Vakantieblog: dag 9

Vandaag begon met lichte regen, maar dat veranderde in tegenstelling tot de rest van het land snel. De zon brak langzaam door en die is de rest van de dag niet meer weggeweest. Gisteren hadden we een vermoeiende dag gehad (strandwandelingetje gemaakt), dus vandaag besloten we een rustdag te houden. Tenslotte was het zondag, dus dat kwam mooi uit.

Omstreeks 12.30 uur genoten we samen van een brunch onder de luifel en deed Jasper vervolgens de afwas. Dat kwam hem alweer slecht uit . Tja, dat kan gebeuren als je er zelf voor kiest om elke dag de ontbijt-/brunchafwas te doen. Mark en z'n vriendin doen elke dag de avondafwas. En wie doen de overige klussen?!...........Juuuuuist!

Als u kinderen in deze leeftijd hebt of heeft gehad weet u hoe het veelal werkt. Na het ontbijt zijn the kids goed wakker. Het buikje is vol en dan willen ze meteen actie. Nee, geen actie in de vorm van klusjes, maar met vrienden chillen of iets anders leuks. Nee, zeker geen afwassen.
"Oh, gatsie. De afwas moet ook nog". Horen we Jasper dan zuchten.
We hebben Jasper al een paar keer een ontwijkpoging horen roepen: "Mam? Kun jij voor één..".
"NEE!. Ik doe de afwas niet", interrumpeert Marlies voordat hij zijn zin kan afmaken.
Want Marlies weet al precies wat hij wil vragen. Of Marlies voor deze ene keer de afwas wil doen, want hij moet zo nodig dit of dat. Of hij heeft over vijf minuten al een afspraak, enz.
Daar trappen wij niet meer zo gemakkelijk in.
"Ik mag het toch wel vragen?", verontschuldigt Jasper zich dan.
"Tuurlijk jongen. Je mag alles vragen. Dat heb je bij deze gedaan. Succes verder met de afwas":)

Hij kan het goed hoor..........dat afwassen.

Geen afwas, dus tijd genoeg voor een spannend boek

Vakantieblog: dag 8

De tijd gaat ook in de vakantie snel. De eerste week zit er alweer op.
Het was wel even wennen op zo'n giga camping met al die ogenschijnlijk aaneengesloten activiteiten met de daarbij horende geluiden. We hebben natuurlijk wel vaker op een grote camping gestaan, maar dan zochten we een plek in de luwte van zowel de zon als mogelijke herrie. Op deze camping was dat niet mogelijk. Alle beschikbare zgn. toeristenplaatsen waren rond de recreatieruimten en -velden gesitueerd. Wel mooie ruime plaatsen voorzien van alle comfort.
Maar, inmidels zijn we er aardig aan gewend en bevalt het ons prima.
Jasper, Mark en z'n viendin hebben aansluiting gevonden bij een groep leeftijdgenoten en voelen zich al helemaal thuis. We gaan in zowel het weer als het vermaak nog een mooie week tegemoet.

En natuurlijk weer heerlijk gewandeld langs de vloedlijn op het strand. Kopje cappuccino (deze keer met schuim) bij een strandtent. Helemaal top :)

Lekker slenteren langs de vloedlijn

Vakantieblog: dag 7

Is het niet de harde wind die ons uit onze slaap houdt, dan is het wel wat anders. Wat dat betreft hebben we het op deze camping wel getroffen zeg! :(
Vannacht was het kennelijk de beurt aan een onophoudelijk huilend kind. Tjonge, wat kon dat jochie schreeuwen zeg. Er kwam geen eind aan. Opeens was het afgelopen en verkeerden we in de veronderstelling dat het kind eindelijk in slaap was gevallen. Maar niets bleek minder waar en begon het blèren opnieuw.
Ach, we hadden zowel met het kind als met de ouders te doen. Het kind kon er waarschijnlijk niets aan doen en de ouders wisten hoogstwaarschijnlijk ook niet wat ze er mee aan moesten. Wij weten hoe hopeloos zo'n situatie kan zijn. We hebben het met onze jongens ook allemaal meegemaakt.

Maar uiteindelijk was het stil en konden we eindelijk gaan slapen..............dachten wij.
Na ongeveer een uur kwamen Mark en Jasper terug van hun stapavontuur. Wij hoorden hen niet arriveren want we lagen eindelijk heerlijk te slapen. Opeens werd met veel kabaal de deur van de caravan geopend en stond Jasper binnen. "Sorry, 'k kan echt niet ophouden".
Potverdorie! Hebben we al jaren de huilperiode achter de rug, krijgen we dit!!
We hebben vandaag de afspraken over het toiletgebruik aangescherpt en doen straks opnieuw een poging tot een ongestoorde nachtrust.

Verder was het een prima dag hoor! Weer heerlijk gefietst.

Vakantieblog: dag 6

Gisteravond begon het zomaar opeens. De wind stak behoorlijk snel op en nam gestaag in kracht toe. Uiteindelijk zaten er rukwinden bij die onze caravan zelfs deed schudden. En dat bleef dus de hele nacht en dag doorgaan. Het schuim waaide vanmiddag zelfs van m'n cappucino. Het vloog rakelings langs Marlies. Bleef er verdorie gewoon cafè au lait over. Het is nu 19.30 uur en nu pas begint de wind af te nemen.
Hierdoor hebben wij dus slecht geslapen.
Sinds vorig jaar hebben wij zo'n knikarmluifel aan de caravan. I-DE-AAL zo'n ding. Maar bij harde (ruk)winden maakt het apparaat behoorlijke herrie. Een geknap en gekraak van jewelste. Het leek behoorlijk heftig, waardoor ik vannacht regelmatig ging kijken of de luifel er nog wel aan zat. Kennelijk horen die onheilspellende geluiden er allemaal bij, want de luifel gaf verder geen krimp en zit er nog ongewijzigd goed aan. Niks aan de hand dus :) 't Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat :)

Zo, nu eerst een Bavaria ........of zoiets.

Vakantieblog: dag 5

Dit keer een extra korte blog, want ik kom er zojuist achter dat er een live uitzending op tv is van FC-Twente tegen Lissabon.
Ik kijk met één oog naar de tv en zie dat Twente in de eerste minuut al bijna een goal maakt. Dat belooft dus een mooie wedstrijd te worden.

Verder niet zoveel opmerkelijks gedaan vandaag. Echt vakantie dus :)
Nog wel even een stuk hout uit m'n voet laten peuteren door de EHBO-er van dienst van onze camping. Deze EHBO-er was kennelijk met vlag en wimpel voor z'n EHBO-examen geslaagd, want hij deed het erg voorzichtig en zonder pijn te veroorzaken. Pleister erop en klaar was Kees.....of Piet...... geen idee hoe hij heet.
Het bleek een splinter van ruim 5 á 6 mm. Waarschijnlijk een cadeautje van een strandwandeling. 't Ding was er net op tijd uit, want het geheel begon al te ontsteken.

Perez maakt uit een vrije trap bijna een goal. Bijna......nog steeds 0-0 dus. 'k Ga gauw verder kijken.

Vakantieblog: dag 4

Vandaag was het tijd voor actie. Na een bewolkte morgen brak tegen de middag de zon langzaam door en beloofde Grieta Spannenburg via radio 2 dat het voor de rest van de dag droog zou blijven.

We pakten onze fietsen en hebben een prachtige route via de zgn. knooppunten naar Burgh-Haamstede gefietst. Ondanks de tegenwind was het goed te doen. Hoewel......in dit deel van de route moesten we wel even de Mont Ventoux van Schouwen-Duiveland nemen. Een steile duin met een hellingspercentage van 10% ! Het was dus gedeeltelijk ook een wandeltocht :)
En naderhand had ik een rooie kop van jewelste........... zonnebrandcrème vergeten :(
Gelukkig bleek de schade mee te vallen.

Bij een percentage van 10% stap je graag af!

Vakantieblog: dag 3

Gisteren prees ik het weer nog, maar vandaag werden we toch weer getrakteerd op het voor ons vertrouwde beeld van regen en kou. Dat was volgens mij niet conform de weers-voorspellingen.

Vandaag begon het toch al niet zo best.

Denk ik op vakantie te zijn en dus te kunnen uitslapen, staat rond 07.00 uur opeens Jasper aan ons bed.

"Paps. Een meeuw heeft de vuilniszak geplunderd. Alles ligt eruit en dat beest maakt zo'n herrie dat ik er niet van kan slapen!!"

"Ja, mooi is dat zeg!. Ik kan nu van jou niet slapen", antwoordde ik enigszins geagiteerd.

"Ja, daar kan ik ook niets aan doen hoor. Ruim jij het even op, ga ik weer even verder slapen.....", was het ludieke antwoord van Jasper en hup, weg was'ie weer.

Potverdorie, stond ik om 07.00 uur vuilnis te scheppen in plaats van lekker uit te slapen.

Tja, ik had het kunnen weten. Meeuwen zijn leuke beesten, maar iets minder als ze het op je vuilniszak hebben gemunt :(

Vakantieblog: dag 2

Zondag 26 juli 2009:
Vandaag is het onze 2e vakantiedag. Het is wel even wennen. Niet aan de vakantie op zich, maar aan het weer. Het is namelijk comfortabel warm en zonnig. Dat zijn twee elementen die wij doorgaans op onze vakanties missen. Toch wel aangenaam moet ik zeggen.

U denkt nu misschien: vakantie en toch een blog? Heeft die ten Voorde een computer in z'n caravan?

Inderdaad! Ik heb deze keer de laptop van Mark even geleend. Nee, niet voor m'n werk. Dat kan wel drie weken wachten. Maar voor buienradar :) en om een vakantieblog te kunnen bijhouden. Ik heb namelijk het voornemen.. om elke dag een stukkie over onze vakantie te schrijven. Leuke anekdotes en situaties die ik/wij zoal tijdens onze vakantie meemaken. Dat lijkt mij dus leuk en tijdens je vakantie moet je juist dingen doen die je leuk vindt!

Gisteren, zaterdag 25 juli 2009, arriveerden we op onze giga-camping in Zeeland. Het is een qua faciliteiten goed verzorgde camping. Grote plaatsen die voorzien zijn van alle comfort. De 2 in 1 tent voor onze jongens en de viendin van Mark, waar ik enkele blogs terug al over schreef, past er ruim op. Het valt kennelijk niet op dat het stiekum twee tenten zijn, want de campingpolitie hebben we nog niet op bezoek gehad.

Voor rustzoekers is deze camping in ernstige mate ongeschikt! Bijna elk uur van de dag activiteiten die worden ondersteund met muziek en andere herrie. Daarnaast zijn er veel campinggasten die hun stereo-installatie kennelijk niet kunnen missen en dus van huis meenemen. Dat resulteerde erin dat wij meteen al ruimschoots kennis konden maken met de favoriete muziek van onze nachbar. Een jong gezin met een duits paspoort en kennelijk grote fans van K3 (voor hun kleine Heidi und Heinz) en Schlagers voor zichzelf. De meegenomen stereo stond gisteravond zo luid dat het zelfs voor die Kampfpolizei te gortig was. " Of sie die muziek etwas minder laut machen können", sprak der kampfpolizist die Deutsche leute zu. Hè, hè, endlich ruhe.
Vanmorgen deden onze duits sprekende campingasten nog een poging, maar toen heb ik in m'n beste duits hierover ook maar even een aufmerkung gemacht.
Campinggeluiden van welke aard ook, zijn natuurlijk geen probleem. Maar die hinderlijke herrie van radio's en tv's (van de buren) vinden wij vreselijk!

Uit pure frustratie renden ze meteen naar het strand om een enorm diepe kuil te graven.

Verder wel aardige mensen hoor. We delen samen de waterkraan :)

3

Sinds mijn stamceltherapie (SCT) in december 2006 verkeerde ik in de euforie van het constante getal. Het getal 2 om precies te zijn. Dit getal vormde vanaf die SCT een belangrijk ijkpunt in m'n leven. Het betekende dus veel voor mij. Elke twee maanden hoorde ik met enige geruststelling het getal weer noemen. Het getal gaf mij hoop voor de toekomst en elke twee maanden meer vertrouwen in m'n lichaam. Ik was ontzettend blij met dit getal, maar toch vond ik het getal '2' niet perfect. 1 vond ik eigenlijk beter en 0 was het ultieme doel waar ik over droomde.

Ik ben niet de enige die op deze manier met getallen bezig is. Dat doen alle kahlerpatiënten!

Vanaf het moment dat de ziekte kahler wordt vastgesteld, beheersen de getallen je leven. Vooral het getal dat de hoeveelheid M-proteïne aangeeft is van belang. Juist dat moet, in tegenstelling tot die van de overige bloedwaarden, zo laag mogelijk zijn. Liefst nul. Maar dat lukt helaas niet vaak.

Nul wil zeggen: geen meetbare M-proteïne in je bloed en/of urine. Dan is mr. kalher niet meer actief of zelfs verdwenen. Dat is dus het ultieme doel waar elke kahlerpatiënt naarstig naar streeft. Slechts enkele weten dat doel te bereiken en nog minder dat ook zo te houden.

Mij is het tot heden niet gelukt. Lange tijd zat ik op het getal 2, maar vrijdag (17/7) bleek het te zijn gestegen naar 3...... Mijn euforie werd ruw verstoord! :(

Wat betekent dit nu?

Nog niets. Indien het op 3 blijft, is er (nog) niets aan de hand. M'n behandelend internist zal dan nog geen actie ondernemen en het geheel nog even aanzien.
Wanneer dit echter het begin is van een gestage stijging, wordt de situatie anders. Dan zal er worden ingegerepen indien het ergens tussen de 5 en 10 is gestegen. Ik zal dan weer medicijnen moeten gebruiken die mr. kahler zal proberen terug te dringen.
Allemaal nog niet zo erg, mits die medicijnen goed hun werk doen en de bijwerkingen beperkt blijven.

Maar zover is het nu nog niet. Eerst maar even afwachten hoe het zich ontwikkelt. Na het eerstvolgende bloedonderzoek in september weet ik meer................en u ook, want dan zal ik daarover weer een blog schrijven.

En nu eerst met Marlies en onze jongens op vakantie. Heerlijk :)

Slakken

Het regent alweer enkele dagen behoorlijk. De vakantie is in Noord-Nederland vrijdag jl. (4/7) van start gegaan en ik vermoed dan ook dat veel vakantievierende Gröningers, Drenten en Tukkers reikhalzend uitkijken naar wat meer zon.
Toch heeft dit weer ook weer z'n voordelen. Alles wat nu valt, valt tenminste niet na 25/7. Want dan gaan de ten Voordetjes met ons buitenverblijf oftewel de caravan naar Zeeland. Ik moet trouwens nog zien of het weer dan beter is, want wij zijn langdurig geabonneerd op regen, veel wind en onweer tijdens onze vakanties. We zullen het zien :)

Verder is regen natuurlijk onontbeerlijk voor een bloeiende tuin. Ja, zo leert u nog eens wat :)
En nu wij een hovenier in ons gezin hebben, staat onze tuin er altijd piekfijn bij. Maar spelbrekers liggen ook in de tuin constant op de loer. In ons geval was dat een leger slakken. Onze tuin is kennelijk een waar Walhalla voor die glibberige beesten. Ik zie ze nagenoeg alleen als het heeft geregend en ik over het tuinpad loop. Krak!, weer een slak geplet en vast tussen de ribbels van m'n schoen. En die smurrie is nog lastig te verwijderen ook! Getver.
Verder is hun talloze aanwezigheid ook te zien aan de bladeren van onze hosta's.
Een en al gaten (zie foto rechtsonder) Afgelopen week was ik het zat met die hosta-killers en zag ik na een fikse regenbui kans om een behoorlijk aantal slakken van de tuinmuur te plukken. Bij droog weer zie je ze niet, maar na een regenbui gaan ze allemaal op onze tuinmuur zitten.
Normaal gesproken respecteer ik elk leven, uitgezonderd vliegen en muggen. Dus ook die van slakken. Slakken in de tuin vond ik eigenlijk nooit een probleem. Ach, een paar slakken in de tuin. Who cares.
Maar nu begon het dus behoorlijk overbevolkt te raken en dat ging ten koste van onze mooie hosta's. Er zijn natuurlijk grenzen! OOK VOOR SLAKKEN!!

Binnen vijf minuten was de emmer al behoorlijk gevuld. Tijdens het vullen zag ik dat ze meteen actie ondernamen om er weer uit te kruipen. Ik besloot er water bij te doen om ontsnapping te voorkomen. Dat hielp :) Ze stelden het water kennelijk bijzonder op prijs, want ze staakten hun pogingen om uit de emmer te kruipen.
Na een kwartier had ik alle zichtbare slakken verzameld en was de emmer tot de helft gevuld. Er zaten grote jongens tussen die ik bijna met twee handen moest oppakken. Tjonge, die jongens kunnen nog behoorlijk groot worden zeg!...... Zeker als je veel hosta's in de tuin hebt.

Maar wat nu?! Levend in de groenbak vind ik dieronvriendelijk en niet handig. Daar kruipen ze natuurlijk zo weer uit en heb ik ze binnen de korste keren weer op mijn hosta's zitten. Dat was dus geen optie. Bij m'n buren in de tuin leek mij ook niet zo'n goed idee. Met hen heb ik een bijzonder goede relatie en daarbij respecteren die slakken de perceelgrens met mijn buren niet. Daarnaast hebben mijn buren geen hosta's in de tuin en juist slakken vinden die planten een ware delicatesse. Binnen 24 uren zijn alle slakken weer terug.

POTVERDORIE!! Nu ik dit typ kom ik er pas achter waarom m'n buren in het geheel geen last hebben van slakken. DIE ZITTEN ALLEMAAL IN ONZE TUIN VANWEGE DE HOSTA'S!!!

Maar dat nu even terzijde. Ik moest iets met die beesten.
Slakken en zout, dat gaat slecht samen. Ook niet diervriendelijk, maar wel effectief.
Dus, hupsakee. De zoutpot erbij. Even roeren en vervolgens de hele handel even de tijd geven om in het zoute water rond te dobberen. Marineren zal ik maar zeggen. Morgen zien we wel verder.

De volgende dag hoorde ik Mark roepen: "Paps, de slakken zijn uit de emmer gekropen!"
"WAT ZEG JE??! SLAKKEN UIT DE EMMER? DAT KAN NIET", was mijn verbaasde reactie.
En ja hoor. Verschillende escargo's waren uit de emmer gekropen en gleden in de buurt ervan rond. Ze lijken zo kwetsbaar, maar er zitten taaie rakkers tussen!
Tweederde gaf kennelijk de voorkeur aan een zoutarm dieet en was overleden, maar ruim 1/3 had kans gezien om ongezouten de emmer te verlaten.
Ik ben nu eenmaal niet zo'n sentimenteel type en daarbij, als ik A zeg zeg ik ook B. Dus ook deze survivers moesten er na een extra dosis zout aan geloven.

Vandaag 9/7 heeft het ook weer veel geregend. Ik zag een nieuwe generatie slakken alweer over de tuinmuur kruipen. Het waren er duidelijk minder.

Ach, een paar slakken. Who cares :)

Hete dagen

Het waren en zijn nog steeds hete dagen. Niet alleen vanwege de hoge en benauwde temperatuur klotst het zweet in onze oksels. Nee, het is nu de tijd dat de 'schattebouten' van veel ouders en verzorgers wel of niet overgaan of net wél of toch niet zijn geslaagd voor een 'her'. Spannende tijden dus. Ook voor onze Jasper!

Jasper mag dankzij het nodige kunst en vliegwerk volgend schooljaar beginnen in het examenjaar Havo. Pfffff, het is hem uiteindelijk gegund. Ik schrijf met opzet niet 'gelukt', want die prestatie is vooral te danken aan zijn mentor en enkele Jasper goedgezinde leraren. Gelukkig vinden verschillende leraren hem ook een toffe peer en gunden ze hem op de valreep een paar herkansingen, anders was het mogelijk anders gelopen.

Maar, dat is nu al enkele uren verleden tijd en zijn wij bijzonder blij voor hem (en ons zelf) dat hij verder kan met z'n havo.

Wij zijn er dus helemaal aan toe, aan vakantie! :)

Hoewel, werken leidt ons ook af van alle sores en daarnaast vinden wij het heerlijk om na gedane arbeid lekker op onze longchairs van de avondzon en de meer dragelijke buitentemparatuur te genieten... Ja,wie niet? !

Relaxt luisteren naar tegen elkaar fluitende merels en een rustgevend vioolconcert zachtjes op de achtergrond. Fris wit wijntje erbij. Helemaal goed.

Lekker ontspannen kunnen wij gelukkig ook thuis

Missie mislukt en toch ook weer geslaagd

Het begon zo veelbelovend. Heerlijk zonnig en vanwege de geringe (tegen)wind uitstekend fietsweer. Het lukte ons (m'n fietsmaat Han en ik) om zaterdag 13/6 klokslag 09.00 uur richting Arnhem te vertrekken. We begonnen met de LF4 om vervolgens in Arnhem met de LF3 te starten. De LF4 is een echte aanrader. Je fietst nagenoeg uitsluitend over de vele idyllische fietspaden door het Twentsche landschap. Vanwege de vele soorten, uit volle borst fluitende, (zang)vogels leek soms alsof we in een grote voiliére fietsten.

Ondanks de constant stralende zon was het niet te warm. Precies goed zelfs. Daardoor hadden we niet in de gaten dat we gaandeweg behoorlijk aan het verbranden waren. Toen we na 121,6 km!! (ja, u leest het goed!) in Arnhem arriveerden hadden we allebei een behoorlijk rooie kop en dito gekleurde onderarmen. Gelukkig bleek de 'schade' mee te vallen. Een lekkere douche en wat verzachtende bodymilk deed wonderen.

Onderweg werden we nog getrakteerd op onvervalste Twentse humor! We haalden op het Buursezand bij Haaksbergen (zie foto hier rechtsonder) een groepje joggers in. Tijdens het passeren riep één van die joggers: "Kom op jong's. Een tandje d'r bie, anders schiet het niet op". Ik reageerde hierop door te roepen: "Nou, we doen het rustig aan, want we moeten nog helemaal naar Maastricht". Hierop reageerde die jogger adrem met: "Goa dan met de trein, want dan he'j nog wat aan de rest van de dag! ". Prachtige humor vinden we dat.

Deze fietsdag verliep dus prima. Ook het logeeradres waar we uiteindelijk arriveerden leek meer dan goed. Het betrof een prachtig appartement pal in het centrum van Arnhem. Vanuit de woonkamer bood het een prachtig uitzicht over de Rijn. Dat was dus allemaal prachtig, maar 's-nachts was het duidelijk minder fraai. Een herrie van jewelste dankzij bezopen cafebezoekers die al lallend en schreeuwend onder ons openstaande slaapkamerraam liepen. Verschillende zinnig geweldscenario's flitsten toen door m'n hoofd. Maar uiteindelijk won de vermoeidheid het van m'n ergenissen en werd ik 's-morgens toch nog redelijk fit wakker.

De zondag begon redelijk. Het was bewolkt en gelukkig (nog) droog. Alle weer-onderdelen vind ik prima, behalve regen!! Regen en een fietsende ten Voorde houden niet van elkaar. Dat zijn zelfs uitgesproken tegenpolen!

Natuurlijk wisten we van het neerslagrisico, maar toch hoopten we dat het zou meevallen. Soms moet je een gokje wagen niet waar :) Nou, dit gokje liep helaas verkeerd af. Het begon met een eenzame drup, maar al snel volgden er meer van die natte spelbrekers. Zoveel zelfs dat wij snel op zoek gingen naar een comfortabele schuilplaats. Die vonden we bij een café in het dorpje Pannerden. Het bleek een gemoedelijk familiebedrijf waar de vrouwelijke helft van de directie zelfs onze natte kleren in de wasdroger deed en een heerlijke uitsmijter serveerde. Daar waren we inmiddels wel aan toe.

Daar zaten we dan. In ons ondergoed in een Gelders café een uitsmijter te knagen. Ja, Je maakt wat mee tijdens zo'n fietstocht :)

Toen na enige tijd haar man verscheen, begrepen we meteen haar aanbod van de droger :):) Die man had duidelijk al heel wat culinaire hoogtepunten uit eigen keuken op smaak getest zal ik maar zeggen.

Ze was er duidelijk aan toe om weer eens de contouren van echte kerels te zien............:)

Na twee uren wachten heeft Marlies ons uit ons lijden verlost en reden we in onze droge kleren en de fietsen op de fietsendrager weer terug naar het inmiddels weer droge Twenteland.

Missie mislukt, maar voor mij toch ook weer geslaagd! Want ik denk dat er maar weinig kahlerpatiënten zijn die 121,6 km op één dag kunnen fietsen........

M'n persoonlijke missie is geslaagd!

Maarrrrr.....in september doen we nog een poging. De data liggen al vast in onze agenda's :)

Van Enschede naar Maastricht.

Volgend weekeinde, zaterdag 13 juni om klokslag 09.00 uur, gaat het gebeuren. Dan ga ik samen met goede vriend Han de zgn. LF3-route naar Maastricht fietsen. We vertrekken vanuit ons woonadres in Enschede om via de LF4 naar Arnhem te fietsen. Vervolgens fietsen we in etappes naar Maastricht, waar wij worden opgepikt door Han's dochter Marije. In totaal 305 kilometertjes! Dat valt dus mee,.... maar we hebben wel besloten er 4 dagen over te doen. In 2001 hebben Han (foto rechtsonder) en ik (foto linksboven) ook al eens een LF-route gefietst. Dat was toen de LF 12 Maas- en Vestingroute oftewel de rivierenlandronde. Deze prachtige route loopt langs de Maas van Nijmegen naar Maassluis. We hebben toen veel moois gezien, leuke mensen ontmoet en vooral ook veel gelachen. We weten het nu al: dat gaat ons deze keer ook zeker weer lukken!

We overnachten bij adressen die zijn aangesloten bij 'Vrienden op de Fiets'. Dat zijn allemaal adressen van gewone mensen die tegen een geringe vergoeding één of meer slaapkamers (incl. ontbijt en lunchpakket) beschikbaar stellen voor fietsers en wandelaars.

Op die adressen wonen bijzonder aardige mensen van uiteenlopende aard. En juist dát vinden wij een onmisbaar element tijdens deze fietstochten. Zo hebben wij in 2001 overnacht in een gigantisch oud en zowel buiten als binnen nog geheel in authentieke stijl verkerend herenhuis met een enorme veranda en binnentuin in het centrum van Dordrecht, bij een tig keer per dag biddende en mediterende non en bij een alleenstaande vrouw die haar eenzaamheid doorbrak door fietsers en wandelaars te ontvangen. Stuk voor stuk interessante en leuke mensen. Prachtig!

En natuurlijk mooi dat ik dit ondanks mijn ziekte toch weer kan gaan doen. Ik voel me fit en zeker in staat om die ritjes naar Maastricht te volbrengen. Dubbel genieten dus! :)

Als vanouds, Closet en afzuigkap

Als vanouds:
'k Zal er meteen maar mee beginnen. De uitslag van het bloedonderzoek was weer als vanouds. Goed dus! Alle waarden waren in vergelijking met de vorige onderzoeken ongewijzigd. Dus ook de voor mij zeer belangrijke waarde van het M-proteïne was gelijk gebleven: 2 mg/ltr.bloed. Op naar de volgende uitslag :)

Closet en afzuigkap:

In het vorige blogje gaf ik het al aan. Wij zijn de afgelopen weken behoorlijk druk geweest. Het is voorjaar en dan worden wij altijd getroffen door het enigszins ouderwetse schoonmaak- en opruimvirus. In de winter bepalen we onze doelen en in het voorjaar pakken we het aan. Deze keer vonden wij dat de keuken en de douche aan de beurt waren. De klus is bijna geklaard en we zijn tevreden over het resultaat. Toch wel lekker hoor. Zo'n spic en span keuken en douche!

Nog wel pech gehad met het wandcloset. Het ding moest van de muur. Dat was een mooie gelegenheid om het even goed schoon te maken op plaatsen waar je anders niet bij kunt. Maar ja, hoe plaats je nu zo'n stuk keramiek stabiel op de grond zonder het te beschadigen. Aha! Ik zet'em in een zo'n grote zwarte speciebak. In de speciebak doe ik een sopje en dan kan de schoonmaak beginnen.
Natuurlijk paste het closet er niet helemaal in. Grrrr!! Het closet was net iets te groot en bleef steken tussen de bovenrand van die bak. Ook goed. Doe ik het zo.
En ja hoor! Ben ik net klaar met het intensieve werkje. Glijdt het geval toch nog verder in die speciebak.

De rand van die bak en het closet waren glad geworden van het sopje en dat hielp nu een handje om het closet verder in die bak te doen zakken. Maar nu wel zonder mijn schadebehoedende begeleiding..... Pats!!........Ineens had ik twee halve closetpotten.

Dus met recht: Potverdepotver! Zoiets gebeurt altijd ná het schoonmaken. Nooit ervoor!!

Afzuigkap:

Onze keuken is evenoud als onze zoon Mark. 18 jaar dus. Kort voor z'n geboorte hebben we de keuken laten plaatsen. De keuken ziet er nog prima uit,...vinden wij. De apparatuur is nog nooit vervangen en heeft (inmiddels had) dus dezelfde leeftijd. Nou, dat was de laatste jaren ook wel te horen.

Als we de afzuigkap aanzetten, dan leek het alsof er een F16 opsteeg. Die kap had 5 standen, maar we gebruikten uitsluitend de standen 1, 2 en 5! Bij de standen 3 en 4 veroorzaakte die kap een bepaalde trilling, waardoor een deel van de keuken ging meetrillen. Dat veroorzaakte weer zo'n herrie dat gezellig keuvelen tijdens het koken onmogelijk was. Noodzakelijke communicatie over het kookproces deden we dan ook altijd via het schrijven van briefjes of door elkaar aan te stoten en te wijzen naar de inmiddels aangebrande speklappen.

Dat apparaat was dus duidelijk aan vervanging toe. Evenals de oven. Die vertoonde soortgelijke mankementen en bakte de broodjes en de appeltaarten alleen nog maar aan de linkerzijde gaar en bruin.

Inmiddels zit het nieuwe spul erin en tjonge......wat een rust zeg! En nog wel op alle standen!

Druk,druk,druk

Het voordeel van het aankondigen van een blog is dat trouwe lezers weten wanneer er weer iets nieuws op m'n blog verschijnt.
Het nadeel is, dat ik er dan ook voor moet zorgen dat die nieuwe blog erop staat!
Het wel of niet lukken ervan, is nogal wisselend. Regelmatig lukt het, maar soms ook niet. Vandaag had ik kennelijk m'n dag niet. Ik ben de afgelopen weken/dagen nogal druk geweest en kon daardoor de rust niet vinden om een blog te schrijven. 'k Heb wel verschillende pogingen gedaan, maar diet zitten allemaal al weer in de digitale prullenmand. De zinnen liepen niet, bij nader inzien bleek het onderwerp toch niet geschikt, dan was het verhaal weer te langdradig en onsamenhangend, enz. Ik kreeg het dus niet goed op papier.
Tja, dan zit er niets anders op dan de nieuwe blog uit te stellen. In de eerste helft van volgende week doe ik nog een poging.

Dan weet ik ook de uitslag van m'n tweemaandelijkse bloedonderzoek. Nu ik sinds februari jl. geen medicatie meer gebruik die mr. kahler koest houdt, is dat voor mij een spannend moment.
Stel je voor dat die kahler weer actief is geworden. Wat dan?!
Ja, dan is van alles mogelijk: Nog even afwachten op de verdere ontwikkelingen tot en met het weer ondergaan van nieuwe kuren en alles wat daar tussen zit. Het is helemaal afhankelijk van de mate waarin kahler (eventueel) weer actief is geworden.
Maar zover is het nog niet. Eerst maar even de uitslag afwachten. Daarna zien we wel weer verder. Ik voel me in ieder geval onverminderd goed. Dat is zeker niet verkeerd! :)

Amsterdam

Natuurlijk wisten wij, de ten Voordetjes het al, maar na het afgelopen weekeinde werd dat nog eens nadrukkelijk bevestigd: wij zijn tukkers in hart en nieren.
Tukkers houden niet van teveel sores en drukte. Niet van 4-baanswegen en dan nóg files. Niet van menukaarten in verschillende talen behalve Nederlands, niet van alleen maar kunnen staan in trein en metro en al helemaal niet van een stad waar je alleen op de heenreis van je radio en TomTom kunt genieten. Daarna is de kans namelijk groot dat die apparaten zijn gejat :)
Tukkers vind je in Twente en in Twente is het nog mogelijk om te leven zoals het leven bedoeld is: rust en ruimte met natuur op redelijke loopafstand van ieder huis.
Amsterdam is voor een weekeinde zeker de moeite waard, maar daarna weer rap op 't hoes op an.

U begrijpt het inmiddels al. In verband met de viering van de 25e verjaardag van ons huwelijk zijn wij afgelopen weekeinde met ons allen naar Amsterdam geweest. En ondanks het bovenstaande was het toch een heerlijk weekeinde. We hebben genoten. We willen er zeker niet wonen, maar om die drukke massa een keertje te bekiek'n was het, zoals ik al opmerkte, zeker de moeite waard.
Zaterdagavond hebben we psychiatrisch ADHD-patiënt 'Bert' in Carré bezocht. Vooral Mark, Jasper en Naomi (vriendin van Mark) hebben enorm gelachen om die mafkees. Ik heb veel respect voor Bert Visscher en ben zelfs een beetje jaloers. Hij doet het toch maar om met ruim 1 1/2 uur klinkklare onzin zoveel geld te verdienen. Ik 'verkoop' ook al jaren onzin, maar de hoeveelheid geld valt tot heden erg tegen :)

Zondag was het tijd voor de yellow bikes. Met de fel gele fietsen van deze organisatie hebben wij onder begeleiding van gids Thijs een drie uren durende tour door Amsterdam gemaakt. Als je zoals ons Amsterdam hoofdzakelijk kent van de vele liquidaties op het NOS-journaal en de kranslegging op de Dam, is zo'n tour een aanrader. Thijs vertelde boeiend over de ontstaansgeschiedenis van A'dam en liet verschillende markante en prachtige locaties en gebouwen zien. Toen zagen wij 'live' dat Amsterdam een enorme schatkist aan cultureel erfgoed is. Prachtig!.....Alleen jammer dat die massa's mensen constant in de weg lopen :) :)

Kiekje op een bruggetje bij de Amstel met op de achtergrond Carré

Marlies vertrokken

Gisteren, zaterdag 2 mei, is het er toch van gekomen. Marlies is er met onze buurvrouw Erna vandoor gegaan. Begin januari waren er al tekenen in die richting en vanzelfsprekend hebben hebben wij er daarna uitgebreid over gesproken. Uiteindelijk werden de tekenen concrete voornemens met het feitelijke vertrek als resultaat. Tja, wat moet je daar nu van vinden.
Nou, ik vind het meer dan prima!
Allebei waren ze toe aan een weekeinde even lekker ontspannen. Niets moeten en alleen doen waar je zin in hebt. Daarvoor heb ik onze caravan op een prachtige plek op een goed verzorgde camping in het natuurgebied Springendal te Ootmarsum gezet. Daar houden ze het de komende dagen wel uit. (Op de foto het uitzicht vanaf de kampeerplek)

Begin dit jaar werd het idee geboren en beide dames reageerden enthousiast.
Vandaag, zondag 3/5, zijn ze in Ootmarsum op safari geweest en hebben ze vervolgens een bijdrage geleverd aan de omzet van een knus eetcafé. Morgen trekken ze de wandelschoenen aan om te kijken hoe mooi het Springendal is. Dat is echt Twente, dus prachtig!

En ik?
Ik heb mij gestort op het schilderen/opknappen van de keuken.......Óók leuk...

Als een kreeft en verkeerde spoor

Als een kreeft:
Het was afgelopen week heerlijk voorjaarsweer. Soms leek het alsof de zomer al was begonnen. De zon scheen nagenoeg de hele dag en de temperatuur haalde zomerse waarden. Heerlijk. Vandaar ook dat ik mijn blog een dag heb uitgesteld. Natuurlijk niet vanwege de zon, maar tengevolge van de bijverschijnselen van de zwoele voorjaarsavond. We hebben gisteren heerlijk van de zon genoten en daar hoort natuurlijk, zo aan het begin van de avond, een lekker fris en lichtfruitig glaasje rosé bij. Één glaasje, twee glaasjes..... Heerlijk spul :)
Tja, en dan kom ik er ineens achter dat ik nog een blog moet schrijven. En dat gaat dus niet samen, rosé en het schrijven van een blog. Althans, niet bij mij.

Jasper zag deze week ook dat het prachtig weer was en kwam op het idee om samen met vrienden lekker te gaan vissen. "Nou, prima jongen. Dat is alweer lang geleden. Ga maar'es lekker vissen", moedigde ik hem aan.
Vissen heeft Jasper niet gevangen, maar wel erg veel zonnestralen........Als een kreeft kwam'ie weer thuis! Tjonge zeg, wat was'ie rood.. Hij had ongeveer 5 uren met z'n blote body, zonder enige vorm van bescherming van zonnecrème, in de volle zon gezeten.
Eigen schuld, rode bult!
Maar gelukkig bood 'na het zonnetje-crème' enige verlichting. In tegenstelling tot z'n roodharige kameraad. Die had bijna een 1e graads verbranding opgelopen.

Verkeerde spoor:
Ik heb iets met het openbaar vervoer. Ik snap het kennelijk niet goed. Al die treinen met al die verschillende vertrektijden. Soms raak ik er van in de war en neem ik tijdens 'het treinen' de verkeerde beslissingen. Zo heb ik vele blogs geleden al eens geschreven over mijn domme fout door in een trein 'zonder dienst' te stappen. Om vervolgens midden op een rangeerterrein, als enige passagier, tot stilstand te komen. Na ruim een kwartier roepen en zwaaien met een zakdoek werd ik door oplettende NS-medewerkers uit de trein gered. "Daar heb je weer zo'n malloot", zullen ze wel gedacht hebben.

Vandaag had ik weer zoiets. Ik moest er zelf hartelijk om lachen en thuis kregen ze zelfs de slappe lach. Ik vermoed dat ik het nog vaak zal horen. Wat was het geval:
Vanmorgen ging ik met de trein naar m'n werk in Almelo. De heenreis verliep probleemloos. Het was, in verband met de schoolvakantie, zelfs erg rustig in de trein. Kon ik lekker rustig m'n gratis krantje lezen.
's-Middags rond 14.50 uur wilde ik weer retour naar Enschede en stapte ik in een internationale (duitse)trein richting Hengelo. Onderweg werd door de kaartknippende medewerker van die trein in drie talen verteld dat reizigers in Hengelo dienden over te stappen op een intercity die te 15.05 op perron 3a richting Enschede zou vertrekken. Ik had deze route mit dem internationalen zug al vaker afgelegd en de overstaptreinen richting Enschede vertrokken dan altijd vanaf perron 3a. Tot zover geen nieuws voor ten Voorde. Het bekende ritueel dus. Voordat de internationale trein stilstond, was ik al bij de uitgang om die intercity naar Enschede niet te missen.......'Intercity naar Enschede??' , dacht ik nog even. Ik vond dat enigszins vreemd, omdat er na zo'n overstap meestal een dieseldampende stoptrein vanaf perron 3a richting Enschede vertrekt.
Maar, ik heb het toch goed gehoord en nog wel in 3 talen. "Reizigers richting Enschede dienen in Hengelo over te stappen op de intercity die vanaf perron 3a te 15.05 uur vertrekt", hoorde ik toch echt de kaartknipper duidelijk vertellen. "Nou ja, het zal wel. Als ik maar in Enschede kom, vind ik het goed", dacht ik vervolgens.
Ik liep snel naar perron 3a en zag tot mijn verbazing dat daar geen intercity stond, maar de mij bekende en vertrouwde dieseldampende stoptrein!
'Ha, kijk. Toch een stoptrein. Die kaartknipper heeft het helemaal verkeerd", dacht ik nog.
Ik stapte snel in en onmiddellijk nadat ik had plaats genomen vertrok de stoptrein ...............RICHTING ALMELO!!!!
Potverdepotver. Hadden ze die dag de dienstregeling omgedraaid. Ging ik verdorie weer terug!
Heb ik weer!! M'n terugreis heeft ongeveer anderhalf uur geduurd!........maar wel voor hetzelfde geld. Dat is dan wel weer mooi :)

Stand van zaken, 25 en nestelen

Stand van zaken:
Met betrekking tot de gezondheidssituatie van de ten Voordetjes is er gelukkig een keer niet veel te melden. In ieder geval geen slecht nieuws. Dat is al een hele prestatie.
Met mij en Marlies is de situatie ongewijzigd en redelijk goed. Met Mark gaat het ook steeds beter. Z'n been geneest als een speer. Hij lopen gaat steeds beter en hij is ook alweer op therapie basis begonnen met werken. Elke dag een paar uurtjes en dat bevalt'em goed.

25:
Vrijdag 17/4 was het precies 25 jaren geleden dat Marlies en ik zijn getrouwd. 25 jaren alweer. Het is een cliché. Ik weet het. Maar de tijd gaat gewoon supersnel! Ik zie in m'n gedachten ons nog zo in het Ledeboerpark in Enschede voor de fotograaf poseren en nu zijn we alweer 25 jaren verder.
We hebben dit huwelijksjubileum nog niet gevierd. Dat gaan wij met ons gezin in het weekeinde van 8 mei a.s. doen. Vrijdag jl. hebben wij de voorbereidingen daarvoor getroffen en zijn wij o.a. naar Egmond aan Zee en Amsterdam afgereisd. Wij hebben het programma voor dat weekeinde nu bijna rond met als hoogtepunt een voorstelling van Bert Visscher in Carré. Vooral onze jongens vinden Bert helemaal te gek, dus dat wordt ongetwijfeld een leuke avond :) .

Nestelen:
In 2000 hebben wij onze woonkamer uitgebreid en hebben daarbij over de hele breedte van de kamer een zgn. 'lichtstraat' laten aanbrengen. Dit, om te voorkomen dat onze woonkamer een donkere pijpenla zou worden. Die lichtstraat is in het dak aangebracht waar de uitbouw begint. Pal aan de buitengevel van onze woning dus. Als je vanuit de kamer naar boven kijkt, zie je de dakgoot van onze woning.
Waarom vertel ik u dit?! Nou, het is even van belang om u de situatie in het vervolg van dit stukje te kunnen voorstellen.

Zoals bij alle ruiten en ramen het geval is, dienen ook de ruiten van een lichtstraat te worden gezeemd.
Afgelopen week dacht ik:" Kom, hoog tijd om de ruiten eens te gaan zemen".
Ik moet dan op het platte dak van de uitbouw klauteren, waardoor het zemen van die ruiten nog een behoorlijke onderneming is. Mijn klautervaardigheid is in de loop der jaren namelijk behoorlijk afgenomen. Maar, als het gezeem eenmaal is gebeurd, kijk ik weer met een voldaan gevoel door de helder frisse ruiten.

Vanmorgen (zeer) vroeg in de morgen hoorde ik opeens een hoop kabaal en getik in de dakgoot.
Het leek alsof 'iets' met een scherp voorwerp gaten in de dakgoot aan het bikken was. Wat bleek?!
Een merel met op hol geslagen nestdranghormomen was in onze dakgoot aan het klussen! Kennelijk dacht'ie vanmorgen na het ontwaken: "Kom, laat ik eens nestmateriaal gaan verzamelen..... en dat ga ik lekker doen in de dakgoot van de ten Voordetjes".

In onze buurt zijn dakgoten in alle vormen en maten zat voorhanden. Maar nee, die zwarte vlegel kiest uitgerekend die van ons uit! Dat kan eigenlijk geen toeval meer zijn. Zelfs merels worden door 'iets' aangestuurd om ons dwars te zitten.
Kennelijk was die merel nogal kieskeurig, want wat hem niet aanstond werd over de rand van de goot gekieperd en belandde... OP ONZE PAS GEPOETSTE LICHTSTRAAT!
Nou, die merel was wel erg kieskeurig, want hij kieperde behoorlijk wat zooi over de rand. Potverdepotver, moet ik wéér het dak op. :(

De dakgoot wordt er wel mooi schoon van :)

Murphy:
Hoe heet die wetmatigheid ook alweer waarbij, als het eenmaal misgaat, er een reeks van dergelijke missers elkaar opvolgen?! De 'wet van murphy'?
Nou, die is dan van toepassing op Mark. In een van de voorgaande blogs verhaalde ik al over zijn pech met z'n rechterbeen. Tijdens een voetbalwedstrijd d.d. 1/3 liep hij een dubbele beenbreuk op. Het gaat trouwens erg goed met het been, maar dat even terzijde.
Op de 1e dag van de maand breekt hij dus z'n been en op de laatste dag wordt het portier aan de bestuurderszijde van z'n mooie bolide aangereden. Gelukkig niet nog meer letsel. Dat is natuurlijk altijd het belangrijkste bij aanrijdingen, maar jammer is het natuurlijk wel. Mark had z'n auto net gewassen en gepoetst, komt Murphy langs!
Marks auto is in 1995 in elkaar geschroefd en dus niet meer zo piep. Daarom, maar ook om de premie te drukken, had hij de auto uitsluitend tegen wettelijke aansprakelijkheid verzekerd. Gelukkig was het niet zijn schuld en krijgt de auto nu een nieuwe deur van de tegenpartij.
En die tegenpartij is..........z'n lieve tante.
Mark wilde tante even bezoeken en parkeerde z'n auto achter de auto van z'n oom. "Lekker veilig" dacht Mark, want hij kent de rijstijl van tante (ook) :)
Maar wat bleek?? Tante wilde juist op dat moment even sturen in de auto van oom. Daarvoor moest zij eerst even de auto achteruit rijden........De auto van oom is een nogal snelle en dat bleek onmiddellijk nadat de naaldhak het gaspedaal raakte. Krak dus! '
Achteruitkijkspiegels?? Bedoel je die handige spiegeltjes voor de lippenstift en de oogschaduw?.............

Oom rijdt al jaren schadevrij, maar betaalt nog steeds de volle premie zonder korting!
Goh, hoe zou nu toch komen?!

Maar..........'t blijft een schat, die tante! :)

Tweemaal krak dus. Hopelijk blijft het daarbij!