Vakantieblog: dag 3

Gisteren prees ik het weer nog, maar vandaag werden we toch weer getrakteerd op het voor ons vertrouwde beeld van regen en kou. Dat was volgens mij niet conform de weers-voorspellingen.

Vandaag begon het toch al niet zo best.

Denk ik op vakantie te zijn en dus te kunnen uitslapen, staat rond 07.00 uur opeens Jasper aan ons bed.

"Paps. Een meeuw heeft de vuilniszak geplunderd. Alles ligt eruit en dat beest maakt zo'n herrie dat ik er niet van kan slapen!!"

"Ja, mooi is dat zeg!. Ik kan nu van jou niet slapen", antwoordde ik enigszins geagiteerd.

"Ja, daar kan ik ook niets aan doen hoor. Ruim jij het even op, ga ik weer even verder slapen.....", was het ludieke antwoord van Jasper en hup, weg was'ie weer.

Potverdorie, stond ik om 07.00 uur vuilnis te scheppen in plaats van lekker uit te slapen.

Tja, ik had het kunnen weten. Meeuwen zijn leuke beesten, maar iets minder als ze het op je vuilniszak hebben gemunt :(

Vakantieblog: dag 2

Zondag 26 juli 2009:
Vandaag is het onze 2e vakantiedag. Het is wel even wennen. Niet aan de vakantie op zich, maar aan het weer. Het is namelijk comfortabel warm en zonnig. Dat zijn twee elementen die wij doorgaans op onze vakanties missen. Toch wel aangenaam moet ik zeggen.

U denkt nu misschien: vakantie en toch een blog? Heeft die ten Voorde een computer in z'n caravan?

Inderdaad! Ik heb deze keer de laptop van Mark even geleend. Nee, niet voor m'n werk. Dat kan wel drie weken wachten. Maar voor buienradar :) en om een vakantieblog te kunnen bijhouden. Ik heb namelijk het voornemen.. om elke dag een stukkie over onze vakantie te schrijven. Leuke anekdotes en situaties die ik/wij zoal tijdens onze vakantie meemaken. Dat lijkt mij dus leuk en tijdens je vakantie moet je juist dingen doen die je leuk vindt!

Gisteren, zaterdag 25 juli 2009, arriveerden we op onze giga-camping in Zeeland. Het is een qua faciliteiten goed verzorgde camping. Grote plaatsen die voorzien zijn van alle comfort. De 2 in 1 tent voor onze jongens en de viendin van Mark, waar ik enkele blogs terug al over schreef, past er ruim op. Het valt kennelijk niet op dat het stiekum twee tenten zijn, want de campingpolitie hebben we nog niet op bezoek gehad.

Voor rustzoekers is deze camping in ernstige mate ongeschikt! Bijna elk uur van de dag activiteiten die worden ondersteund met muziek en andere herrie. Daarnaast zijn er veel campinggasten die hun stereo-installatie kennelijk niet kunnen missen en dus van huis meenemen. Dat resulteerde erin dat wij meteen al ruimschoots kennis konden maken met de favoriete muziek van onze nachbar. Een jong gezin met een duits paspoort en kennelijk grote fans van K3 (voor hun kleine Heidi und Heinz) en Schlagers voor zichzelf. De meegenomen stereo stond gisteravond zo luid dat het zelfs voor die Kampfpolizei te gortig was. " Of sie die muziek etwas minder laut machen können", sprak der kampfpolizist die Deutsche leute zu. Hè, hè, endlich ruhe.
Vanmorgen deden onze duits sprekende campingasten nog een poging, maar toen heb ik in m'n beste duits hierover ook maar even een aufmerkung gemacht.
Campinggeluiden van welke aard ook, zijn natuurlijk geen probleem. Maar die hinderlijke herrie van radio's en tv's (van de buren) vinden wij vreselijk!

Uit pure frustratie renden ze meteen naar het strand om een enorm diepe kuil te graven.

Verder wel aardige mensen hoor. We delen samen de waterkraan :)

3

Sinds mijn stamceltherapie (SCT) in december 2006 verkeerde ik in de euforie van het constante getal. Het getal 2 om precies te zijn. Dit getal vormde vanaf die SCT een belangrijk ijkpunt in m'n leven. Het betekende dus veel voor mij. Elke twee maanden hoorde ik met enige geruststelling het getal weer noemen. Het getal gaf mij hoop voor de toekomst en elke twee maanden meer vertrouwen in m'n lichaam. Ik was ontzettend blij met dit getal, maar toch vond ik het getal '2' niet perfect. 1 vond ik eigenlijk beter en 0 was het ultieme doel waar ik over droomde.

Ik ben niet de enige die op deze manier met getallen bezig is. Dat doen alle kahlerpatiënten!

Vanaf het moment dat de ziekte kahler wordt vastgesteld, beheersen de getallen je leven. Vooral het getal dat de hoeveelheid M-proteïne aangeeft is van belang. Juist dat moet, in tegenstelling tot die van de overige bloedwaarden, zo laag mogelijk zijn. Liefst nul. Maar dat lukt helaas niet vaak.

Nul wil zeggen: geen meetbare M-proteïne in je bloed en/of urine. Dan is mr. kalher niet meer actief of zelfs verdwenen. Dat is dus het ultieme doel waar elke kahlerpatiënt naarstig naar streeft. Slechts enkele weten dat doel te bereiken en nog minder dat ook zo te houden.

Mij is het tot heden niet gelukt. Lange tijd zat ik op het getal 2, maar vrijdag (17/7) bleek het te zijn gestegen naar 3...... Mijn euforie werd ruw verstoord! :(

Wat betekent dit nu?

Nog niets. Indien het op 3 blijft, is er (nog) niets aan de hand. M'n behandelend internist zal dan nog geen actie ondernemen en het geheel nog even aanzien.
Wanneer dit echter het begin is van een gestage stijging, wordt de situatie anders. Dan zal er worden ingegerepen indien het ergens tussen de 5 en 10 is gestegen. Ik zal dan weer medicijnen moeten gebruiken die mr. kahler zal proberen terug te dringen.
Allemaal nog niet zo erg, mits die medicijnen goed hun werk doen en de bijwerkingen beperkt blijven.

Maar zover is het nu nog niet. Eerst maar even afwachten hoe het zich ontwikkelt. Na het eerstvolgende bloedonderzoek in september weet ik meer................en u ook, want dan zal ik daarover weer een blog schrijven.

En nu eerst met Marlies en onze jongens op vakantie. Heerlijk :)

Slakken

Het regent alweer enkele dagen behoorlijk. De vakantie is in Noord-Nederland vrijdag jl. (4/7) van start gegaan en ik vermoed dan ook dat veel vakantievierende Gröningers, Drenten en Tukkers reikhalzend uitkijken naar wat meer zon.
Toch heeft dit weer ook weer z'n voordelen. Alles wat nu valt, valt tenminste niet na 25/7. Want dan gaan de ten Voordetjes met ons buitenverblijf oftewel de caravan naar Zeeland. Ik moet trouwens nog zien of het weer dan beter is, want wij zijn langdurig geabonneerd op regen, veel wind en onweer tijdens onze vakanties. We zullen het zien :)

Verder is regen natuurlijk onontbeerlijk voor een bloeiende tuin. Ja, zo leert u nog eens wat :)
En nu wij een hovenier in ons gezin hebben, staat onze tuin er altijd piekfijn bij. Maar spelbrekers liggen ook in de tuin constant op de loer. In ons geval was dat een leger slakken. Onze tuin is kennelijk een waar Walhalla voor die glibberige beesten. Ik zie ze nagenoeg alleen als het heeft geregend en ik over het tuinpad loop. Krak!, weer een slak geplet en vast tussen de ribbels van m'n schoen. En die smurrie is nog lastig te verwijderen ook! Getver.
Verder is hun talloze aanwezigheid ook te zien aan de bladeren van onze hosta's.
Een en al gaten (zie foto rechtsonder) Afgelopen week was ik het zat met die hosta-killers en zag ik na een fikse regenbui kans om een behoorlijk aantal slakken van de tuinmuur te plukken. Bij droog weer zie je ze niet, maar na een regenbui gaan ze allemaal op onze tuinmuur zitten.
Normaal gesproken respecteer ik elk leven, uitgezonderd vliegen en muggen. Dus ook die van slakken. Slakken in de tuin vond ik eigenlijk nooit een probleem. Ach, een paar slakken in de tuin. Who cares.
Maar nu begon het dus behoorlijk overbevolkt te raken en dat ging ten koste van onze mooie hosta's. Er zijn natuurlijk grenzen! OOK VOOR SLAKKEN!!

Binnen vijf minuten was de emmer al behoorlijk gevuld. Tijdens het vullen zag ik dat ze meteen actie ondernamen om er weer uit te kruipen. Ik besloot er water bij te doen om ontsnapping te voorkomen. Dat hielp :) Ze stelden het water kennelijk bijzonder op prijs, want ze staakten hun pogingen om uit de emmer te kruipen.
Na een kwartier had ik alle zichtbare slakken verzameld en was de emmer tot de helft gevuld. Er zaten grote jongens tussen die ik bijna met twee handen moest oppakken. Tjonge, die jongens kunnen nog behoorlijk groot worden zeg!...... Zeker als je veel hosta's in de tuin hebt.

Maar wat nu?! Levend in de groenbak vind ik dieronvriendelijk en niet handig. Daar kruipen ze natuurlijk zo weer uit en heb ik ze binnen de korste keren weer op mijn hosta's zitten. Dat was dus geen optie. Bij m'n buren in de tuin leek mij ook niet zo'n goed idee. Met hen heb ik een bijzonder goede relatie en daarbij respecteren die slakken de perceelgrens met mijn buren niet. Daarnaast hebben mijn buren geen hosta's in de tuin en juist slakken vinden die planten een ware delicatesse. Binnen 24 uren zijn alle slakken weer terug.

POTVERDORIE!! Nu ik dit typ kom ik er pas achter waarom m'n buren in het geheel geen last hebben van slakken. DIE ZITTEN ALLEMAAL IN ONZE TUIN VANWEGE DE HOSTA'S!!!

Maar dat nu even terzijde. Ik moest iets met die beesten.
Slakken en zout, dat gaat slecht samen. Ook niet diervriendelijk, maar wel effectief.
Dus, hupsakee. De zoutpot erbij. Even roeren en vervolgens de hele handel even de tijd geven om in het zoute water rond te dobberen. Marineren zal ik maar zeggen. Morgen zien we wel verder.

De volgende dag hoorde ik Mark roepen: "Paps, de slakken zijn uit de emmer gekropen!"
"WAT ZEG JE??! SLAKKEN UIT DE EMMER? DAT KAN NIET", was mijn verbaasde reactie.
En ja hoor. Verschillende escargo's waren uit de emmer gekropen en gleden in de buurt ervan rond. Ze lijken zo kwetsbaar, maar er zitten taaie rakkers tussen!
Tweederde gaf kennelijk de voorkeur aan een zoutarm dieet en was overleden, maar ruim 1/3 had kans gezien om ongezouten de emmer te verlaten.
Ik ben nu eenmaal niet zo'n sentimenteel type en daarbij, als ik A zeg zeg ik ook B. Dus ook deze survivers moesten er na een extra dosis zout aan geloven.

Vandaag 9/7 heeft het ook weer veel geregend. Ik zag een nieuwe generatie slakken alweer over de tuinmuur kruipen. Het waren er duidelijk minder.

Ach, een paar slakken. Who cares :)

Hete dagen

Het waren en zijn nog steeds hete dagen. Niet alleen vanwege de hoge en benauwde temperatuur klotst het zweet in onze oksels. Nee, het is nu de tijd dat de 'schattebouten' van veel ouders en verzorgers wel of niet overgaan of net wél of toch niet zijn geslaagd voor een 'her'. Spannende tijden dus. Ook voor onze Jasper!

Jasper mag dankzij het nodige kunst en vliegwerk volgend schooljaar beginnen in het examenjaar Havo. Pfffff, het is hem uiteindelijk gegund. Ik schrijf met opzet niet 'gelukt', want die prestatie is vooral te danken aan zijn mentor en enkele Jasper goedgezinde leraren. Gelukkig vinden verschillende leraren hem ook een toffe peer en gunden ze hem op de valreep een paar herkansingen, anders was het mogelijk anders gelopen.

Maar, dat is nu al enkele uren verleden tijd en zijn wij bijzonder blij voor hem (en ons zelf) dat hij verder kan met z'n havo.

Wij zijn er dus helemaal aan toe, aan vakantie! :)

Hoewel, werken leidt ons ook af van alle sores en daarnaast vinden wij het heerlijk om na gedane arbeid lekker op onze longchairs van de avondzon en de meer dragelijke buitentemparatuur te genieten... Ja,wie niet? !

Relaxt luisteren naar tegen elkaar fluitende merels en een rustgevend vioolconcert zachtjes op de achtergrond. Fris wit wijntje erbij. Helemaal goed.

Lekker ontspannen kunnen wij gelukkig ook thuis

Missie mislukt en toch ook weer geslaagd

Het begon zo veelbelovend. Heerlijk zonnig en vanwege de geringe (tegen)wind uitstekend fietsweer. Het lukte ons (m'n fietsmaat Han en ik) om zaterdag 13/6 klokslag 09.00 uur richting Arnhem te vertrekken. We begonnen met de LF4 om vervolgens in Arnhem met de LF3 te starten. De LF4 is een echte aanrader. Je fietst nagenoeg uitsluitend over de vele idyllische fietspaden door het Twentsche landschap. Vanwege de vele soorten, uit volle borst fluitende, (zang)vogels leek soms alsof we in een grote voiliére fietsten.

Ondanks de constant stralende zon was het niet te warm. Precies goed zelfs. Daardoor hadden we niet in de gaten dat we gaandeweg behoorlijk aan het verbranden waren. Toen we na 121,6 km!! (ja, u leest het goed!) in Arnhem arriveerden hadden we allebei een behoorlijk rooie kop en dito gekleurde onderarmen. Gelukkig bleek de 'schade' mee te vallen. Een lekkere douche en wat verzachtende bodymilk deed wonderen.

Onderweg werden we nog getrakteerd op onvervalste Twentse humor! We haalden op het Buursezand bij Haaksbergen (zie foto hier rechtsonder) een groepje joggers in. Tijdens het passeren riep één van die joggers: "Kom op jong's. Een tandje d'r bie, anders schiet het niet op". Ik reageerde hierop door te roepen: "Nou, we doen het rustig aan, want we moeten nog helemaal naar Maastricht". Hierop reageerde die jogger adrem met: "Goa dan met de trein, want dan he'j nog wat aan de rest van de dag! ". Prachtige humor vinden we dat.

Deze fietsdag verliep dus prima. Ook het logeeradres waar we uiteindelijk arriveerden leek meer dan goed. Het betrof een prachtig appartement pal in het centrum van Arnhem. Vanuit de woonkamer bood het een prachtig uitzicht over de Rijn. Dat was dus allemaal prachtig, maar 's-nachts was het duidelijk minder fraai. Een herrie van jewelste dankzij bezopen cafebezoekers die al lallend en schreeuwend onder ons openstaande slaapkamerraam liepen. Verschillende zinnig geweldscenario's flitsten toen door m'n hoofd. Maar uiteindelijk won de vermoeidheid het van m'n ergenissen en werd ik 's-morgens toch nog redelijk fit wakker.

De zondag begon redelijk. Het was bewolkt en gelukkig (nog) droog. Alle weer-onderdelen vind ik prima, behalve regen!! Regen en een fietsende ten Voorde houden niet van elkaar. Dat zijn zelfs uitgesproken tegenpolen!

Natuurlijk wisten we van het neerslagrisico, maar toch hoopten we dat het zou meevallen. Soms moet je een gokje wagen niet waar :) Nou, dit gokje liep helaas verkeerd af. Het begon met een eenzame drup, maar al snel volgden er meer van die natte spelbrekers. Zoveel zelfs dat wij snel op zoek gingen naar een comfortabele schuilplaats. Die vonden we bij een café in het dorpje Pannerden. Het bleek een gemoedelijk familiebedrijf waar de vrouwelijke helft van de directie zelfs onze natte kleren in de wasdroger deed en een heerlijke uitsmijter serveerde. Daar waren we inmiddels wel aan toe.

Daar zaten we dan. In ons ondergoed in een Gelders café een uitsmijter te knagen. Ja, Je maakt wat mee tijdens zo'n fietstocht :)

Toen na enige tijd haar man verscheen, begrepen we meteen haar aanbod van de droger :):) Die man had duidelijk al heel wat culinaire hoogtepunten uit eigen keuken op smaak getest zal ik maar zeggen.

Ze was er duidelijk aan toe om weer eens de contouren van echte kerels te zien............:)

Na twee uren wachten heeft Marlies ons uit ons lijden verlost en reden we in onze droge kleren en de fietsen op de fietsendrager weer terug naar het inmiddels weer droge Twenteland.

Missie mislukt, maar voor mij toch ook weer geslaagd! Want ik denk dat er maar weinig kahlerpatiënten zijn die 121,6 km op één dag kunnen fietsen........

M'n persoonlijke missie is geslaagd!

Maarrrrr.....in september doen we nog een poging. De data liggen al vast in onze agenda's :)

Van Enschede naar Maastricht.

Volgend weekeinde, zaterdag 13 juni om klokslag 09.00 uur, gaat het gebeuren. Dan ga ik samen met goede vriend Han de zgn. LF3-route naar Maastricht fietsen. We vertrekken vanuit ons woonadres in Enschede om via de LF4 naar Arnhem te fietsen. Vervolgens fietsen we in etappes naar Maastricht, waar wij worden opgepikt door Han's dochter Marije. In totaal 305 kilometertjes! Dat valt dus mee,.... maar we hebben wel besloten er 4 dagen over te doen. In 2001 hebben Han (foto rechtsonder) en ik (foto linksboven) ook al eens een LF-route gefietst. Dat was toen de LF 12 Maas- en Vestingroute oftewel de rivierenlandronde. Deze prachtige route loopt langs de Maas van Nijmegen naar Maassluis. We hebben toen veel moois gezien, leuke mensen ontmoet en vooral ook veel gelachen. We weten het nu al: dat gaat ons deze keer ook zeker weer lukken!

We overnachten bij adressen die zijn aangesloten bij 'Vrienden op de Fiets'. Dat zijn allemaal adressen van gewone mensen die tegen een geringe vergoeding één of meer slaapkamers (incl. ontbijt en lunchpakket) beschikbaar stellen voor fietsers en wandelaars.

Op die adressen wonen bijzonder aardige mensen van uiteenlopende aard. En juist dát vinden wij een onmisbaar element tijdens deze fietstochten. Zo hebben wij in 2001 overnacht in een gigantisch oud en zowel buiten als binnen nog geheel in authentieke stijl verkerend herenhuis met een enorme veranda en binnentuin in het centrum van Dordrecht, bij een tig keer per dag biddende en mediterende non en bij een alleenstaande vrouw die haar eenzaamheid doorbrak door fietsers en wandelaars te ontvangen. Stuk voor stuk interessante en leuke mensen. Prachtig!

En natuurlijk mooi dat ik dit ondanks mijn ziekte toch weer kan gaan doen. Ik voel me fit en zeker in staat om die ritjes naar Maastricht te volbrengen. Dubbel genieten dus! :)

Als vanouds, Closet en afzuigkap

Als vanouds:
'k Zal er meteen maar mee beginnen. De uitslag van het bloedonderzoek was weer als vanouds. Goed dus! Alle waarden waren in vergelijking met de vorige onderzoeken ongewijzigd. Dus ook de voor mij zeer belangrijke waarde van het M-proteïne was gelijk gebleven: 2 mg/ltr.bloed. Op naar de volgende uitslag :)

Closet en afzuigkap:

In het vorige blogje gaf ik het al aan. Wij zijn de afgelopen weken behoorlijk druk geweest. Het is voorjaar en dan worden wij altijd getroffen door het enigszins ouderwetse schoonmaak- en opruimvirus. In de winter bepalen we onze doelen en in het voorjaar pakken we het aan. Deze keer vonden wij dat de keuken en de douche aan de beurt waren. De klus is bijna geklaard en we zijn tevreden over het resultaat. Toch wel lekker hoor. Zo'n spic en span keuken en douche!

Nog wel pech gehad met het wandcloset. Het ding moest van de muur. Dat was een mooie gelegenheid om het even goed schoon te maken op plaatsen waar je anders niet bij kunt. Maar ja, hoe plaats je nu zo'n stuk keramiek stabiel op de grond zonder het te beschadigen. Aha! Ik zet'em in een zo'n grote zwarte speciebak. In de speciebak doe ik een sopje en dan kan de schoonmaak beginnen.
Natuurlijk paste het closet er niet helemaal in. Grrrr!! Het closet was net iets te groot en bleef steken tussen de bovenrand van die bak. Ook goed. Doe ik het zo.
En ja hoor! Ben ik net klaar met het intensieve werkje. Glijdt het geval toch nog verder in die speciebak.

De rand van die bak en het closet waren glad geworden van het sopje en dat hielp nu een handje om het closet verder in die bak te doen zakken. Maar nu wel zonder mijn schadebehoedende begeleiding..... Pats!!........Ineens had ik twee halve closetpotten.

Dus met recht: Potverdepotver! Zoiets gebeurt altijd ná het schoonmaken. Nooit ervoor!!

Afzuigkap:

Onze keuken is evenoud als onze zoon Mark. 18 jaar dus. Kort voor z'n geboorte hebben we de keuken laten plaatsen. De keuken ziet er nog prima uit,...vinden wij. De apparatuur is nog nooit vervangen en heeft (inmiddels had) dus dezelfde leeftijd. Nou, dat was de laatste jaren ook wel te horen.

Als we de afzuigkap aanzetten, dan leek het alsof er een F16 opsteeg. Die kap had 5 standen, maar we gebruikten uitsluitend de standen 1, 2 en 5! Bij de standen 3 en 4 veroorzaakte die kap een bepaalde trilling, waardoor een deel van de keuken ging meetrillen. Dat veroorzaakte weer zo'n herrie dat gezellig keuvelen tijdens het koken onmogelijk was. Noodzakelijke communicatie over het kookproces deden we dan ook altijd via het schrijven van briefjes of door elkaar aan te stoten en te wijzen naar de inmiddels aangebrande speklappen.

Dat apparaat was dus duidelijk aan vervanging toe. Evenals de oven. Die vertoonde soortgelijke mankementen en bakte de broodjes en de appeltaarten alleen nog maar aan de linkerzijde gaar en bruin.

Inmiddels zit het nieuwe spul erin en tjonge......wat een rust zeg! En nog wel op alle standen!

Druk,druk,druk

Het voordeel van het aankondigen van een blog is dat trouwe lezers weten wanneer er weer iets nieuws op m'n blog verschijnt.
Het nadeel is, dat ik er dan ook voor moet zorgen dat die nieuwe blog erop staat!
Het wel of niet lukken ervan, is nogal wisselend. Regelmatig lukt het, maar soms ook niet. Vandaag had ik kennelijk m'n dag niet. Ik ben de afgelopen weken/dagen nogal druk geweest en kon daardoor de rust niet vinden om een blog te schrijven. 'k Heb wel verschillende pogingen gedaan, maar diet zitten allemaal al weer in de digitale prullenmand. De zinnen liepen niet, bij nader inzien bleek het onderwerp toch niet geschikt, dan was het verhaal weer te langdradig en onsamenhangend, enz. Ik kreeg het dus niet goed op papier.
Tja, dan zit er niets anders op dan de nieuwe blog uit te stellen. In de eerste helft van volgende week doe ik nog een poging.

Dan weet ik ook de uitslag van m'n tweemaandelijkse bloedonderzoek. Nu ik sinds februari jl. geen medicatie meer gebruik die mr. kahler koest houdt, is dat voor mij een spannend moment.
Stel je voor dat die kahler weer actief is geworden. Wat dan?!
Ja, dan is van alles mogelijk: Nog even afwachten op de verdere ontwikkelingen tot en met het weer ondergaan van nieuwe kuren en alles wat daar tussen zit. Het is helemaal afhankelijk van de mate waarin kahler (eventueel) weer actief is geworden.
Maar zover is het nog niet. Eerst maar even de uitslag afwachten. Daarna zien we wel weer verder. Ik voel me in ieder geval onverminderd goed. Dat is zeker niet verkeerd! :)

Amsterdam

Natuurlijk wisten wij, de ten Voordetjes het al, maar na het afgelopen weekeinde werd dat nog eens nadrukkelijk bevestigd: wij zijn tukkers in hart en nieren.
Tukkers houden niet van teveel sores en drukte. Niet van 4-baanswegen en dan nóg files. Niet van menukaarten in verschillende talen behalve Nederlands, niet van alleen maar kunnen staan in trein en metro en al helemaal niet van een stad waar je alleen op de heenreis van je radio en TomTom kunt genieten. Daarna is de kans namelijk groot dat die apparaten zijn gejat :)
Tukkers vind je in Twente en in Twente is het nog mogelijk om te leven zoals het leven bedoeld is: rust en ruimte met natuur op redelijke loopafstand van ieder huis.
Amsterdam is voor een weekeinde zeker de moeite waard, maar daarna weer rap op 't hoes op an.

U begrijpt het inmiddels al. In verband met de viering van de 25e verjaardag van ons huwelijk zijn wij afgelopen weekeinde met ons allen naar Amsterdam geweest. En ondanks het bovenstaande was het toch een heerlijk weekeinde. We hebben genoten. We willen er zeker niet wonen, maar om die drukke massa een keertje te bekiek'n was het, zoals ik al opmerkte, zeker de moeite waard.
Zaterdagavond hebben we psychiatrisch ADHD-patiënt 'Bert' in Carré bezocht. Vooral Mark, Jasper en Naomi (vriendin van Mark) hebben enorm gelachen om die mafkees. Ik heb veel respect voor Bert Visscher en ben zelfs een beetje jaloers. Hij doet het toch maar om met ruim 1 1/2 uur klinkklare onzin zoveel geld te verdienen. Ik 'verkoop' ook al jaren onzin, maar de hoeveelheid geld valt tot heden erg tegen :)

Zondag was het tijd voor de yellow bikes. Met de fel gele fietsen van deze organisatie hebben wij onder begeleiding van gids Thijs een drie uren durende tour door Amsterdam gemaakt. Als je zoals ons Amsterdam hoofdzakelijk kent van de vele liquidaties op het NOS-journaal en de kranslegging op de Dam, is zo'n tour een aanrader. Thijs vertelde boeiend over de ontstaansgeschiedenis van A'dam en liet verschillende markante en prachtige locaties en gebouwen zien. Toen zagen wij 'live' dat Amsterdam een enorme schatkist aan cultureel erfgoed is. Prachtig!.....Alleen jammer dat die massa's mensen constant in de weg lopen :) :)

Kiekje op een bruggetje bij de Amstel met op de achtergrond Carré

Marlies vertrokken

Gisteren, zaterdag 2 mei, is het er toch van gekomen. Marlies is er met onze buurvrouw Erna vandoor gegaan. Begin januari waren er al tekenen in die richting en vanzelfsprekend hebben hebben wij er daarna uitgebreid over gesproken. Uiteindelijk werden de tekenen concrete voornemens met het feitelijke vertrek als resultaat. Tja, wat moet je daar nu van vinden.
Nou, ik vind het meer dan prima!
Allebei waren ze toe aan een weekeinde even lekker ontspannen. Niets moeten en alleen doen waar je zin in hebt. Daarvoor heb ik onze caravan op een prachtige plek op een goed verzorgde camping in het natuurgebied Springendal te Ootmarsum gezet. Daar houden ze het de komende dagen wel uit. (Op de foto het uitzicht vanaf de kampeerplek)

Begin dit jaar werd het idee geboren en beide dames reageerden enthousiast.
Vandaag, zondag 3/5, zijn ze in Ootmarsum op safari geweest en hebben ze vervolgens een bijdrage geleverd aan de omzet van een knus eetcafé. Morgen trekken ze de wandelschoenen aan om te kijken hoe mooi het Springendal is. Dat is echt Twente, dus prachtig!

En ik?
Ik heb mij gestort op het schilderen/opknappen van de keuken.......Óók leuk...

Als een kreeft en verkeerde spoor

Als een kreeft:
Het was afgelopen week heerlijk voorjaarsweer. Soms leek het alsof de zomer al was begonnen. De zon scheen nagenoeg de hele dag en de temperatuur haalde zomerse waarden. Heerlijk. Vandaar ook dat ik mijn blog een dag heb uitgesteld. Natuurlijk niet vanwege de zon, maar tengevolge van de bijverschijnselen van de zwoele voorjaarsavond. We hebben gisteren heerlijk van de zon genoten en daar hoort natuurlijk, zo aan het begin van de avond, een lekker fris en lichtfruitig glaasje rosé bij. Één glaasje, twee glaasjes..... Heerlijk spul :)
Tja, en dan kom ik er ineens achter dat ik nog een blog moet schrijven. En dat gaat dus niet samen, rosé en het schrijven van een blog. Althans, niet bij mij.

Jasper zag deze week ook dat het prachtig weer was en kwam op het idee om samen met vrienden lekker te gaan vissen. "Nou, prima jongen. Dat is alweer lang geleden. Ga maar'es lekker vissen", moedigde ik hem aan.
Vissen heeft Jasper niet gevangen, maar wel erg veel zonnestralen........Als een kreeft kwam'ie weer thuis! Tjonge zeg, wat was'ie rood.. Hij had ongeveer 5 uren met z'n blote body, zonder enige vorm van bescherming van zonnecrème, in de volle zon gezeten.
Eigen schuld, rode bult!
Maar gelukkig bood 'na het zonnetje-crème' enige verlichting. In tegenstelling tot z'n roodharige kameraad. Die had bijna een 1e graads verbranding opgelopen.

Verkeerde spoor:
Ik heb iets met het openbaar vervoer. Ik snap het kennelijk niet goed. Al die treinen met al die verschillende vertrektijden. Soms raak ik er van in de war en neem ik tijdens 'het treinen' de verkeerde beslissingen. Zo heb ik vele blogs geleden al eens geschreven over mijn domme fout door in een trein 'zonder dienst' te stappen. Om vervolgens midden op een rangeerterrein, als enige passagier, tot stilstand te komen. Na ruim een kwartier roepen en zwaaien met een zakdoek werd ik door oplettende NS-medewerkers uit de trein gered. "Daar heb je weer zo'n malloot", zullen ze wel gedacht hebben.

Vandaag had ik weer zoiets. Ik moest er zelf hartelijk om lachen en thuis kregen ze zelfs de slappe lach. Ik vermoed dat ik het nog vaak zal horen. Wat was het geval:
Vanmorgen ging ik met de trein naar m'n werk in Almelo. De heenreis verliep probleemloos. Het was, in verband met de schoolvakantie, zelfs erg rustig in de trein. Kon ik lekker rustig m'n gratis krantje lezen.
's-Middags rond 14.50 uur wilde ik weer retour naar Enschede en stapte ik in een internationale (duitse)trein richting Hengelo. Onderweg werd door de kaartknippende medewerker van die trein in drie talen verteld dat reizigers in Hengelo dienden over te stappen op een intercity die te 15.05 op perron 3a richting Enschede zou vertrekken. Ik had deze route mit dem internationalen zug al vaker afgelegd en de overstaptreinen richting Enschede vertrokken dan altijd vanaf perron 3a. Tot zover geen nieuws voor ten Voorde. Het bekende ritueel dus. Voordat de internationale trein stilstond, was ik al bij de uitgang om die intercity naar Enschede niet te missen.......'Intercity naar Enschede??' , dacht ik nog even. Ik vond dat enigszins vreemd, omdat er na zo'n overstap meestal een dieseldampende stoptrein vanaf perron 3a richting Enschede vertrekt.
Maar, ik heb het toch goed gehoord en nog wel in 3 talen. "Reizigers richting Enschede dienen in Hengelo over te stappen op de intercity die vanaf perron 3a te 15.05 uur vertrekt", hoorde ik toch echt de kaartknipper duidelijk vertellen. "Nou ja, het zal wel. Als ik maar in Enschede kom, vind ik het goed", dacht ik vervolgens.
Ik liep snel naar perron 3a en zag tot mijn verbazing dat daar geen intercity stond, maar de mij bekende en vertrouwde dieseldampende stoptrein!
'Ha, kijk. Toch een stoptrein. Die kaartknipper heeft het helemaal verkeerd", dacht ik nog.
Ik stapte snel in en onmiddellijk nadat ik had plaats genomen vertrok de stoptrein ...............RICHTING ALMELO!!!!
Potverdepotver. Hadden ze die dag de dienstregeling omgedraaid. Ging ik verdorie weer terug!
Heb ik weer!! M'n terugreis heeft ongeveer anderhalf uur geduurd!........maar wel voor hetzelfde geld. Dat is dan wel weer mooi :)

Stand van zaken, 25 en nestelen

Stand van zaken:
Met betrekking tot de gezondheidssituatie van de ten Voordetjes is er gelukkig een keer niet veel te melden. In ieder geval geen slecht nieuws. Dat is al een hele prestatie.
Met mij en Marlies is de situatie ongewijzigd en redelijk goed. Met Mark gaat het ook steeds beter. Z'n been geneest als een speer. Hij lopen gaat steeds beter en hij is ook alweer op therapie basis begonnen met werken. Elke dag een paar uurtjes en dat bevalt'em goed.

25:
Vrijdag 17/4 was het precies 25 jaren geleden dat Marlies en ik zijn getrouwd. 25 jaren alweer. Het is een cliché. Ik weet het. Maar de tijd gaat gewoon supersnel! Ik zie in m'n gedachten ons nog zo in het Ledeboerpark in Enschede voor de fotograaf poseren en nu zijn we alweer 25 jaren verder.
We hebben dit huwelijksjubileum nog niet gevierd. Dat gaan wij met ons gezin in het weekeinde van 8 mei a.s. doen. Vrijdag jl. hebben wij de voorbereidingen daarvoor getroffen en zijn wij o.a. naar Egmond aan Zee en Amsterdam afgereisd. Wij hebben het programma voor dat weekeinde nu bijna rond met als hoogtepunt een voorstelling van Bert Visscher in Carré. Vooral onze jongens vinden Bert helemaal te gek, dus dat wordt ongetwijfeld een leuke avond :) .

Nestelen:
In 2000 hebben wij onze woonkamer uitgebreid en hebben daarbij over de hele breedte van de kamer een zgn. 'lichtstraat' laten aanbrengen. Dit, om te voorkomen dat onze woonkamer een donkere pijpenla zou worden. Die lichtstraat is in het dak aangebracht waar de uitbouw begint. Pal aan de buitengevel van onze woning dus. Als je vanuit de kamer naar boven kijkt, zie je de dakgoot van onze woning.
Waarom vertel ik u dit?! Nou, het is even van belang om u de situatie in het vervolg van dit stukje te kunnen voorstellen.

Zoals bij alle ruiten en ramen het geval is, dienen ook de ruiten van een lichtstraat te worden gezeemd.
Afgelopen week dacht ik:" Kom, hoog tijd om de ruiten eens te gaan zemen".
Ik moet dan op het platte dak van de uitbouw klauteren, waardoor het zemen van die ruiten nog een behoorlijke onderneming is. Mijn klautervaardigheid is in de loop der jaren namelijk behoorlijk afgenomen. Maar, als het gezeem eenmaal is gebeurd, kijk ik weer met een voldaan gevoel door de helder frisse ruiten.

Vanmorgen (zeer) vroeg in de morgen hoorde ik opeens een hoop kabaal en getik in de dakgoot.
Het leek alsof 'iets' met een scherp voorwerp gaten in de dakgoot aan het bikken was. Wat bleek?!
Een merel met op hol geslagen nestdranghormomen was in onze dakgoot aan het klussen! Kennelijk dacht'ie vanmorgen na het ontwaken: "Kom, laat ik eens nestmateriaal gaan verzamelen..... en dat ga ik lekker doen in de dakgoot van de ten Voordetjes".

In onze buurt zijn dakgoten in alle vormen en maten zat voorhanden. Maar nee, die zwarte vlegel kiest uitgerekend die van ons uit! Dat kan eigenlijk geen toeval meer zijn. Zelfs merels worden door 'iets' aangestuurd om ons dwars te zitten.
Kennelijk was die merel nogal kieskeurig, want wat hem niet aanstond werd over de rand van de goot gekieperd en belandde... OP ONZE PAS GEPOETSTE LICHTSTRAAT!
Nou, die merel was wel erg kieskeurig, want hij kieperde behoorlijk wat zooi over de rand. Potverdepotver, moet ik wéér het dak op. :(

De dakgoot wordt er wel mooi schoon van :)

Murphy:
Hoe heet die wetmatigheid ook alweer waarbij, als het eenmaal misgaat, er een reeks van dergelijke missers elkaar opvolgen?! De 'wet van murphy'?
Nou, die is dan van toepassing op Mark. In een van de voorgaande blogs verhaalde ik al over zijn pech met z'n rechterbeen. Tijdens een voetbalwedstrijd d.d. 1/3 liep hij een dubbele beenbreuk op. Het gaat trouwens erg goed met het been, maar dat even terzijde.
Op de 1e dag van de maand breekt hij dus z'n been en op de laatste dag wordt het portier aan de bestuurderszijde van z'n mooie bolide aangereden. Gelukkig niet nog meer letsel. Dat is natuurlijk altijd het belangrijkste bij aanrijdingen, maar jammer is het natuurlijk wel. Mark had z'n auto net gewassen en gepoetst, komt Murphy langs!
Marks auto is in 1995 in elkaar geschroefd en dus niet meer zo piep. Daarom, maar ook om de premie te drukken, had hij de auto uitsluitend tegen wettelijke aansprakelijkheid verzekerd. Gelukkig was het niet zijn schuld en krijgt de auto nu een nieuwe deur van de tegenpartij.
En die tegenpartij is..........z'n lieve tante.
Mark wilde tante even bezoeken en parkeerde z'n auto achter de auto van z'n oom. "Lekker veilig" dacht Mark, want hij kent de rijstijl van tante (ook) :)
Maar wat bleek?? Tante wilde juist op dat moment even sturen in de auto van oom. Daarvoor moest zij eerst even de auto achteruit rijden........De auto van oom is een nogal snelle en dat bleek onmiddellijk nadat de naaldhak het gaspedaal raakte. Krak dus! '
Achteruitkijkspiegels?? Bedoel je die handige spiegeltjes voor de lippenstift en de oogschaduw?.............

Oom rijdt al jaren schadevrij, maar betaalt nog steeds de volle premie zonder korting!
Goh, hoe zou nu toch komen?!

Maar..........'t blijft een schat, die tante! :)

Tweemaal krak dus. Hopelijk blijft het daarbij!

Stand van zaken en smeerolie

Stand van zaken:
Het gaat (weer en eigenlijk nog steeds) goed met de ten Voordetjes. Vandaag bleek de uitslag van m'n tweemaandelijkse bloedonderzoek weer hetzelfde zoals dat al geruime tijd is: goed en het gehalte van het M-proteïne, de peilstok van mr. kahler, staat nog steeds op 2 mgr/ltr bloed.
De (buik)operatiewond geneest goed, maar is nog wel een beetje gevoelig. Ondanks dit kleine ongemak heb ik er vertrouwen in dat het allemaal weer goed komt. En die puntbuik.......die ben ik gelukkig kwijt. M'n gewicht is nog steeds hetzelfde. Iets te veel welvaart rond de heupen, maar de verhoudingen zijn nu wel genormaliseerd. Ik kan nu in ieder geval weer een broek dragen zonder bang te zijn dat'ie steeds afzakt.

Met Mark gaat het als een speer. De voorspelling was dat hij ongeveer zes weken afhankelijk zou zijn van krukken. Nou, Mark niet! Hij gebruikt ze nog dagelijks, maar niet meer voor de korte afstanden. Thuis probeert hij alweer voorzichtig te lopen. We zien hem dagelijks vooruit gaan en zijn zelfs bang dat Mark alles te snel wil. We moeten hem afremmen om het lopen niet te forceren.
Tot onze grote verbazing vlogen Mark en Jasper elkaar vorige week weer eens een keertje in de haren. Dat werd ook weer hoog tijd, want dat was alweer een behoorlijke tijd geleden. Mark was Jasper aan het jennen en Mark negeerde daarbij drie duidelijke waarschuwingen. Tja, dat moet je bij Jasper dus niet doen! We zagen het einde van z'n geduld naderen. Jasper mepte en dat deed Mark kennelijk erg 'au'. Mark ontplofte vervolgens en ondernam een tegenactie.
We hebben er van genoten en Mark was alweer bijna net zo snel als wij van hem gewend zijn. Uitslag van het conflict: Jasper was 'the champion of the match' .
Een half uur later was alles weer koek en ei.........zoals we van hen gewend zijn :)

Smeerolie:
Humor wordt wel ' de smeerolie van de maatschappij' genoemd. Humor maakt het leven aantrekkelijker, lost problemen op en kan zowel mentale als fysieke pijn verzachten. Dat verklaart ook het verschijnsel 'Clinic Clowns'.

Humor maakt een zeer belangrijk deel uit van ons leven. Ik kan mij een leven zonder humor niet voorstellen. Ondanks alle tegenslagen houdt humor ons op de been en lachen we er elke dag wat af. Gelukkig maar, want daardoor kunnen wij de kwaliteit van ons leven op een redelijk constant hoog peil houden, zonder daarbij de realiteit uit het oog te verliezen.

Humor heb je in alle soorten en maten en de liefhebbers idem dito. Waarvan de een krom ligt van het lachen, vertrekt de ander geen spier. Je ziet het op elk verjaarspartijtje. Heel begrijpelijk denk ik.
Ik ben een liefhebber van maffe, absurdistische, zwarte en/of confronterende humor. Humor van Theo Maassen, Hans Teeuwen, Youp van 't Hek (een arrogante bal trouwens, maar zijn conferences en boeken vind ik prachtig), Eric van Muiswinkel & Diederik van Vleuten en het cabaretduo Schudden om er enkele te noemen. Heerlijk om naar te kijken en te luisteren.
Brigitte Kaandorp daarentegen vind ik he-le-maal niets! Als persoon ongetwijfeld een leuke meid, maar haar humor vind ik geen humor. Een mooi voorbeeld van 'de zaal ligt krom, ik vertrek geen spier'. Zo'n situatie dus. Oké, het duet met Herman Finkers is leuk, maar dat vind ik dan ook het enige. Smaken verschillen nu eenmaal. En dat is maar goed ook, anders hadden we met elkaar een vreselijk kleurloze samenleving :)
Zaterdag jl. werd zij geridderd als dank voor haar inmiddels al 25 jaren durende bijdrage aan de Nederlandse cultuur. Proficiat Brigitte!

Nee, doe mij dan maar het duo Droog Brood (Bas Hoeflaak en Peter van de Witte).

Onlangs zag ik een DVD van dit, volgens mij nog betrekkelijk onbekend, cabaret-duo.
Je ziet ze namelijk niet veel op tv. Vorig jaar zag ik hen voor het eerst tijdens een door de VARA uitgezonden registratie van een voorstelling. Sindsdien ben ik een grote fan van Droog Brood! Prachtige absurdistische humor. Knap gevonden in de eenvoud en het dialoog en er-rug goede humor! Althans,... dat vind ik.
Hieronder de scene 'Appel of oorlog' uit hun voorstelling 'Omwille van de Smeer' (2005).
Wel even het geluid aanzetten!

Goede start nieuwe periode

Eind januari liep mijn deelname aan het zgn. HOVON65 onderzoek af en daarom werd er gestopt met de toediening van mijn tweewekelijkse (onderhouds)medicijn Velcade. Sinds die tijd gebruik ik geen medicijnen meer. Soms alleen wat paracetamolletjes in het weekeinde, wanneer de wijn weer eens een keer slecht is gevallen. Verder dus niets.
In de weken kort voor mijn operatie moest ik in verband met deze nieuwe situatie verschillende onderzoeken ondergaan: een röntgen van m'n skelet, een MRI en, zoals in de vorige blog al is beschreven, een beenmergpunctie.

Vandaag, 16/3, werd ik te 09.30 uur voor de uitslag en het bespreken van het controleprogramma voor de komende tijd verwacht bij mijn medicijnman op het MST te Enschede.
Onmiddellijk na binnenkomst op z'n kamer, ik zat nog maar nauwelijks op m'n stoel, begon 'mijn' hematoloog al : "Nou, meneer ten Voorde. De uitslagen zien er allemaal keurig uit. Geen bijzonderheden te zien. Alles lijkt normaal. Op basis van deze uitslagen diagnosticeert geen enkele arts dat u kahler hebt".
De werkelijkheid is helaas anders. Maar het is in ieder geval een uitstekende startpositie voor de komende, enigszins onzekere, tijd.
Vanaf nu zal elke twee maanden het gehalte van mijn M-proteïne worden bepaald. Dat staat nu op 2 mg/ltr bloed. Als dat gaat stijgen, is dat een teken dat mr. kahler weer actief wordt. Afhankelijk van de snelheid waarmee dit stijgt, zal worden besloten welk medicinaal wapen hiertegen zal worden ingezet.

In de tussentijd ga ik door met datgene wat ik al jaren samen met Marlies en onze jongens doe: het prettige leven! We laten ons 'de kop niet gek maken' met eventuele situaties waarin het bij mij, Marlies of bij onze jongens in de toekomst mis zou kunnen gaan. Dat kan van alles zijn. Dat hebben we met Mark z'n beenbreuk wel gezien.
Gelukkig kunnen we die eventualiteiten goed van ons afzetten en liggen we er allebei niet wakker van. Voor ons telt de realiteit van vandaag en onze mogelijkheden op de korte termijn.
Daarna zien we wel weer verder.

Gezin weer compleet

Gisteren, donderdag 12/3, was het voor Mark eindelijk ook zover. Hij mocht naar huis. Het was niet alleen vanwege mijn operatiesituatie dat ik samen met Marlies Mark niet kon ophalen. Ik lag rond die tijd namelijk zelf ook weer in het ziekenhuis....................heerlijk te snurken vanwege een Jansen-Steur cocktail (Dormicum). Ik moest die dag een beenmergpunctie ondergaan en daarvoor laat ik mij comfortabel drogeren met dat goedje. Die punctie doet namelijk behoorlijk 'Au' en onder invloed van die cocktail merk ik er helemaal niets van. Heerlijk!
Na het ontwaken uit dromicumland zat Mark ......IN MIJN STOEL !!! Die zit niet alleen heerlijk, maar heeft ook een bijpassend voetenbankje en dat komt nu dus goed uit! Die ben ik de komende weken dus kwijt :(
Maar als die stoel doorslaggevend is om zijn been weer helemaal in orde te laten komen, mag hij z'n hele leven zo vaak als hij wil in die stoel zitten!
Vandaag, 13/3, is de fysiotherapeut bij Mark op bezoek geweest. Ook hij was hoopvol over de kansen op volledig herstel. Dat hoorden Mark en wij natuurlijk graag en stelde ons in onze toch latent aanwezige zorgen hierover ook weer enigszins gerust.
De opdracht aan Mark is simpel: Zorg goed voor jezelf, forceer niets en oefenen, oefenen en nog eens oefenen.

Wordt vervolgd.

Dit voorlopig even niet

ten Voorde & ten Voorde

"Goedenmiddag heren, hier zijn de lijsten voor de maaltijden voor morgen weer. Willen jullie die even invullen?! Deze is voor meneer ten Voorde en deze is voor....." Ik zag haar met verbazing kijken op de twee lijsten die ze in haar handen vasthield. De eerste wilde ze al aan Mark geven, maar tot haar verbazing zag ze op de andere lijst opeens ook de naam ten Voorde staan. Ik hoorde haar denken: 'He, óók ten Voorde? Een dubbele lijst?' Ze keek nog eens goed naar beide lijsten en zag toen kennelijk twee verschillende voornamen en geboortedata en zei toe: "Goh, twee patiënten met dezelfde achternaam. Dat maak ik niet vaak mee", reageerde de zuster van de catering laconiek.
"Het zijn niet alleen dezelfde achternamen. Het is ook nog familie van elkaar", reageerde ik.
"Och, dat meent u niet. Wat toevallig zeg!" zei de voedselzuster.
"Ja, ik ben de trotse vader van deze knappe jongeman", vertelde ik om haar het 'mysterie' te onthullen.
"Oh, dat is gezellig zo bij elkaar of niet? ".
En daar had zij natuurlijk helemaal gelijk in. Gezien de omstandigheden was dit inderdaad een uitkomst, want in de twee patiënten die tegenover ons lagen zat niet veel leven. De ene was duidelijk erg ziek en sliep de hele dag en de andere was aan mentale verzuring ten onder gegaan. Hij sliep ook veel, maar voor ons nog veel te weinig. Want als'ie niet sliep, was hij aan het klagen en zeuren. Zelfs op z'n lieve vrouw die soms langs kwam. Dat zij 'soms' langs kwam, was ons na korte tijd helemaal duidelijk!

Maar met ons gaat het naar omstandigheden goed. De operaties bij zowel Mark als mij zijn geslaagd. Het been van Mark kon gelukkig aan beide zijde weer worden gesloten. Ik heb bewust geen foto van die wonden in deze blog geplakt, want u gelooft uw ogen niet! Tjonge, wat een gigantisch gapende gaten zeg. Maar, zoals gezegd, het been zit gelukkig weer dicht. Mark heeft vandaag (11/3) zelfs heel voorzichtig met behulp van krukken gelopen. Naar verwachting mag hij aan het einde van deze week naar huis.

Bij mij is een zgn. matje ter versteviging van de buikwand geplaatst. Nu voelt m'n buik wat steviger en compacter aan. Hierdoor heb ik ook niet meer zo'n lelijke puntbuik. De contouren komen nu meer overeen met mijn postuur..... Ook niet fraai, maar toch beter dan het was :):)

Ik ben al geopereerd en Mark wacht nog op z'n beurt.

Hier dat ding!

In één van m'n vorige blogs schreef ik dat ik sinds kort samen met een collega-kahlerpatiënt contactpersoon voor de regio Twente/Apeldoorn ben. Een van de taken is het twee maal per jaar organiseren van een lotgenotenbijeenkomst. Een bijzonder dankbare en zinvolle bezigheid!
Zaterdag jl. 7/3, hadden wij onze primeur met de eerste door ons georganiseerde bijeenkomst.
We dachten alles keurig geregeld te hebben. Een uitstekende en gemakkelijk bereikbare locatie, koffie/thee/lunch, audiovisuele apparatuur enz. Daarnaast had een hematoloog van het MST Twente onze uitnodiging geaccepteerd om een lezing te houden over de verschillende behandelmethoden van de ziekten kahler en waldenström. Het dreigde een gesmeerde bijeenkomst te worden.

Ik was al ruim van tevoren aanwezig om de apparatuur te installeren. De beamer deed het keurig, het projectiescherm bleef zowaar staan en de laptop had er ook zin in. De voorstelling kon beginnen.
Ongeveer een kwartier voor aanvang arriveerde de hematoloog met een memorystick waarop zij haar powerpointpresentatie(ppt) had staan. Daar had ik, gezien die laptop, natuurlijk ook op gerekend. Stickkie erin en klaar is Kees...............dacht ik.
Niet dus! Het bleek dat mevrouw de hematoloog haar ppt had gemaakt in de nieuwste versie powerpoint (2007) , terwijl ik slechts de versie 2003 op mijn laptop had staan. Tja, een nieuwe versie ppt werkt dus niet op een oudere versie van dat programma.
"Nou, dat is wel erg vervelend, want zonder deze ppt kan ik geen presentatie houden", was haar conclusie.
Op dat moment was het 10.15 uur en de presentatie stond om 10.30 uur gepland. Ik had dus nog een kwartier om dit probleem op te lossen.
Het had geen zin om er langer bij stil te staan, dus stelde ik voor om snel naar huis te rijden om haar ppt- 2007 versie op mijn huis-pc om te zetten naar een 2003-versie. Op mijn huis-pc had ik namelijk wél de 2007 versie geïnstalleerd. Daarmee kun je namelijk een 2007-ppt naar een 2003-versie omzetten.
Zo gezegd, zo gedaan. Nadat ik alle aanwezigen hierover had geïnformeerd reed ik snel naar huis om het zaakje om te zetten. Dat lukte prima! Nu nog even testen of het op de laptop ook werkt. De laptop had ik daarvoor natuurlijk meegenomen. Alleen.....................dat kloteding wilde niet opstarten. Wat ik ook probeerde, het scherm bleef zwart. Er was geen leven meer in te krijgen.
Nou jongens en meisjes, toen kreeg ik het behoorlijk warm kan ik u zeggen. Een zaal vol mensen zat te wachten op een presentatie en ik zit hier met een onwillige laptop die duidelijk aangaf: 'Ik-doe-vandaag-niet-meer-mee!!' De oorzaak? Geen idee.
Potverdepotver nog eens aan toe, maar dan in een nog iets grovere taal, foeterde ik voor me uit.
Hoe ga ik dit nu oplossen. Zonder laptop loopt die hele bijeenkomst in de krul.
De buren....m'n achterbuurvrouw Erna heeft een laptop. Snel even bellen. Erna bleek ziek en daarbij had ze haar laptop op haar werk liggen. Al-tijd heeft ze het apparaat thuis, behalve vandaag.
De andere buren. Die hebben misschien ook een laptop.
"Ja, eeh, onze oudste zoon heeft een laptop, maar die is nu niet hier. Die is nu in Amsterdam.".
Dat red ik vice versa waarschijnlijk niet binnen een kwartier.
Dan maar even op strooptocht bij de andere buren. Ik realiseerde mij twee nieuwkomers bij ons in de straat. Twee jonge stellen met vermoedelijk een hoog laptopgehalte. Het eerste stel bleek niet thuis te zijn. Vervolgens keek ik bij het daaraan grenzende nieuwe stel naar binnen en wat zag ik daar tot mijn grote vreugde......?! De nieuwe buur zat in zijn ochtendjas aan de eettafel heerlijk relaxed op een laptop te tikken. Toen ik dat zag, duurde dat tafereel daarna nog minder dan 1 minuut!
De buurvrouw deed open en ik stond vervolgens binnen 10 seconden bij de laptop. "Goedemorgen buur. Hier dat ding!!". En weg was ik weer.
Nou, zo ging dat natuurlijk niet. Dat hadden ze nooit gepikt. Maar ik had wel enorme haast en niet veel tijd om alles uitvoerig uit te leggen.
Na een korte uitleg toonden ze alle begrip en reed ik vervolgens met een werkende laptop weer terug richting de wachtende bezoekers.

Tjonge wat had ik mazzel dat die buren een laptop hadden zeg! En er was ook nog een 2007 versie powerpoint op geïnstalleerd. Dubbel mazzel dus.
De presentatie begon ongeveer een uur later, maar verliep verder vlekkeloos.......waarbij ik twee grote zweetvlekken onder mijn oksels niet meereken :)

Gelukt! :)

Ja hoor! Vandaag werd ik gebeld door het opnamebureau van het Medisch Spectrum Twente te Enschede. Ik word maandag a.s. om 08.00 uur op dezelfde afdeling verwacht waar Mark nu wordt verpleegd. Het dienstdoende personeel heb ik daar vanavond over geïnformeerd. In verband met deze bijzondere situatie zal met de bezetting van de bedden dit weekeinde al rekening worden gehouden, zodat wij maandag in ieder geval bij elkaar op de kamer komen te liggen. Gezellie :)

Nu hopen dat beide operaties probleemloos verlopen en dan komt alles weer op de pootjes terecht. Ingeval van Mark is dat trouwens een leuke woordspeling :)

Mark & z'n paps

Met Mark gaat het naar omstandigheden goed. Het gevoel in z'n voet en tenen is weer op het normale niveau. Tengevolge van het zgn. compartimentensyndroom had hij namelijk geen gevoel meer in z'n tenen. Dat was één van de signalen dat het niet goed ging met z'n been en er dus sprake was van dit syndroom. Maar gelukkig gaat het nu de goede kant op. De arts, fysiotherapeut en het verplegend personeel zijn tevreden over de situatie zoals die nu gaat.
Vervelend is alleen dat Mark niet morgen, vrijdag 6/3, wordt geopereerd om de beide wonden aan z'n been weer te sluiten, maar pas maandag 9/3. Dat is flink balen voor hem, want dat houdt in dat hij nog langer in het ziekenhuis moet blijven. Hij heeft het daar inmiddels wel gezien. Hoogstwaarschijnlijk ligt hij daar volgende week ook nog.
Aan de andere kant is dat ook wel weer 'leuk', want dan ligt niet alleen Mark, maar ook ik in hetzelfde hospitaal.

Maandag 9/3 wordt namelijk niet alleen Mark, maar ook ik geopereerd. Zoals ik al eerder schreef wordt m'n navelbreuk gerepareerd. Vanaf maandag a.s. ligt dus de helft van de ten Voordetjes-familie in het ziekenhuis! Is dat toevallig of is dat toevallig!
Marlies en Jasper hebben met ingang van maandag huisarrest, want een ongeluk is zo gebeurd en voor je het weet hangt de complete familie aan een infuusslang! Lopen we daarbij ook nog een grote kans dat we de ziekenhuiskosten zelf moeten betalen omdat 'familie-uitjes' niet onder de polisvoorwaarden vallen..... Stel je voor zeg!
Kunnen we wel lekker buiten de daarvoor bedoelde uren bij elkaar op bezoek......:)

Ik ben inmiddels al druk bezig om te regelen dat Mark en ik op dezelfde kamer komen te liggen. Dat lijkt nog niet zo simpel, omdat Mark een zgn. traumapatiënt is en ik een algemeen chirurgische. Die soorten liggen nooit bij elkaar. De komende dagen maar eens enkele 'kruiwagens' binnen het MST activeren. Dat werkt meestal goed bij dergelijke situaties :)

Het vlekje op z'n kin is een lichtschijnsel tengevolge de flits van de fotocamera

Compartimentensyndroom

Het was omstreeks 03.45 uur toen wij wakker werden gebeld. Mark aan de telefoon. Het ging niet goed met hem.
Het voelde zo'n enorme druk in z'n onderbeen dat hij verging van de pijn. De traumachirurg was inmiddels opgeroepen en over enkele ogenblikken moest hij wéér geopereerd worden.
Nou mensen. Dan ben je snel wakker kan ik u zeggen. Potverdorie, wat nu weer! We schrokken ons natuurlijk te pletter en maken ons serieus zorgen of dit allemaal wel weer goed komt.
Binnen een kwartier waren we op het ziekenhuis en hadden vlak voor de operatie nog even de gelegenheid om Mark te spreken. Mark hield zich kranig! De operatie duurde vervolgens niet lang.

Naderhand kwam de behandelend chirurg, dr. van Walsum, bij ons en vertelde dat bij Mark een zgn. compartimentensyndroom was ontstaan. Dit onstaat wanneer tengevolge van zwelling in het onderbeen teveel druk op het spierweefsel en daarmee ook op de bloedvaten ontstaat. Kennelijk liggen alle spieren in zgn. compartimenten van o.a. bindweefsel. Wanneer een spier tengevolge van een beschadiging teveel gaat opzwellen, wordt het compartiment van die spier te krap. Daardoor worden bloedvaten en zenuwen afgekneld. Naast de pijn die dat veroorzaakt loop je als patiënt de kans dat, tengevolge van het stoppen van de doorbloeding, het spierweefsel afsterft..............tenminste, als er niets aan gedaan wordt !
Maar, gelukkig is in dit geval het euvel tijdig ontdekt en is er dus op tijd ingegrepen.
Aan beide zijden van de kuitspieren is nu een diepe snee (incisie)van ongeveer 15 centimeter gemaakt. Hierdoor is de druk weggenomen en hebben de spieren meer ruimte gekregen waardoor de doorbloeding weer goed op gang is gekomen.

Nu is het afwachten hoe dit zich ontwikkelt. De hoop is nu dat de zwelling in zijn been binnen een week afneemt. Wanneer dat lukt, zal de chirurg de gemaakte openingen met hechtingen weer sluiten. Dit is de beste optie, want dan zal de huid op die plek weer goed en stevig genezen. Wanneer op een later tijdstip deze wond met een huidtransplantatie gedicht moet worden, loopt Mark de kans dat het altijd een zwakke plek in de huid blijft.
We hadden gehoopt dat Mark uiterlijk morgen, dinsdag 3 maart, weer thuis zou komen. Dat wordt nu hoogstwaarschijnlijk pas volgende week dinsdag :(

Wat de arts ter geruststelling vertelde is, dat de botdelen weer prima op elkaar zitten en dat zijn been naar verwachting goed zal genezen. Pfffff, nu maar hopen dat'ie gelijk krijgt.

Tweemaal behoorlijk krak

Eens even kijken, wat hebben wij bij de ten Voordetjes op medisch gebied nog niet gehad.
Jasper heeft onlangs tijdens een voetbalwedstrijd nog een vervelende enkelblessure opgelopen. Daarvoor moest hij enkele weken worden behandeld door een fysiotherapeut. Gelukkig is hij goed hersteld en was hij kort voor z'n wintersport voldoende hersteld.
Wat wij, Marlies en ikke, de afgelopen tijd hebben en nog moeten ondergaan is uitgebreid op deze weblog beschreven. Dat is dus bekend.
Alleen Mark mankeerde nog niets en dat wilden wij vanzelfsprekend graag zo houden!
Maar helaas. Daar kwam vandaag op brute wijze een einde aan!

Ik heb al eerder verteld dat Mark een fervent voetballer is. Daarnaast is'ie ook nog supersnel. Een haas zou er een minderwaardigheidscomplex van krijgen, zo snel is'ie. Op afstand de snelste van de club.
Dat demonstreerde hij vandaag, tijdens een uitwedstrijd in Hengelo(O), weer een keer. Hij kreeg een mooie voorzet en zag dankzij zijn snelheid kans om de bal in het doel te tikken. Maar ondanks dit doelpunt ging het behoorlijk mis!
Een verdediger probeerde met een zgn. sliding de bal voor z'n voeten weg te schoppen, maar raakte daarbij niet de bal, maar het onderbeen van Mark. resultaat: zowel het scheen- als kuitbeen van z'n rechterbeen gebroken. En niet zo'n 'mooie' breuk die na spalken en gipsen binnen redelijke tijd weer prima aan elkaar groeit....nee, op beide plekken van die vervelende splinterbreuken.
Op het moment dat ik deze blog schrijf wordt Mark geopereerd en wachten wij met spanning op een telefoontje van het ziekenhuis. Het blijft natuurlijk een operatie waarbij Mark onder volledige narcose moet. We zijn pas gerust als alles succesvol is verlopen en er duidelijk zicht is op volledig herstel. De termijn daarvoor is bijzaak!
Indien alles naar wens verloopt, komt Mark in de loop van dinsdag a.s, weer thuis.
Het team van Mark heeft dankzij zijn doelpunt wel gewonnen.

De verdikking op het onderbeen belooft niet veel goeds

En ja hoor! De röntgenfoto's laten twee vervelende breuken zien

Update 20.45 uur:
Mark belde zelf om te vertellen dat'ie weer was teruggekeerd op de verpleegafdeling. De operatie was succesvol verlopen. We weten inmiddels ook dat het een zgn. crurisfractuur betreft.
Via de hyperlink kunt u zien hoe zo'n fractuur eruit ziet en hoe die wordt behandeld. Met hamers en beitels zo te zien.
Maar, zoals ik al vertelde is de operatie succesvol en volgens schema verlopen. Morgen komt de behandelend arts bij hem langs en hoort'ie nader.
Hebt u dit weekeinde nog iets bijzonders gedaan ?!.....Wij hebben ons in ieder geval geen moment verveeld!
Wordt vervolgd.

Uitslag, Marlies, Mark&Jasper

De laatste uitslag i.v.m. het HOVON65-onderzoek:
Afgelopen maandag (16 februari) was het weer zover: de uitslag van het twee-maandelijkse grote bloedonderzoek. Ik voel me al jaren goed en heb daarin tot heden geen veranderingen waargenomen. De uitslag van het bloedonderzoek bleek dat te bevestigen. Uitsteekbaar!
Een aantal bloedwaarden waren zelfs iets in positieve zin gestegen of juist gedaald. Zo was het HB-gehalte tot boven de '9' gestegen(hebben gezonde mensen ook) en de Gamma GT-waarde (de leverfunctie) was aanzienlijk gedaald. De wijn smaakt mij nog steeds prima, dus dat kan de oorzaak niet zijn. Ik vermoed dat die gevonden moet worden in het niet meer gebruiken van die medicinale gifbekers. Daardoor hoeft mijn lever minder te ploeteren.
Ook m'n nierfunctie was prima. Nu ben ik altijd al een grote zeikerd geweest, dus die uitslag had ik wel verwacht. Voorlopig kan ik dus weer even verder :):)

Marlies:
Met Marlies gaat het gelukkig ook onverminderd 'goed'. Ja, u ziet het goed. Het woordje GOED staat tussen aanhalingstekens ' ' geschreven. Dat houdt in dat het 'goedgaan' van Marlies betrekkelijk is. Zij heeft aanzienlijk minder pijn en druk op haar borst, maar het is toch nog niet helemaal top. Ze wil niet als een zeurende klaagmuur overkomen, dus antwoordt zij iedereen dat het prima gaat. Maar de werkelijkheid is toch iets minder rooskleurig. Haar situatie is wel aanmerkelijk verbeterd, maar alle pijn is dus nog niet weg.
Maar laat ik hier nu ook niet gaan klagen! Het gaat naar omstandigheden goed en verder wil ze er niet over zeuren!
Donderdag 26/2 gaan we nog een keer naar haar plastisch chirurg(pc) in Groningen. Dan ondergaat Marlies een kleine cosmetische correctie als vervolg op haar voorgaande operaties.
Dit is een poliklinische ingreep. Na afloop kan zij meteen weer terug noar 't hoes op an!

Mark&Jasper:
Ja, onze vrolijke jongens. Met onze knapen gaat het meer dan goed. Mark heeft het nog steeds enorm naar z'n zin als leerling-hovenier. Hij gaat nog steeds fluitend in z'n blitse auto naar z'n werk. Een baan met veel afwisseling en, ook belangrijk, leuke collega's! Vorige week heeft hij het (ketting)zaagdiploma gehaald. Het zagen met zo'n ding is kennelijk nog niet zo simpel. Ik dacht altijd: je drukt zo'n zaag tegen een boom en hupsakee, de boom valt vanzelf om.
"Nee pap! Dat had je gedacht. Als je niet oppast zit de zaag muurvast in die boom of valt'ie de verkeerde kant op. Kijk maar eens naar die Funniest homevideo-filmpjes. Allemaal kneuzen zonder zaag-diploma!", corrigeerde Mark mij.

Geen zaagdiploma?! Met een flinke dosis domheid lukt het ook.
Makkelijk zat :):)

En Jasper heeft net een vette week achter de rug. Hij is samen met z'n suikeroom en -tante wezen skiën in Tirol. "He-le-maal te gek pap", hoorden we elke keer als hij belde.

Jasper skiet al vanaf z'n 11e en kan het nu als de beste. Hij is gelukkig helemaal compleet, zonder gips en andere verbandmiddelen, teruggekomen. Het was kennelijk wel een vermoeiend weekje, want kort na aankomst wilde hij maar één ding: heerlijk slapen!

Daar staat'ie op z'n snelle zgn. race carve skies

Ergernis van de week:
De kranten staan vol over de economische crisis. De overheid neemt maatregel op maatregel om het tij te kunnen keren. Met soms honderden tegelijk worden mensen ontslagen en worden veel gezinnen daardoor financieel hard getroffen. Inmiddels hebben meer dan 400.000 huishoudens niet meer af te lossen schulden opgebouwd. De rijen bij de voedselbanken worden alsmaar langer. Dat is trouwens op dit moment de enige bank die het uitstekend doet!
Zelfs het kabinet stelt uit solidariteit met de burger een salarisverhoging voor zichzelf uit en ook de vakbonden hebben zich eind vorig jaar solidair verklaard met de sociale en economische partners door geen hoge looneisen te stellen tijdens de cao-onderhandelingen. Kortom: Iedereen is op z'n eigen wijze en binnen zijn of haar verantwoordelijkheid druk bezig om het hoofd boven water te houden.

Opmerkelijk in deze situatie is, dat ik bijna niets lees over de 11 zeer lucratief bijklussende CdK's (Commissarissen van de Koningin). Alleen in Elsevier een uitgebreid artikel en dat was het wel zo'n beetje. Verder hoor ik er ook niets over op radio en tv.
Kennelijk maken alleen de redactie van Elsevier en deze blogschrijver zich daar druk over.
We zitten in een situatie waarbij iedereen rekening moet houden met negatieve financiële gevolgen van de kredietcrisis, behalve de CdK's. Die maken zich niet druk en hebben alle (dienst)tijd om veel schaapjes op het droge te zetten.
Het is kennelijk van weinig nieuwswaarde dat deze dames en heren, naast hun toch al riante salaris van €120.000,- per jaar, kennelijk nog tijd zat over hebben om tussen €30.000,- tot ruim €50.000,- p.p. (waaronder de CdK van Overijssel) bij te beunen.
Ik gun iedereen het recht om legaal bij te klussen. Maar, wanneer je in zo'n functie kennelijk zoveel tijd over hebt waarin je niet een, geen twee, maar meerdere bijbanen kunt veroorloven, vraag ik mij af waarom van die CdK-functie geen deeltijdbaan wordt gemaakt. Inhoudelijk stelt het al jaren geen fluit voor en linten knippen kan volgens mij prima in een deeltijdbaan. Gewoon een kwestie van plannen.
Terwijl iedereen hartstikke druk is om zijn/haar financiële (bedrijfs)toekomst zeker te stellen, het kabinet overuren maakt om de crisis beheersbaar te houden en de locale overheden ook de nodige problematiek te verwerken hebben, stappen de CdK's in hun dienstauto met chauffeur en laten zich ontspannen en zonder politieke en/of andere sores comfortabel afzetten bij de volgende klus.
"Maar Jan. Wat een vreemde wending op je blog! Wat is er aan de hand?!"
Ik ben gewoon boos en verbaasd tegelijk. Hier kan ik mij erg kwaad over maken. Dat is trouwens niet de eerste keer. Dat deed ik in 2005 n.a.v. de eerste publicatie hierover in Elsevier ook al. Toen was het helemaal bar en boos. In 2005 hadden de 11 CdK's gezamenlijk 72 betaalde bijbanen!! Dus naast de zogenaamde full-time baan als CdK, nog tijd te over voor al die snabbels.
Nu resteren er 'slechts' 30 betaalde bijbanen. Ze zijn kennelijk erg geschrokken van alle commotie die toen wel ontstond.
Maar nu overheersen andere zaken en wordt er geen aandacht aan besteed. Tot grote vreugde van de CdK's natuurlijk. Maar gezien deze situatie wordt het toch inmiddels hoog tijd dat het politieke bestuur in Den Haag zich eens gaat afvragen wat die functie van CdK nu eigenlijk voorstelt. Geen moer vrees ik!

Nu zou ik het i.v.m. mijn aandoening niet kunnen, maar in de periode vóór mijn ziekte had ik ook geen tijd voor een bijbaan. Laat staan voor twee of meer. Oké, ik was voor lobbyisten ook niet interessant en werd daarom ook nergens voor gevraagd en zeker niet betaald. Dus, ik heb makkelijk praten. Maar afgezien daarvan heb ik een gezin en een sociaal leven die de nodige aandacht vragen. Daarnaast doe ik nog wat aan vrijwilligerswerk en wil ik 's-avonds graag Pauw en Witteman zien. Nou, dan heb ik m'n agenda wel zo'n beetje vol.
Over vrijwilligerswerk gesproken. Het woord 'vrijwilligerswerk' kwam in het betreffende artikel in Elsevier trouwens niet voor, maar dat even terzijde :)
En weet u welke portefeuille-onderdeel de CdK's o.a. hebben?! INTEGRITEIT VAN HET OPENBAAR BESTUUR!

Ach, ik kan er nog veel meer over schrijven, maar zal dat niet doen. Dan wordt dit onderdeel van deze blog te lang. Wilt u hierover meer lezen?! Koop de Elsevier van deze week.
Gelukkig kennen we hier nog geen Italiaanse toestanden. Onlangs las ik dat daar ambtenaren zijn ontslagen die wel salaris ontvingen, maar nooit op het werk verschenen! Dan heb je pas tijd om bij te beunen :)

En? Verder nog iets te melden?
Ja, ook niet onbelangrijk. Zaterdag 7 maart a.s. wordt er een lotgenotencontactdag voor de leden van de Kahler- en Waldenströmvereniging in de regio Twente/Apeldoorn gehouden. Dit keer bij het restaurant Frans op den Bult te Deurningen. Alle leden in deze regio hebben een schriftelijke uitnodiging gehad of krijgen die zeer binnenkort thuis gestuurd.
Zoals ik al eerder schreef ben ik sinds kort, samen met een lotgenoot, gepromoveerd tot contactpersoon voor deze regio. Nee, geen bijbaan, maar gewoon onbetaald vrijwilligerswerk! Hartstikke leuk!

De 1e dag van een nieuwe periode, eindelijk en defibrillator

De 1e dag van een nieuwe periode:
Vandaag is de eerste dag van een nieuwe periode in mijn ziekteproces. Een periode die ik, gezien de stabiele situatie van de afgelopen twee jaren, met enig vertrouwen tegemoet zie. Enig vertrouwen, maar geen 'vol' vertrouwen, omdat ik weet dat het een onzekere periode zal worden. Ik heb er in de vorige blogs al verschillende keren over geschreven. Het houdt me dus behoorlijk bezig, maar dat begrijpt u denk ik wel. Het gaat hier tenslotte niet over slechts een ontstoken aambei of ingescheurde teennagel.

Hoe zal mr. kahler zich houden. Dat de situatie blijft zoals die nu is natuurlijk. Maar voor hoe lang?! Een maand?, twee maanden?, een half jaar?, een jaar? of nog langer? Niemand die het weet!
Eigenlijk maar beter ook. U weet hoogstwaarschijnlijk ook niet hoe uw toekomst eruit ziet en dat is maar goed ook. Het scheelt in ieder geval een hoop slapeloze nachten :)

Ik moet er nog wel even aan wennen dat ik om de twee weken mijn onderhoudsmedicijn Velcade niet meer toegediend krijg. Ik zie het toch als een soort levenselixer. Na elke toediening dacht ik: "Zo, ik kan er weer even tegen. Mr. kahler heeft weer even op z'n donder gehad". Die enigszins geruststellende gedachte valt nu weg. Het tweejarige Hovon65-onderzoek naar de werking van dit medicijn zit erop. Het goedje heeft z'n werk gedaan en nu is het afwachten wat er gaat gebeuren. Houdt de stabiele situatie stand of steekt die verrekte kahler z'n kop weer op. We zullen zien.
Ik/wij gaan daar in ieder geval niet op zitten wachten. We gaan vrolijk verder met de leuke dingen die we al deden. Onze agenda begint alweer behoorlijk vol te lopen met geniet-momenten.
Maar eerst nog even een nieuwe damwand plaatsen tegen m'n navelbreuk. Als dat goed afloopt, kan het 'grote' genieten beginnen :)

Eindelijk:
Ja hoor! Het is'em gelukt. Eindelijk mag hij (legaal) in z'n auto rijden. Na een maand wassen, poetsen en slechts kijken en hunkeren, mag hij nu als gediplomeerd chauffeur deelnemen aan het verkeer. Mark is geslaagd voor z'n rijbewijs. We gunnen het hem van harte! Hij werkt er hard voor.

Nu moet'ie het echte rijden nog leren...... hopelijk zonder ongelukken.

Defibrillator:
Je hoort wel eens verhalen over mensen of je hebt het zelf een keer meegemaakt. Over verkopers die echt alles aan iedereen kunnen verkopen. Verkopers die een drol tot een gebakje kunnen kletsen, waarbij je het tot en met de laatste hap nog lekker vindt ook!
Topverkopers zijn onmisbaar voor elk bedrijf. Vanzelfsprekend dat die jongens en meisjes vette bonussen opstrijken.
Deze week zag ik een artikel in onze plaatselijke krant, waarbij ik dacht:
"Als je deze apparaten aan een uitvaartcentrum kunt slijten, sta je als verkoper op eenzame hoogte ! :) :)

stofzuigen, buik en 'one for three'-tent

Stofzuigen:
De meeste nieuwjaarborrels hebben we inmiddels gehad. Verschillende glazen hebben we op een zo gezond mogelijke toekomst geheven.... Ge-he-ven. Of is het geheft? Nee, het is geheven. Heffen - geheven. Wat een raar woord eigenlijk: 'geheven'. Als je het een paar keer herhaalt wordt het een steeds gekker woord. Zo zijn er wel meer van die woorden die raar klinken, maar taalkundig juist zijn. Wat dacht u van de verleden tijd van het werkwoord stofzuigen. Veel mensen zeggen: "Is de kamer al stofgezogen?" of 'stofgezuigd?' ...Allebei fout!, want het is 'gestofzuigd'. De verleden tijd van stofzuigen is gestofzuigd. Ik stofzuig, jij stofzuigt, hij heeft gestofzuigd. Hij heeft natuurlijk ook stof gezuigd, maar niet stofgezuigd!......Maar dit even terzijde.
Ik was bij de nieuwjaarsborrels. Die zijn nu zo langzamerhand voorbij en het gewone leven is alweer volop bezig. De kerstdagen lijken al maanden geleden.
Wij zijn nu druk bezig met onze komende uitdagingen. Van vakantieplanning(en) tot operatie en al het 'leuks' wat daar tussen zit.
Nou, het is niet allemaal leuk. Zo ging het rijexamen van Mark d.d. 12/1 i.v.m. gladheid niet door. Mark vanzelfsprekend balen. Hij heeft z'n bolide al enkele weken voor de deur staan, maar mag er niet in rijden :( Maandag 26/1 staat'ie voor z'n 2e poging bij het CBR-filiaal in Enschede op de rol.

Buik:
Dinsdag 27/1 krijg ik m'n laatste onderhoudsmedicijn Velcade. Daarna is het afwachten hoe het gaat. Ik houd u op de hoogte.
In verband met dit stoppen word ik onderworpen aan een reeks onderzoeken om de status quo van mijn situatie te bepalen. Begin maart wordt er, naast een uitgebreid bloedonderzoek, een complete body(röntgen)scan gemaakt, zo'n 'fijne' beenmergpunctie gedaan en weer een MRI-onderzoek. Als we dat hebben gehad zal ik mij (hoogstwaarschijnlijk ergens in maart) moeten melden voor de reparatie van mijn navelbreuk. Nou, dat wordt nu langzamerhand ook wel tijd. Oké, ik heb iets teveel 'welvaart' op m'n heupen, maar de omvang die m'n buik nu heeft aangenomen is niet alleen daar aan te wijten....(of is het weiten). Nee, zelfs de chirurg gaf aan dat, mede tengevolge van de voorgaande operaties, de buikspieren niet meer in staat zijn om de achterliggende massa op orde te houden. Dat heeft zulke vormen aangenomen, dat ik m'n zorgvuldig gekoesterde shake-spier alleen nog maar zie als'ie strak in de houding staat!! En dan alleen nog maar z'n welgevormde kale kop!..... Gelukkig is dat nog regelmatig het geval :) Stel je voor zeg!! Wel de klok 'luiden', maar de klepel niet kunnen zien! :(
Of het helemaal naar wens gecorrigeerd kan worden, kon de chirurg niet beloven. Het wordt in ieder geval beter dan het nu is, beloofde hij plechtig. We zullen zien...

One for three-tent
Vrijdag jl. zijn we in Zeeland op safari geweest op zoek naar een geschikte camping voor onze zomervakantie. Uiteindelijk vonden we een mooie plek op een voor onze jongens geschikte camping. Mark (18) en Jasper (17) vinden het namelijk nog steeds leuk om met ons mee te gaan. De camping ligt pal aan het strand en dichtbij Renesse. Want dat schijnt in de zomervakantie in Nederland 'the place to be' te zijn voor boys and girls tussen de 16 en 20 jaar. Mark heeft alweer twee jaren verkering en zijn vriendin (Naomi) gaat vanzelfsprekend ook mee. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd !
Maar, dat trio gaat natuurlijk niet bij elkaar in één tent slapen. Stel je voor dat Naomi zich per ongeluk vergist!......Vooral in het donker lijken Mark&Jasper sprekend op elkaar :):) Pas als ze gaan praten, hoor je het verschil. Maar ja, dan is het vaak al te laat!
Maar, wat bleek bij deze en andere campings?! ER MAG SLECHT ÉÉN BIJZETTENT BIJGEPLAATST WORDEN!!.
Wij willen Jasper, wij houden zielsveel van hem, NIET bij ons in de caravan.
Potverdorie nog aan toe. Daarvoor rijden we helemaal naar Zeeland. Hoe lossen we dat nu weer op.Wij zijn natuurlijk niet voor één gat te vangen en hopen de oplossing gevonden te hebben in een bijzondere tent. Wij vonden op internet een tent die oogt als één(1) tent, maar feitelijk twee tenten zijn. Als de jongens en Naomi het ook een goed idee vinden, zijn we eruit. Lekker puh ! :)