mr. kahler.

M'n arts had mij voorlopig twee kuren voorgeschreven. Maar, juist omdat het zo'n kostbaar goedje is, heb ik slechts 1 doosje (21 pillen) van de apotheek afgenomen. Linksonder op de foto ziet u 42 st staan. Die aanduiding betreft dus 2 kuren van elk 21 pillen..
Veronderstel dat er complicaties optreden waardoor ik de 2e kuur niet kan gebruiken. Dan kan het ongebruikte doosje niet worden geretourneerd om de bestelling van dit doosje ongedaan te maken.
Indien een medicijn eenmaal is uitgeleverd, is er qua kosten geen weg terug. Dan gaat dit €6500,- kostende snoepgoed rechtstreeks de vuilnisbak in. Doodzonde natuurlijk. De medicijnen doorschuiven naar een collega-patiënt is hoogst ongebruikelijk. Daar wil geen enkele arts of apotheker verantwoordelijkheid voor nemen. Begrijpelijk vind ik.

Zo meteen slik ik pil 2. 't Kost een paar centen, maar dan heb ik je ook wat! :)

Kerstboomlampjes? Weg ermee!:
Hebt u'em al staan? De kerstboom?
Wij zijn er dit jaar vroeg bij. Wij hebben de kerstsfeer dinsdag jl. alweer in huis gehaald. We moeten wel, anders zijn de lampjes voor de kerstboom uitverkocht.

"Hoezo uitverkocht? Jullie hadden vorig jaar toch ook een kerstboom met lampjes? Dan gebruik je die lampjes toch opnieuw?

Nee, dat gaat niet. Die hebben we vorig jaar weggegooid! Ze deden het nog prima en stonden leuk in de boom. Niets mee aan de hand. En toch hebben we de lampjes weggemieterd!

Elk jaar hetzelfde gehannes. Onze (kunst)boom opzetten en optuigen met ballen, lampjes en andere onzin gaat nog wel. Ik doe meestal de lampjes en Marlies de overige versiering.
Vervolgens barst de kerstsfeer los. Die sfeer duurt tot kort na Oud&Nieuw en dan moet de hele zooi weer worden ingepakt. De boom en de ballen gaan nog wel. Maar dan zijn de lampjes aan de beurt. Met veel geduld en voorzichtig gefriemel, want je wilt ze natuurlijk niet beschadigen, lukt het meestal nog wel om ze ongeschonden uit de boom te krijgen. Vervolgens ligt er een kluwen draad met lampjes op de grond. Proberen om ze weer net zo netjes en geordend in de doos te krijgen als bij aankoop het geval was, kun je wel vergeten. Dat duurt vermoedelijk weken onafgebroken prutsen. Dat doel had ik vorig jaar bij het aanzien van die kluwen al meteen bijgesteld. Ik probeerde die kluwen slechts zodanig te ontrafelen, dat ik ze ook dit jaar zonder al teveel gemier weer in de boom kon hangen....

'k Heb het een half uurtje geprobeerd..... Vreselijk! Daar heb ik geen geduld voor. En dat om  €,8,- à €10,-, uit te sparen, want dat kosten die dingen.

Na dat half uurtje was ik er klaar mee en heb ik de kluwen in de voor afgedankte kerstboomverlichting bedoelde afvalbak gekieperd. Toedeledokie!
We hebben nu voor slechts € 7,99 weer 200 nieuwe warmkleurige en ergenisvrije minilampjes.

Koopje :):)
  

Mentaal aspirientje en Revlimid

              
Mentaal aspirientje:
Stel: Je bent al enkele jaren kahlerpatiënt, je hebt ruim een jaar geleden een 2e autologe stamceltherapie gehad, op je schouderblad is nu een kahlerhaard gevonden en daarom moet je weer heftige pillen gaan slikken. Wat doe je?!.....

Precies! Je gaat naar een concert van Beth Hart!

Donderdag jl (1/12) gaf deze, zowel qua uiterlijk als stemgeluid bevoorrechte blues-/rockbitch, een perfect concert in discotheek Lucky te Rijssen. Het was voor ons een mentaal aspirientje tegen ons beider fysieke dipje.
Wij gaan zelden naar popconcerten. De enkele keren dat we zijn geweest hadden we of waardeloze zitplaatsen of het was veel te druk of de artiest had kennelijk z'n dag niet. Dat overkwam ons o.a. bij Elton John (jaren geleden) en bij Mark Knopfler. De vingers van Mark struikelden constant over de snaren van z'n gitaar. Vreselijk om aan te horen. En Elton was kennelijk chagrijnig. Na Mark besloten we voorlopig niet meer te gaan.
Maar Beth Hart was anders. We hadden dan ook onze voorzorgsmaatregelen genomen. Ondanks dat het een concert betrof met hoofdzakelijk sta-plaatsen, hadden de Ten Voordetjes zitplaatsen gereserveerd :)  We kregen twee perfecte plaatsen op het balkon recht tegenover het podium. Beter kon niet! Vervolgens was het van begin tot eind puur luistergenot!

Als je een liefhebber bent van bluesrock, is haar nieuwste cd 'Dont Explain' , die zij samen met gitarist Joe Bonomassa heeft opgenomen, een echte aanrader. O.a. het nummer 'I'll take care of you' is prachtig.........vinden wij :)

Mooi !

Revlimid:
Vrijdag jl (2/12) hadden we een afspraak met m'n behandelend arts. Dit naar aanleiding van die kahlerhaard op m'n rechterschouderblad.
Slechts 2 maanden heb ik kunnen genieten van een medicijnloze periode. Dat had mr. kahler feilloos in de gaten en besloot uit z'n hol te komen, met het produceren van een kahlerhaard als z'n eerste wapenfeit. :(

M'n arts voorziet dat, indien we niet meteen starten met medicijnen, zich binnen redelijke termijn nieuwe haarden zullen ontwikkelen. Indien die ook in m'n schouderblad ontstaan, is dat niet zo'n probleem. Maar het kan zomaar zijn dat er kahlerhaarden op vitale skeletonderdelen gaan ontwikkelen. Bijvoorbeeld in een ruggewervel. Als dat gebeurt loop ik het risico dat m'n wervelkolom inzakt. In zo'n geval moeten m'n broeken worden ingekort of (nog erger) loop ik het risico om tegen een dwarslaesie aan te lopen. Dat moeten we natuurlijk niet hebben.

Met het voorschrijven van die kostbare pillekes wil m'n arts tevens kijken hoe effectief die dingen bij mij zijn. Een 'doet'ie 'et of doet'ie 'et niet-testje' voor de Revlimid (lenalidomide) dus.
Zoals ik al vertelde heb ik al eerder Revlimid gebruikt. Maar dat was relatief kort na m'n 2e stamceltherapie en na het gebruik van thalidomide (softenon). M'n M-proteïne is toen weliswaar gedaald, maar daarmee was niet met zekerheid vast te stellen welk middel daarvoor nu precies heeft gezorgd. De SCT, de thalidomide of toch de Revelimid? Of was het juist de combinatie van al die middelen?

Nu ben ik 2 maanden clean van de medicijnen en zal ik naast de Revlimid geen andere ondersteunende 'snoepjes' gebruiken. Indien de kahlerhaard verdwijnt, weten we zeker dat dit middel werkt en dus het gewenste resultaat oplevert..........of niet! Want dat kan natuurlijk ook!

Maar, ik heb er alle vertrouwen in dat Revlimid z'n werk zal doen. Woensdagvond 7/12 slik ik het eerste pilletje.
            

Kahlerhaard, gestegen en twee pijnlijke rechter-armen

              
Soms gaan bepaalde zaken snel. Neem o.a. dit jaar. Het is alweer eind november! Onze caravan draagt nog verse sporen van onze zomervakantie in Zeeland en de vuurpijlen van de jaarwisseling 2010/2011 liggen nog in onze voortuin. In mijn beleving is het jaar zo snel omgegaan, dat ik geen tijd heb gehad om ze op te ruimen. Over enkele weken komen er zelfs alweer nieuwe pijlen bij!

Wat ook erg snel ging is m'n MRI-behandeling én de uitslag ervan. Noteert u even? MST-Twente!
Daar heb ik al verschillende keren ervaren dat zaken snel zijn geregeld. Soms met een beetje mazzel, maar toch!
Zoals ik in de vorige blogs al aangaf waren er voldoende aanwijzingen om een MRI-onderzoek voor m'n rechterschouder aan te vragen. Maandag 21/11 werd dat door mijn contactpersoon op dit MST onderschreven en vroeg zij zo'n onderzoek voor mij aan.
In verband met uitval van een patiënt was ik donderdagmiddag 24/11 al aan de beurt.
Nou, dat is natuurlijk mazzel, want een wachttijd van enkele weken is geen uitzondering. MRI-onderzoeken zijn kennelijk geliefd.
En wat schetst mijn verbazing.Vanavond kreeg ik de uitslag al door haar gemaild! Op zondagavond!!...Is dat snel of is dat snel :)

Tot zover het positieve bericht van m'n blog....
De uitslagen van het MRI-onderzoek én de uitslag van m'n M-proteïne (die had ik nog niet en waren er door haar bijgevoegd) waren minder vrolijk.
Wat blijkt namelijk?! Er zit tóch een kahlerhaard aan de rand van m'n rechter scapula (schouderblad). Krijgt m'n blogmaatje Sander dus toch gelijk.! (Zie de vorige 4 blogs).
Daarnaast bleek ook dat m'n M-proteïne is gestegen. Van 1 naar 2. Gezien de ontwikkeling van die kahlerhaard, is dat te verklaren. Mr. kahler is kennelijk weer uit z'n hok gekomen !

Is dit schokkend? Nee. Niet in die mate. 'Schokkend' is niet de juiste aanduiding. Het is jammer en vervelend.
Jammer omdat ik na een heerlijke periode zonder gifpillen hoogstwaarschijnlijk weer medicijnen moet gaan slikken. En vervelend omdat ik stijgende last heb van die verrekte kahlerhaard.
Morgen, 28/11, buigt m'n behandelend arts zich over de kwestie en zal ik binnenkort met hem overleggen welke actie hij voorstelt. Komende week hoor ik nader.

"Maar, meneer Ten Voorde. U hebt het in de titel van deze blog over twee pijnlijke rechter-armen. Dat kan toch niet?! Daar hebt u er toch maar één (1) van??".

"Ja, inderdaad. Dat hebt u scherp opgemerkt moet ik zeggen!".

Die andere arm bevindt zich ter rechterzijde van Marlies en is nog een stuk pijnlijker dan die van mij.
Ik kan deze blog nog redelijk pijnloos typen. Marlies kan met haar arm bijna niets meer!
Marlies is (ook donderdag 24/11) naar meneer de fysio geweest. Die diagnosticeerde toch weer iets anders dan onze huis-stethoscoop. Geen golf- en/of tennisarm maar een vervelende spierkwestie. Marlies krijgt met ingang van volgende week therapie en moet tevens elke dag enkele specifieke oefeningen doen.
Het is even afwachten welk resultaat dit oplevert.
           

Niets te zien

             
Maandag 14/11 zijn er röntgenfoto's van m'n rechterschouderblad gemaakt en woensdag jl. kreeg ik de uitslag: niets te zien!.....'k Was er al 'bang' voor.
"Maar, dat is toch een mooie uitslag? "  Ja, bij andere aandoeningen misschien wel, maar bij kahlerpatiënten ligt dat toch anders.

Zoals ik twee blogs terug ook schreef, was er in een soortgelijke situatie ook niets op de röntgenfoto te zien. Naderhand bleek er toch een kahlerhaard te zitten.
Daarnaast maakte m'n blogmaatje Sander mij erop attent dat het ook een zgn. plasmocytoom kan zijn. Die dingen schijnen wat minder vaak voor te komen dan kahlerhaarden (= aangetaste cq weke plekken op het skelet).
Sander is ervaringsdeskundige met betrekking tot nagenoeg dezelfde klachten als ik nu met m'n rechterschouder heb. Daarbij gaf hij aan dat juist die plasmocytomen niet via een röntgenfoto zichtbaar worden. Die zie je alleen via een CT-scan of een MRI.
Tja, dan is het vanzelfsprekend nog steeds niet duidelijk of het nu slechts een vervelende spierblessure is of toch een kahleraandoening. Nader onderzoek is dus gewenst!

Komt dat nu even mooi uit! Morgenvroeg word ik op het hospitaal verwacht voor m'n maandelijkse APD-infuus. Kan ik mooi even keuvelen met m'n contactpersoon Tineke en aansturen op een CT-scan of MRI-onderzoek, want m'n schouder begint steeds pijnlijker te worden. "AU!"

Wordt vervolgd !
  

Spierpijnfase

               
Hoe gaat het met Jan en Marlies?
Nou, we zitten kennelijk allebei in de 'spierpijnfase'..... 'k Heb ook geen idee wat het precies is, maar het levert in ieder geval behoorlijk veel spierpijn op. Ik heb nu niet alleen (spier)pijn in m'n rechterschouder, in m'n linkerschouder begint het nu ook al. Tijdens sommige bewegingen en met name bij het optillen van m'n armen voel ik een vervelende stekende pijn in m'n schouders. Dat is niet fijn en het heeft al geresulteerd in een behoorlijke daling van m'n wijnconsumptie! Ondanks dat wijn slechts een licht alcoholische drank is, is het kennelijk toch nog te zwaar voor m'n armen. 't Moet toch niet gekker worden!
Misschien ligt het aan de tijd van het jaar. Het wordt kouder en vochtiger. Misschien zijn we er allebei bevattelijker voor.

Allebei?? Ja, allebei, want Marlies ligt nu ook behoorlijk kreupel op de bank. Ze kreeg deze week plots enorme spierpijn in het onderste gedeelte van haar rug. Bij de minste beweging voelt zij,  "alsof er iemand een mes in m'n rug steekt".
Dat vond ik een merkwaardige beschrijving, want "Hoe weet je nou hoe dat voelt? Je hebt nog nooit bewust meegemaakt dat er met een mes in je rug wordt gestoken. En in de gevallen dat het is gebeurd lag je onder narcose op de operatietafel!", merkte ik plagend op.
Marlies antwoordde ad rem: "Ik begin daarom ook met het woordje 'alsof', zeurpiet!. "Ik stel mij voor dat het zó voelt. Dat zo'n steek heel erg 'au' doet, want dat doet mijn rug bij elke beweging namelijk"!, vulde Marlies daar vermoeid van de pijn bij aan.

Ach, ik heb met Marlies te doen. Zij piept namelijk niet gauw. En als zij wel doet, zoals nu het geval is, is er ook daadwerkelijk wat aan de hand.
Gelukkig hebben wij een bovenstebeste huisarts en daar zijn wij gistermorgen (11/11/11) op visite geweest. Met gefronste wenkbrauwen bekeek hij de pijnlijke plek, kneep er gemeen in en diagnosticeerde......... inderdaad, een pijnlijke rug. "Tja, dat moet weer vanzelf verdwijnen", was de conclusie van onze huis-stethoscoop. Om het wat dragelijker te maken kreeg Marlies pijnstillers/spierverslappers voorgeschreven. Hopelijk biedt dat enige verlichting.

Maar, ..daar bleef het bij Marlies niet bij. Ze heeft ook al enkele maanden veel pijn in haar rechterarm  en -elleboog. Vanzelfsprekend bekeek hij ook dit kwetsuur en concludeerde twee zaken:  a. een tennisarm én b. een golfelleboog !.
Goh, dat hoor je niet vaak. Vaak is het slechts één van de twee. Maar bij Marlies dus niet. Nee, die grossiert in bijzondere gevallen en dus ook deze keer. En ook nu weer erg vervelend en pijnlijk!
Het vreemde daarbij is, dat Marlies zowel niet kan golfen als tennissen, maar ze heeft er kennelijk wel een arm voor. Dat is knap en bijzonder tegelijk. Vindt u niet ?!!!

Volgens onze arts moet ook dit weer vanzelf verdwijnen. Maar dat kan, zonder therapie of andere ingreep, behoorlijk lang duren. Tja, dat is natuurlijk erg lastig, want de strijkwas stapelt zich maar op :):)

Maar, wat nu?
Omdat Marlies bij voorkeur niet kiest voor een oplossing via medicijnen, biedt een therapie misschien uitkomst. Een goede vriendin attendeerde ons op een in deze sportblessures gespecialiseerde therapeut in Nijmegen.
We houden nog een slag om de pijnlijke arm, maar misschien moeten we die maar'es consulteren.
              
           

Röntgen uitgesteld.

                             
Gisteren, 1/11, heb ik besloten om nog even te wachten met het laten maken van röntgenfoto's van m'n pijnlijke plek op m'n schouder. De pijn is namelijk aanmerkelijk afgenomen. Dat was een van de voorwaarden om er van af te zien of om het nog even uit te stellen. Dat laatste leek mij het verstandigst. De pijn is wel afgenomen, maar nog niet helemaal verdwenen. En juist daarom blijft de mogelijkheid aanwezig dat er tóch een kahlerhaard zit!
Bij nader inzien heeft het ook niet zoveel zin om nu foto's te laten maken.

Begin 2010 had ik (ook) een kahlerhaard op een rib. Toen zijn er in het beginstadium ook foto's van die haard gemaakt en was er vervolgens niets op te zien: "Niets aan de hand hoor. 't Ziet er allemaal piekfijn uit", was de vrolijke conclusie van m'n contactpersoon toen.
Dus wel! Want enkele weken later werd een verdikking op die plek zichtbaar en bleek er dus tóch een kahlerhaard te zitten.
Ik wacht dus nog maar even, maar het blijf natuurlijk spannend!

Wordt vervolgd.

En om die pijnlijke plek even te vergeten, hebben we vandaag (2/11) heerlijk genoten van de mooie herfstkleuren op de Lochemse Berg.

Onderdeel van de 'Lochemsebergwandelroute'. Mooi !!

                      

Bloeduitslag en te vroeg

   
Bloeduitslag:
Mede op advies van m'n blogmaatje Sander heb ik in verband met m'n vermoeden van een kahlerhaard toch al vandaag contact gezocht met m'n contactpersoon op het ziekenhuis. Sander, bedankt voor je duwtje :)  "Als het inderdaad een kahlerhaard is, kun je er beter zo vroeg mogelijk bij zijn",  was zijn welgemeende advies.
En omdat ik woensdag jl. buisjes met bloed heb achtergelaten, is daar misschien al iets in te zien.
Sneller dan ik had verwacht waren alle bloeduitslagen al bekend. En wederom was die uitslag goed. M'n M-proteïne staat nog steeds op 1 en het totaal aan eiwitten was ook normaal. De uitslagen duiden dus niet op een of andere enge activiteit.
Maar, het menselijk lichaam zit raar in elkaar. Ondanks die situatie kan er toch wel iets broeien of groeien. We hebben besloten om tot dinsdag te wachten. Is de pijnlijke plek op m'n schouderblad dan nog niet weg of aanmerkelijk afgenomen, dan gaan we actie ondernemen in de vorm van röntgenfoto's.
Dinsdag??? Waarom niet maandag of woensdag?
Dinsdag heb ik een vrije dag, vandaar :)

Te vroeg:
Het is herfst. Om dat te constateren hoef je bij ons niet op de kalender te kijken. Aan het begin van dit seizoen beginnen de bladeren van de boom op de hoek van onze straat, een Acacia BladerenGigantica , gestaag naar beneden te vallen. Het is een mooie boom en staat prachtig daar op die hoek. Alleen die kleine blaadjes......Tjonge, wat een enorme productie van één zo'n boom.
Ik heb al eerder geblogd over vallende bladeren. Dat was over onze Magnolia'struik'. Die boom kon er ook wat van. Die hebben we o.a. daarom in februari jl. gepromoveerd tot brandhout. Dus dat scheelt deze herfst minimaal 50% veegwerk. Nu heb ik dus alleen nog die Acacia.
Nu ben ik van het kennelijk uitstervende type mens die z'n straatje voor z'n huis graag aan kant heeft. Dus elke herfst pak ik elke week à twee weken de bezem om de boel bij elkaar te vegen.
De laatste jaren valt het me zwaarder om in die frequentie te vegen. Daarbij heeft mijn straatje een behoorlijke omvang. Wij wonen namelijk op een hoek bij een kruising van twee straten. Daardoor heb ik twee keer zoveel veegwerk dan m'n buren :(:(

Om het wat rustiger aan te doen besloot ik om de veegcyclus te wijzigen. Daarbij leek het mij slimmer om te wachten tot de meeste bladeren waren gevallen om dan de boel grotendeels in één keer bij elkaar te vegen. Daarbij was het niet ondenkbaar dat de gemeentelijke bladruimers van de gemeente langs zouden komen en dan is het bladprobleem natuurlijk helemaal mooi opgelost. Slimmeriken doen dat natuurlijk altijd al, maar ik kan mij bij de aanblik van al die bladeren nu eenmaal moeilijk beheersen. Ik heb kennelijk een veegtik.
Maar dit jaar wist ik mij behoorlijk in toom te houden en besloot ik om pas vorige week vrijdag (21/10) de inmiddels grote berg bladeren weg te werken. Na 4 uren veegwerk had ik het klusje geklaard!
Nee, de mannetjes van de gemeente waren nog niet geweest! 'k Zag ze wel enkele keren langsrijden, maar stoppen en vegen was er niet bij. Ze zaten kennelijk op mij te wachten.....

Wat schetst mijn verbazing.! Vandaag stopte de bladwagen van de gemeente wel! Twee oranjehesjes stapten uit en...................begonnen ons straatje te vegen!
Potverdorie, was ik toch nog een week te vroeg!
Volgend jaar ga ik m'n veegschema opnieuw aanpassen!

Jacob heeft beloofd dat'ie volgend jaar een week eerder komt!
 

Schouderblad

          
En het leven kabbelt voort. Dit klinkt saai, maar is het zeker niet.! Er gebeurt namelijk van alles. Zowel in positieve als in min of meer negatieve zin. Thuis, met onze jongens, binnen onze (sociale) omgeving, op m'n werk en.....in Europa. Allemaal zaken die de Ten Voordetjes in meer en mindere mate behoorlijk bezig houden. We vervelen ons geen minuut. Ik denk dat het bij u niet anders is. Misschien is de bovengenoemde volgorde bij u anders of zitten er andere zaken bij. Maar het zal ongetwijfeld herkenbaar zijn.
Maar, wij voelen ons gelukkig uitstekend en daardoor kunnen wij ons binnen deze 'hectiek van de dag' goed handhaven.

En zo is het deze maand alweer een jaar geleden dat ik m'n 2e autologe stamceltherapie heb ondergaan. Ik schrijf hier 'alwéér', maar ik kan beter zeggen 'slechts' een jaar. Want ik wil vanzelfsprekend nog vele jaren verder.
Afgaand op hoe ik mij het afgelopen jaar heb gevoeld en nog steeds voel, gaat het uitstekend en gaan die jaren zeker lukken. De laatste bloeduitslagen kwamen daarmee ook overeen. Maar toch maak ik mij enigszins zorgen.

De laatste weken voel ik een pijnlijke plek in de omgeving van m'n rechterschouderblad. 't Is maar een klein plekje, maar als ik er op druk veroorzaakt dat grote pijn. Tijdens sommige bewegingen met m'n rechterarm voel ik ongeveer dezelfde stekende pijn. Niet fijn. Ik houd namelijk helemaal niet van pijn!
Onder non-kahleromstandigheden denk je hierbij aan een of andere onschuldige ontsteking of een spierpijntje. Maar ja, ik heb kahler. En dan kan het zomaar een kahlerhaard zijn.
Sinds deze week heb ik de indruk dat het euvel iets afneemt en hoop ik natuurlijk dat het geen kahlerhaard is. Ik wacht nog even de uitslag van m'n gisteren (26/10) ondergane bloedonderzoek af. Misschien geeft die aanleiding om die plek nader te laten onderzoeken. Volgende week weet ik daarover meer.
En als de pijnlijke plek niet binnen redelijke termijn verdwijnt............dan is het ook duidelijk!
    
   

Wordfeud

                     
Nou Ten Voorde Dat werd toch ook wel weer hoog tijd met die blog. Tjonge zeg. D'r zit ruim 16 dagen tussen. Dat zijn we niet gewend. Hoe zit dat?!
Ja sorry. Wordfeud is de schuldige!
Word wat?? WORD-FEUD!..Scrabble op je smartphone. Dé apps-hit van dit moment. Het woordje 'Word' kan ik nog wel snappen. Maar 'feud'.......??
Wikipedia geeft aan dat het 'onenigheid' betekent. Nou, dat herken ik niet tijdens zo'n spelletje. Het gedraagt zich nogal sympathiek zo'n wordfeud spelletje. Ze hadden het beter 'Wordbattle' kunnen noemen. Dat komt dichter in de buurt van het feitelijke spelletje.
 
Maar, het maakt ook niet uit welke naam het draagt. Het is een leuk, maar erg verslavend spelletje. Sinds kort heb ik het, net als de meeste smartphone-bezitters, op m'n Iphone staan. En ik doe het met 7 tegelijk.
5 bekende- en 2 onbekende feudcontacten(leuk feud-woord trouwens). Die 2 onbekenden kwam ik tegen in de dark-room van de digitale feudwereld :) Van de een heb ik gewonnen en van de ander ....verloren verdorie :(
Mijn eerste Wordfeud-woord typte ik bij een vrouwelijke tegenspeler: 'SLET' maakte ik. Zie links op de foto. Een leuke binnenkomer. Ten Voorde doet ook mee :):) Het leverde slechts 6 punten op. Geen wonder dat ik die partij uiteindelijk heb verloren. Als je met scheldwoorden begint, zijn je winstkansen kennelijk gering. En terecht natuurlijk!

En wat is nu eigenlijk het werkwoord voor Wordfeud? Wordfeuden of Feuden?  Ik denk het eerste, anders krijg je alleen maar spraakverwarringen.
Stel je voor dat ik tegen Marlies zeg: "Nou Marlies, ik heb gisteravond een heerlijk potje ge-feud met Marianne. Tjonge, die kan het ook goed zeg! "
Nou, dat klinkt als porno! Volgens mij verlangt Marlies dan toch wel even nadere uitleg......
Laten we het dan toch maar 'word-feuden' noemen.

Maar gelukkig, Marlies feud zelf ook! En Jasper :):) Bij ons dus drie verslaafde wordfeuders.
Dus, als je een smartphone- of tabletbezitter bent, dan is dit spel een echte aanrader.
Nee helaas. Op de pc doet'ie het (nog) niet.
Hé, ik hoor m'n telefoon weer gaan. Ik moet even weer wordfeuden.
      

Uitslag en Dazenval

                   
Uitslag:
Natuurlijk begin ik met het belangrijkste en dat is de uitslag van de M-proteïnen. Ik hoefde namelijk niet, zoals ik in m'n vorige blog schreef, tot maandag a.s  (3/10) te wachten. Gisteren bleek het al bekend te zijn. En ook deze keer was de uitslag uitsteekbaar: 1, einz, one, uno! Het M-proteïne staat nu dus al enkele maanden op 1. Dat is perfect. In mijn situatie kan het eigenlijk niet beter. Oké, een volledige remissie is de ultieme wens van elke kahlerpatiënt, maar dat zal ik waarschijnlijk nooit halen. Maar dit is ook prima. Hopelijk kan ik dit nog een poosje volhouden.

Dazenval:
Een wat?? Een dazenval?? Ik ken wel een muizenval, knieval, haaruitval en een waterval, maar van een dazenval had ik nog niet gehoord.
Laat dat nou het apparaat zijn waarover ik het in m'n vorige blog had. Een val voor dazen dus.

Wat een mug voor de mens is, is de daas voor paarden. Dazen, ook wel paardenvliegen genoemd, zijn vervelende steekvliegen. De daas heeft bloed nodig om zich te kunnen voortplanten. En paardenbloed vinden die beesten kennelijk erg lekker. Alleen vrouwtjes-dazen steken. Net als bij muggen. Door het paardenbloed, waar die vrouwtjesdazen zich mee voeden,  krijgen ze voldoende energie om eieren te leggen.
Maar die dazen zijn nogal opdringerige types. Vooral in deze tijd (september/oktober) zijn die stekende vampieren actief. Regelmatig wordt een paard door een zwerm van dazen belaagd. Die worden er soms helemaal daas...eeeh gek van. Wegrennen heeft geen zin, want een daas kan tot 25km/u vliegen en is bijzonder wendbaar. Daarbij kan een paard zich alleen met z'n staart tegen dazen verdedigen. Maar dat bestrijkt niet z'n hele lichaam, als'ie al een staart heeft! En daarbij heeft een paard ook niet de beschikking over een elektrieke dazenmepper.

Maar waar paarden wel over kunnen beschikken is een dazenval. Een bijzonder slimme oplossing tegen dazen. Dit apparaat werkt als volgt:
De door de wind bewegende zwarte (skippy)bol bootst de wiegende kont van een paard na. Een daas heet niet voor niets 'daas ', want dat stomme beest ziet die bol aan voor een paardenkont. Zij vliegt naar de bol en prikt er, op zoek naar een lekker slokje paardenbloed, meteen in. Onmiddellijk heeft de daas in de gaten dat zij is gefopt en vliegt weer weg, op zoek naar een echte paardenkont  Maar dan komt de grote vervolgtruc!

Een daas kan uitsluitend opwaarts wegvliegen. Geen idee waarom dat zo is. Het beest kan nu eenmaal niet anders. Zij vliegt dus omhoog en belandt dan in de witte puntmuts-truc. De daas vliegt verder omhoog en komt uiteindelijk boven in die muts uit. Het letterlijke eindpunt voor de daas. Naar beneden kan zij niet en verder omhoog ook niet.
Maar, zij is gelukkig niet alleen. Ze kan nog ongeveer 1 dag gezellig keuvelen met soortgenoten om vervolgens tengevolge van voedselgebrek met zes pootjes in de lucht naar de dazenhemel te gaan.
Haar begrafenis was bij het ontwerp van de val al geregeld, want in de punt van die muts zit een speciaal opvangbakje voor dazenlijkjes.

Dus, als u zo'n dazenval ziet, dan lopen er ook paarden in de buurt.
Het mysterie is nu dus opgelost. Hopelijk kunt u weer rustig slapen :)